Bonnie and No Clyde

σας αγαπώ

2011-03-30T13:07:00.001+03:00

και δεν θέλω πια να γράφω

όπου υπάρχει καπνός.

2010-10-15T23:56:00.002+03:00

δεν είναι ότι δεν καπνίζω πια σε δημόσιους χώρους επειδή συμμορφώθηκα. δεν καπνίζω πια σε δημόσιους χώρους γιατί φοβάμαι. όχι το πρόστιμο. φοβάμαι ότι θα μου ορμήξουν από τριγύρω και θα με δαγκάσουν ζωντανή.

άρχισα το κάπνισμα στα εικοσιδύο μου. κακό; έ, ναι κακό για την υγεία. υπάρχει κάποιος χωρίς κακές συνήθειες; το συνεχίζω γιατί έτσι. νομίζω ότι μου αρέσει. πήρα το ρίσκο μου και είπα πως θα προσπαθώ να καπνίζω με σύνεση και μέτρο και αν με έβρει το κακό θα χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. ώριμα. το σκέφτηκα. δεν καπνίζω ποτέ μπροστά σε ανθρώπους που τους ενοχλεί, δεν ανάβω ποτέ τσιγάρο όταν είμαι σε ξένο σπίτι χωρίς να ρωτήσω και είμαι πολύ προσεκτική στα εστιατόρια και στα μπαρ ώστε να μην πάει ο καπνός στην μούρη άλλων θαμώνων. αν μπορούσα θα άνοιγα και τρύπες εξαερισμού στα μέρη που συχνάζω. αλλά δεν μπορώ γιατί δεν μου ανήκουν.

ειλικρινά δεν θα με πείραζε καθόλου να μην ξανακαπνίσω σε δημόσιο χώρο αν μου το ζητούσαν ευγενικά. βέβαια όταν μια τέτοια κίνηση γίνεται από το επίσημο κράτος θα περίμενα αντί να μου απαγορεύσει την έξοδο να απαγορεύσει την πώληση τσιγάρων. πάντως δεν με ενοχλεί να μην καπνίζω όπου να'ναι. έτσι κι αλλιώς δεν το έκανα. αυτό που δεν μου αρέσει είναι που μου το επιβάλλει με ένα τρόπο τσαμπουκαρίστικο. όχι το πρόστιμο. χεσμένο το έχω το πρόστιμο. έτσι κι αλλιώς δεν έχω λεφτά μάνα μου να πληρώσω την εφορία μου. ας μου κάνουν μήνυση. αλλά θα ξεσηκωθεί ο ντουνιάς να με πετροβολήσει έτσι και κάνω την κίνηση να καπνίσω κάπου. για την ακρίβεια θα με πετροβολήσουν έτσι και απλά αναφέρω ότι θα ήθελα να καπνίσω. θα μου ζητήσει κανείς ευγενικά να σβήσω το τσιγάρο γιατί ενοχλείται; όχι. θα μου κάνουν ειρωνικό σχόλιο για την εξάρτησή μου, θα με χέσουν πατόκορφα, θα με λιντσάρουν. εντάξει, κάπνισα. δεν γάμησα κανενός την μάνα, ούτε έκλεψα τα λεφτά του φορολογούμενου. καταπατάω βέβαια τα δικαιώματα των μη καπνιστών. λες και μόνο ο καπνιστής καταπατάει.... τέσπα, δεν θέλω να καταπατήσω τα δικαιώματα κανενός. αλήθεια. και δεν θα καπνίσω κάπου που δεν πρέπει. αλλα ζητήστε το ευγενικά. με στυλ. με κομψότητα.
αυτό τον φόβο για τους γύρω μου δεν μπορώ να τον χωνέψω.

Πφφφ σιχτίρ!!!

2010-10-06T14:54:00.002+03:00

στο μυαλό μου άμεσα συνδεδεμένα είναι οι κηδείες, οι πήδουλοι και το φαγητό. αμα έχουμε πένθη γίνονται τρελά γλέντια. με την καλή έννοια. καταπίνω τα πάντα. και από αυτά και από εκείνα. Ίσως επειδή μου βγαίνει το ένστικτο της επιβίωσης και του ότι φάμε κι ότι πιούμε, σήμερα είμαστε αύριο όχι ετσέτερα ετσέτερα. πρόσφατα όμως μου κόπηκε και αυτή η ευχαρίστησις. μου την έκοψαν για την ακρίβεια. όπως μου έκοψαν και την χαρά του να τραγουδάω. στην αρχή βγήκαν τα μουσικά ριάλιτι. όλοι έτρεχαν να διαγωνιστούν ως καλλικέλαδοι. και από το πολύ πιριπιρι αντί να σταματήσουν να τραγουδάνε αυτοί που τους απέρριπταν κιόλας σταμάτησα να τραγουδάω εγώ. γιατί τον διαγωνισμό και την κριτικη δεν την μπορώ. τουλάχιστον αυτή την εποχή.
ε. έτσι έπαθα και με την μαγειρική. πάνω που είχα μάθει να ανοίγω φύλλο αρχίσανε τα ριάλιτι της μαγειρικής. πω ρε πούστη. πάει ο κάθε πικραμένος να διακριθεί. γιατί κύριέ μου; τι τα θες να τα ακούσεις; κάτσε σπίτι, μαγείρεψε για την γυναίκα σου και τα παιδάκια σου που στο κάτω κάτω θα το εκτιμήσουν και χέσε την πανελλήνια δόξα! άσε με και μένα να αγιάσω. που δίνεις και βήμα στον κάθε μάγειρο να λέει το μακρύ του και το κοντό του με ύφος πυρηνικού φυσικού. άσε με και μένα να τσιγαρίζω την μελιτζάνα όπως ξέρω και με την συνείδησή μου ήσυχη. όχι που τώρα βλέπω εφιάλτη αυτόν τον χοντρούλη με τα μουστάκια και τον άλλον τον άγριο με τα τατουάζ να με επιπλήττουν γιατί δημιούργησα ψυχολογικά προβλήματα στο κοτόπουλο που δεν συμπαθεί το σκόρδο και εγώ τα έβαλα μαζί. σταμάτησα να μαγειρεύω. ούτε για φίλους. ούτε για γκόμενους. ούτε για μένα. άρχισα πάλι το ποτό. είναι μια κάποια λύση. μέχρι που θα ανακαλυφθεί το μάστερ μπάρμαν.

eπικήδειος

2010-10-05T14:06:00.003+03:00

νταξ, δεν θα είμαι κλάψα κυρίως λόγω πολιτικής αλλά κοντεύουμε να ξεκληριστούμε ως γενιά! φορά που συναντάω γνωστό στον δρόμο τρώω και μία "μοιραία" μπάτσα. Αφού πια αλλάζω πεζοδρόμιο. Έχω καταντήσει να κάνω παρκουρ χωρίς να ξέρω μόνο και μόνο για να μην ακούω τα δυσάρεστα. Το τι μάντρα έχω καβαλήσει δεν περιγράφεται. Τον σκουπιδοντενεκέ τον περνάω με άλμα για να μην αναγκαστώ να διαγράψω την περίμετρο και διακινδυνεύσω συναντήσεις. χέσε μέσα....

καμμιά φορά σκέφτομαι "οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι"..... ξέρω 'γω...

λένε πως σε μεγάλες δυστυχίες και καταστροφές αυξάνεται ο αριθμός των γεννήσεων. όλοι το ρίχνουν στα γαμήσια για να ανταπεξέλθουν. το σκέφτομαι σοβαρά αυτές τις μέρες. αλλά να σου πω, έχει αρχίσει και με πονάει η μέση μου....

life behind bars

2010-09-15T22:03:00.003+03:00

ένας θάνατος μικρός κι ένας μεγάλος.

μαλλον (ξανά)χάνω την όρεξή μου να βγαίνω έξω και να ζω. τι να ζω δηλαδή.... βλέπω πια στους δρόμους μόνο ανθρώπους θυμωμένους, ανθρώπους φοβισμένους, ανθρώπους λυπημένους. κάποιος σκυμμένος στο πεζοδρόμιο να μαζέψει καμμιά ντομάτα που έπεσε από την σκισμένη χαρτοσακούλα του, κάποια κυριούλα να στραβοπατάει στις πλάκες του πεζοδρομίου και να σωριάζετε φαρδιά πλατιά, κάποιο πιτσιρίκι θρασύτατα απροετοίμαστο. η ζωή συνεχίζεται όσο βυθίζομαι στα σκατά.

οι παλιοί φίλοι πάνε.... αλλού

2010-09-14T12:08:00.000+03:00

χάσαμε τον αργυράκο μας τόσο ξαφνικά. χάσαμε... σαν να είναι χαρτάκι με αριθμό τηλεφώνου που παράπεσε κάπου ανεξήγητα, έτσι εκφράζουμε την τραγωδία μας και την θλίψη. τον αργυράκο που μας άφησε τόσο καλές αναμνήσεις αλλά θα θέλαμε πολύ παραπάνω από αυτόν τον ξεχωριστό πρίγκηπα. έτσι κι αλλιώς δεν βάδιζε στην γη, εμένα αυτή την εντύπωση μου έδινε, από την πρώτη στιγμή που τον είδα, ακόμα κι όταν μας "μάλωνε" με προφορά και στόμφο, ακόμα κι όταν ξέχναγε τα λόγια μπροστά στην πιττακή και χτυπούσε με το χέρι το κεφάλι....

"κι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο,
κι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι..."

αργυράκο μου, τρυφερέ, γλυκέ μου φίλε.....

the old days are back.

2010-06-29T17:31:00.004+03:00

τι κάμνετε; εγώ είμαι μόνιμα νευριασμένη. με όλον αυτόν τον πουριτανισμό που επανέρχεται στην μόδα αισθάνομαι ότι ζω σε μια εποχή μακαρθισμού, με την ευρεία έννοια, που έχουμε ανακαλύψει μεν την φωτιά αλλά νομίζουμε ότι μας την έστειλε ο θεός για να μας δοκιμάσει. κατάλαβες; εμπρός πίσω!

δεν έχω καμμιά ελπίδα πια. σε έναν κόσμο που η πλειοψηφία αυτών που επιλέγουν να γίνουν γονείς είναι ηλίθιοι, η πλειοψηφία αυτών που ηγούνται των άλλων είναι ηλίθιοι και τελικά όλοι είμαστε ένα μάτσο ηλίθιοι, εγώ γιατί να είμαι αισιόδοξη;

το ποτήρι ξεχείλισε όταν σε ένα από αυτά τα κουτσομπολίστικα που διαβάζω τον τελευταίο καιρό είδα τα σχόλια γονέων και άλλων για το απαράδεκτο -δεν αντιλέγω- διαφημιστικό αυτης της ψηφιακής μπεμπέκας. Απαράδεκτο κατ'εμέ γιατί η μουσική είναι εκνευριστική, η φωνή της είναι εκνευριστική, και σόρρυ κιόλας κοπελιά, και γιατί η ψηφιακή της μάπα είναι κατατρομαχτικότατη με τα γουρλωμένα μάτια και το ξανθό υδροκέφαλο καρφωμένο στο σώμα που καλύπτεται από το πάμπερς, και γενικά η αισθητική του είναι για τα πανηγύρια. αυτά λέω εγώ, γιατί οι γονείς γενικά λένε ότι το σποτάκι περνάει σεξουαλικά υποννοούμενα. επειδή το υδροκέφαλο παίρνει τηλέφωνο τον παππού και επειδή ο παππούς της κλείνει το μάτι. και επειδή η μπεμπέκα λεει στον παππού ότι τον αγαπάει και ότι θέλει να την πάρει αγκαλιά. καταρχήν ο παππούς είναι ιερό πράγμα. είναι η επέκταση του οιδιπόδειου του καθενός μας, και ευτυχώς που ο φρούντ τα είπε αυτά που είπε σε πιο απελευθερωμένες εποχές γιατί τώρα θα τον καίγαμε στην πλατεία συντάγματος. εγώ τον παππού μου όλο αγκαλιές και φιλιά τον έκανα! είμεθα ανώμαλοι στην οικογένεια;;;;;

και το πράσινο αρκουδάκι στέλνει σεξουαλικά υποννοούμενα αμα το πάμε έτσι. Γιατί όπως κουνάει το παριζάκι δεξιά και αριστερά, μη μου πεις ότι δεν είναι σαν φαλλικό σύμβολο που θέλει να σου γεμίσει τις τρύπες! για να μην θυμηθώ παλιότερα την βανέσα παραντί που είχε ξεσηκωθεί και η κουτσή μαρία όταν έβγαλε εκείνο το χιτάκι το "τζο λε τάξι". όλα είναι πρόστυχα, πες μου εσύ μια διαφήμιση, ένα βιντεοκλιπ, ένα ότιναναι και σου βρίσκω εγώ τα σεξουαλικά υποννοούμενα σε τριάντα δευτερόλεπτα. και ένα δώρο

όλα είναι πρόστυχα. γιατί είμαι εγώ πρόστυχη. έ, μάλλον είσαι και εσύ.

αλλά στην τελική, η τηλεόραση δεν φτιάχθηκε για να διαπαιδαγωγεί τα παιδιά σου όταν εσύ βάφεις νύχι. να μου πεις, εγώ δεν είμαι γονιός. δεν δικαιούμαι να ομιλώ.

τα λέμε σε κάνα μήνα. αν εκνευριστώ εντωμεταξύ ξέρω που θα σε βρω. ξέρεις και εσύ.

αλλαγή στο πρόγραμμά μας.

2010-05-26T14:16:00.003+03:00

εψές, και όπως συμβαίνει σε ανθρώπους σαν εμένα, με διαλέξανε και όχι μόνο ακύρωσαν το χθεσινό μου πρόγραμμα αλλά όπως φαίνεται και το πρόγραμμά μου για τα επόμενα χρόνια. είχα κανονίσει να πηδηχτώ και μετά να πάω για σουβλάκια. Πηδήχτηκα λοιπόν και πάνω στο κρίσιμο σημείο (στον δρόμο για τα σουβλάκια) και ενώ έχω την μυρωδιά της επιτυχίας από την εκκριθήσα ορμόνη, κάποιος με μπάνισε και με επέλεξε για σύντροφο. ο κανίς της γειτονιάς. όχι ο κανείς. ο κανίς. νεοεμφανισθής και αξιολύπητος. με κάτι εγκάυματα φοβερά στο κεφάλι του και βαμμένος πολύχρωμος με σπρέι. αδέσποτος και εξαθλιωμένος. πρώην οικόσιτος όπως μαρτυρούσε το φθαρμένο λουράκι του. γέρακλας και μικροτσούτσουνος. αλλά τι να κάνω, με διάλεξε!

και πες πως άιντε, τα εγκαύματα έγιναν από καμμία ζεστή εξάτμιση έτσι όπως χωνόταν κάτω από τα αυτοκίνητα και λέω τώρα, ποιο αρχίδι τον έβαψε τον καψερό πρασινο-μοβ με μπλε ανταύγες;;; ποιο μαλακισμένο μουνόπανο που μετά το γκράφιτι στον τοίχο είπε να κάνει και λάιβ τέχνη;;;; και ποιος παπάρας ιδιοκτήτης παράτησε τον γέρο σκύλο του στον δρόμο;;; γαμώ το στανιό μου δηλαδή με όλους τους αρχίδες που εγώ νόμιζα ότι έφταιγε η αγραμματοσύνη τους και η χωριατιά τους και η μαλακία του ανύπαρκτου εγκεφάλου τους αλλά τελικά οι πουτάνες οι μανούλες τους έφταιγαν που μεγάλωσαν τους κανακάριδες για γαμιάδες εκεί που τους παίρνει. σκατά στα μούτρα όλων.

και μη μου πει κανένας την γνωστή παπάρα ότι εδώ δεν νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους δεν θα σκάμε για τα ζώα ή το άλλο το έξυπνο ότι αν θέλω να κάνω καλό να υιοθετήσω τον διπλανό μου μετανάστη και αναξιοπαθούντα γιατί τα ζώα δεν έχουν ούτε λογική ούτε φωνή και άμα πεινάνε δεν μπορούν να φωνάξουν για βοήθεια και άμα πονάνε δεν μπορούνε να πιούνε παυσίπονο, και επίσης αμα βάφεις τον σκύλο πράσινο ή του καις τη γούνα να χέσω την καλοσύνη σου και τους είκοσι μετανάστες που (σιγά και να μην) έχεις υιοθετήσει.

εγώ τώρα έμεινα με τον βρωμόγερο και εντάξει, εκεί που τρώει ένας (εγώ) θα τρώει και ένας δεύτερος.

τσιμπούκι.

2010-05-18T15:12:00.003+03:00

ο παναγιώτης δεν μπορεί να βρεί σταθερή κοπέλα. μέχρι χτες πίστευα ότι είναι αυτό που περνάμε όλοι κατά διαστήματα, το "δεν έτυχε, δεν έκατσε, αυτόν τον καιρό έχω γκίνια". αλλά όχι, φταίει ο παναγιώτης. πριν λίγες μέρες είχε γνωριστεί σε μία παρέα με μία κοπελίτσα. μιλήσανε, αλληλογουσταρίστηκαν, τα βρήκαν και προχθες βγήκαν ραντεβού. ε, χθες πέρασε από το σπίτι να μου πει τα "κουτσομπολιά". Το πρώτο πράγμα - πως μου ήρθε και μένα- που τον ρώτησα είναι πότε θα ξαναβγούν.
-δεν θα ξαναβγούμε
-γιατί; αφού είπες ότι τα βρήκατε....
-γιατί είναι πουτάνα
-πόσα σου ζήτησε;
-ακόμα χειρότερα, το έκανε τζάμπα..... μου πήρε πίπα από το πρώτο ραντεβού!
-.....
-το καταλαβαίνεις ρε μαλάκα; η γκόμενα μου πήρε πίπα από το πρώτο ραντεβού! πολύ βρωμοπούτανο!

εντάξει, δεν είναι τίποτα! έχουμε μπει στην χρονομηχανή και ζώ τα fifties..... σεξουαλική απελευθέρωση, sex drugs and rock'n'rock, καμμένα σουτιέν στην πλατεία συντάγματος;;;;;χελλόου;;;;;;

-μα από το πρώτο ραντεβού;;;;;
επιμένει....

κάτσε ρε παναγιωτάκη, άμα δεν σου κάθονται από το πρώτο ραντεβού τις λες παρθενοπίτσες, αυτή σε χάλασε για το ανάποδο;;;;

-μα μου πήρε.....

νταααααααξ, σου πήρε! και εσύ γιατί έκατσες αφού το θεωρείς τόσο ηθικά μεμπτό;;;; μήπως σου κατέβασε το σώβρακο με το ζόρι;;;; μήπως σου το έσκισε με τα δόντια της και παρά την θέλησή σου;;;;; αμ όχι! εσύ οικιοθελώς τον έβγαλες έξω και το φχαριστήθηκες! αυτό σύμφωνα με την λογική σου τι σε κάνει εσένα;;;; εσύ δεν είσαι βρωμοπούτανος;;;;;;

και στην τελική έφτασε η ώρα να σου γνωστοποιήσω κάτι. αυτός είναι ο τρόπος που έχουμε μερικές για να διαπιστώνουμε αν τον έχετε μικρό για να μην χάνουμε χρόνο.

άμε και σιχτίρ με τα φαλλοκρατικοηθικά σου! να κόψεις το κάπνισμα άμα σε χαλάει, γελοίε!

κλόουν την τετάρτη. την κυριακή;

2010-05-07T14:41:00.005+03:00

"αντιεξουσιαστής". μα τι λέξη κι αυτή βρε παιδί μου.... ακούγεται πλέον παραφρασμένη σαν το "βδέλυγμα", ή τα πιο λαικά "μουνόπανο", "παλιόπουστας του κερατά", "τριχωτό αρχίδι". Και όμως, ετυμολογικά, είναι τόσο ωραία λέξη.

στους δύσκολους καιρούς όλοι περιμένουμε το μπαμ, όλοι σοκαριζόμαστε όταν γίνεται και μετά όλοι καθόμαστε φρόνιμα φρόνιμα γιατι κλάνουμε μέντες. είναι το αίσθημα αυτοσυντήρησης και η ανατροφή του κλανιάρη με την οποία γενιές και γενιές μεγάλωσαν. και αντί τελοσπάντων να γίνει το μπραφ όταν φτάνεις σε τέτοιες καταστάσεις, τότε λες "παπαπαπαπα" και λουφάζεις.

Είναι πια η καθημερινότητά μας, τα βράδια βλέπεις αρβύλα ή λαζόπουλο ή τοκ-σόους, κουρντίζεσαι και περιμένεις να ξημερώσει για να επαναστατήσεις και όταν ο θεός ξημερώσει την ρημάδα την μέρα σκέφτεσαι τι θα φας το μεσημέρι και πως θα τη σκαπουλάρουμε και σήμερα.

και εγώ έτσι σαν εσένα.

Το βράδυ σούπερμαν το πρωί μαλάκας.

υ.γ. για τους νεκρούς δεν μιλώ ποτέ. έχω τόσους πολλούς πια......

βιολογικό ρολόι

2010-05-04T13:56:00.002+03:00

Το βιολογικό μου ρολόι χτυπάει μανιασμένα και με πιέζει να κάνω αυτό που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ, να γαμήσω έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Μικρής κατηγορίας κατά προτίμηση. Ίσως να φταίει και το σύστημα αξιών μου που μου θυμίζει ότι η απόλυτη καταξίωση έρχεται μόνο έτσι. Δυστυχώς στα μέρη που συχνάζω πλέον είναι δύσκολο να γνωρίσω έναν τέτοιο. Παλιότερα που δούλευα στο μπαρ έτυχε να γνωρίζω κανέναν αλλά οι στενές επαφές απαγορεύονταν εκ της διευθύνσεως. Τώρα που δεν έχω τέτοιους περιορισμούς, δεν τους βρίσκω. Έχω σκεφτεί να συχνάζω στα γήπεδα αλλά εκεί μαζευόμαστε πολλές και η υπερπροσφορά είναι αντίθετη με τα κομμουνιστικά μου πιστεύω. Ειδικότερα με ανάβουν οι ποδοσφαιριστές επειδή φτύνουν στο χορτάρι που κατόπιν κυλιούνται.
μήπως το κλοτσάει κανείς σας το τόπι;

τα μαγικά γυαλιά

2010-05-01T16:10:00.003+03:00

προσπαθούσα να εντοπίσω τι άλλαξε στον αντωνάκη και αντί για το βλαμμένο που θυμόμασταν στο σχολείο έγινε ο τυπάς της γειτονιά και ίσως και ο γαμιάς της. προ πέντε λεπτών το εντόπισα. Τα γυαλιά μυωπίας του. Στο σχολείο φορούσε το γυαλί-πάτος μπουκαλιών που έκανε τα μάτια να φαίνονται σβιιιιινγκ σπείρες. Τώρα όμως φοράει αυτά τα mod-version τετραγωνοορθογώνια γυαλιά με σκούρο κοκκάλινο σκελετό που σε κάνουν και πολυ χιπ! Και έκοψε βέβαια και το συνήθειο να γλύφει τις μύξες του. Από την άλλη όμως και εμείς δεν τις σκουπίζουμε πια στα μανίκια μας......

νομίζω πως αυτά τα γυαλιά τα έφερε στο προσκήνιο αυτός ο jarvis cocker με το disco 2000 βιντεοκλιπ του. και έγιναν μόδα, και όλοι τα φοράνε και μοιαζουν πολύ τυπάκια και ψαγμένοι και γκόμενοι και τα λοιπά. έτσι κι ο αντωνάκης. τότε τον λέγαμε μπατομπούκαλο και τώρα τα κορίτσια τον βρίσκουν ενδιαφέροντα τύπο.

κανένα πρόβλημα με τους μυωπικούς. να εξηγιόμαστε. όλοι την δουλειά μας κάνουμε.

προσωπικά προτιμώ αυτά τα γυαλιά με τις ακτίνες x που σε κάνουν να τους βλέπεις όλους ξεβράκωτους. και δεν με ενδιαφέρει αν η ύπαρξή τους είναι αστικός μύθος.

όνειρο καλοκαιρινής νύχτας

2010-04-26T22:18:00.003+03:00

το '99, το εθνικό είχε ανεβάσει την παράσταση του σέξπηρ με μουσική του παπαδημητρίου, απόδοση του δοξιάδη και χορογραφία του ρήγου. εγώ ήμουν ακόμα στην σχολή τότε και κάθε τρεις και λίγο πηγαίναμε και βλέπαμε την παράσταση γιατί μας φαινόταν, και όντως έτσι ήταν, υπερθέαμα!

αν έχεις όρεξη δες μερικά βιντεάκια που θυμήθηκα την ύπαρξή τους...

μείον ένας

2010-04-22T20:34:00.002+03:00

προχτές πέθανε ο συμμαθητής μας από το δημοτικό ο γρηγοράκης μπ. έπαθε εγκεφαλικό και έμεινε στον τόπο, έσκασε από το πολύ φαί, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες. σήμερα τον "παραχώσαμε", σχώρα με γρηγοράκη, και το ανατριχιαστικό δεν ήταν ούτε η μάνα του, ούτε η γυναίκα του, ούτε το παιδί του. Το ανατριχιαστικό ήταν ο τρόπος που συμπεριφερόμασταν εμείς οι συμμαθητές μεταξύ μας. Ακριβώς όπως στο δημοτικό. Και ας έχουν κατέβει τα μούτρα μας και οι κώλοι μας από τα γηρατειά. Εμείς συμπεριφερόμασταν σαν δεκάχρονα και όταν άνοιξαν το φέρετρο η σουλίτσα είπε: "καλέ που είναι ο γρηγοράκης;;;;" περίμενε να δει τον γρηγοράκη στην ηλικία των δέκα, με την βαμβακερή φόρμα που ξεχείλωνε στον κώλο και στα γόνατα και με τα στράικερ που είχαν εκείνα τα αυτοκόλλητα λουριά επειδή δεν ξέραμε να δέσουμε τα κορδόνια μας ακόμα. μετά τον καφέ (εγώ ήπια τέσσερα κονιάκ μονοκοπανιά γιατί από το δημοτικό ακόμα είχα μια "φήμη" και δεν ήθελα να τους απογοητεύσω) αλληλοθαυμαστήκαμε για τις φάτσες μας και τα κατορθώματά μας, είπαμε το αμίμητο "αυτός μας άφησε νωρίς" και πήρε ο καθένας τον δρόμο του γυρισμού. Η πραγματικότητα είναι πως ο καθένας από μας γυρίζοντας σπίτι, έβαζε στοίχημα ποιος θα είναι ο επόμενος.

εχθρός προ των πυλών

2010-04-19T20:29:00.004+03:00

ο μεγαλύτερος εχθρός της γυναίκας είναι τα γυναικεία περιοδικά. και επίσης μην δοκιμάσετε τρίο αν δεν έχετε πολύ καλή φυσική κατάσταση, μεγάλη περιέργεια ή σχετικό βίτσιο. τζάμπα κούραση. Υπερεκτιμημένο...

ευτυχώς αποτύχαμεν!

2010-03-24T12:59:00.002+02:00

ήμουνα σίγουρη ότι αυτή τη φορά την είχα πατήσει, ότι το έξυπνο πουλί είχε πιαστεί από την γαλλική του μύτη και ότι ανεπιστρεπτεί θα έπρεπε να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα. μετά από δεκαοχτώ μέρες παντελούς έλλειψης έμμηνου ρύσης και με φουσκούνια φουσκωμένα όσο ποτέ άλλοτε είχα πιστέψει ότι θα γίνω μάνα. στην αρχή το είχα πάρει χαλαρά, ότι θα έχω τουλάχιστον "κάτι" να μου ζεσταίνει τα πόδια! αλλά τα πράγματα έσφιξαν όταν ο γκόμενός μου, μου επισήμανε ότι θα πρέπει να ζήσουμε και επίσημα μαζί. δεν θέλω να το ζήσω αυτό, όχι ακόμα. θέλω να είμαι μόνη μου, να μένω μέρες αξύριστη και βρωμιάρα και να πετάω το βρακί μου σε οποιαδήποτε γωνιά του σπιτιού χωρίς παράπονα. δεν θέλω να πρέπει να γυρίζω σπίτι, σε κάποιον, συγκεκριμένες ώρες, δεν θέλω να υπάρχει καμμία υπόνοια αιώνιας δέσμευσης. η γυναίκα του αδερφού μου, μου είπε ότι αυτό με το ξύρισμα δεν είναι πρόβλημα όταν είσαι παντρεμένη, πάλι σαν αρκούδα τριγυρνάς.

ένα βράδυ πήρα μια δωδεκάδα μπύρες και πήγα στην μαμά μου να κλάψω ανακοινώνοντάς της τα μάλλον νέα. έβγαλα όλο το παράπονο από μέσα μου "είμαι μικρή ακόμα, δεν μπορώ να μεγαλώσω παιδί, είμαι η ίδια παιδί". στα δικά μου τριανταέξι, η μάνα μου διαπίστωσε ότι για μια ακόμη φορά ξεμάκρυνε το όνειρο να γίνει γιαγιά. και εκείνο το βράδυ αδιαθέτησα!

αγένεια

2010-03-04T14:51:00.003+02:00

εδώ και μερικές μέρες (εβδομάδες) μου τηλεφωνεί τακτικά ο πρώην σύζυγος, τάχαμου τάχαμου για να μαθαίνει αν είμαι καλά, και βογκάει από το τηλέφωνο. [σε αυτό το σημείο θα ήθελα να δηλώσω πως είμαι πολύ προβληματισμένη για το αν θα πρέπει να ευχαριστήσω ή να μηνύσω την τζουλια που με την πρόσφατη δραστηριότητά της κάβλωσε όλη την ελλάδα, και φυσικά τους άρρενες γνωστούς μου, και δεν έπαψε να χτυπάει το τηλέφωνό μου όλο το βράδυ προκειμένου να τους ξεκαβλώσω εγώ]. Ο σύζυγος όμως δεν βογκάει σεξουαλικά αλλά σαν να του έχουν σπάσει τα πλευρά, οπότε και εγώ εχθές άφησα τις περιστροφές (τις προηγούμενες μέρες δεν έδινα σημασία γιατί άμα του δώσεις θάρρος αυτουνου είναι ικανός να σου ζητήσει το συκώτι σου για μεταμόσχευση) και τον ρώτησα τι επιτέλους πάει στραβά. Αυτός αποκρίθηκε πως απλά θέλει να δει πως περνάω στην ζωή μου γιατί δεν μπορείς να πάψεις να ενδιαφέρεσαι για έναν άνθρωπο που έχεις ζήσει μαζί του τόσα χρόνια και τόσα πολλά. Χαχα. Εγώ είπα:
-κόψε τα σάπια
αυτός είπε:
-θέλω να προσπαθήσουμε να σώσουμε τον γάμο μας.

εμένα δεν με λυπάται, το ξέρω και χέστηκα κιόλας, τον φίλο μας τον αντρέα τον δικηγόρο που ανέλαβε να βγάλει τα χαρτιά του διαζυγίου χωρίς αμοιβή δεν τον σκέφτεται; κάτι άλλο έπρεπε να κρύβεται πίσω από αυτή την ξαφνική ευαισθησία.....

-μήπως είδες και εσύ το βίντεο, κάβλωσες, και τώρα θες αγκαλίτσες;
-η αλήθεια είναι πως... να... μετά από τόσο καιρό που δεν ζούμε μαζί.... εγώ.... εσένα.... η αλήθεια είναι πως έχει αδειάσει το ψυγείο και πεινάω σαν λύκος.

μάστιγα.

2010-03-01T12:33:00.003+02:00

αυτό το πράγμα, που σε κάθε γωνίτσα, κάθε εντύπου, σε κάθε επαρχία, στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τώρα και στις τηλεοράσεις, μπορεί να εμφανιστεί ο πάσα ένας μικροκαημένος και να πει "σε είδα" συνοδευόμενη η ανακοίνωση από την πλήρη περιγραφή σου, καμμιά φορά και με το ονοματεπώνυμό σου και μετά να σπεύσουν φίλοι και συγγενείς να σου πούν ότι "σε είδαν" , είναι μεγάλη μάστιγα. Δηλάδή εγώ που να βγώ και να το πώ;

κι εγώ, αλλά έκανα πως δεν σε είδα

ο γαμιάς των πέντε ηπείρων

2010-02-19T15:08:00.002+02:00

ο αντώνης καπερώνης (ψευδώνυμο) ήταν λαίμαργος πολύ. Και επίσης τον ενοχλούσε πολύ η ταπεινή καταγωγή του. Είχε την αίσθηση από μικρός πως μέσα του έπρεπε να κυλά ευγενικό αίμα και τα ζητήματα του αίματος είναι πολύ σοβαρά. Απλά δεν μπορούσε να βρεί από που κληρονόμησε αυτό το ευγενικό αίμα. Ο αντώνης καπερώνης ήξερε να αναγνωρίζει το ευγενές ίχνος. Να, ας πούμε ξεχώριζε στην ναταλία δραγούμη την ευγένεια της γιαγιάς της και στον δημήτρη τάρλοου το πνεύμα του παππού του. Ακόμα και στην φανταστική ηρωίδα του μπουλγκάκοφ έβρισκε την αριστοκρατική κομψότητα της μακρινής προγόνου της, της Μαργαρίτας των Βαλουά. Την εξαίρεση στον κανόνα για την σωστή διαίσθησή του αποτελούσε ο αντώνης σαμαράς που κάπου στα γονίδιά του υπέβοσκε η πηνελόπη δέλτα και ο ίδιος φυσικά που του συνέβαινε ακριβώς το ανάποδο. Είχε την αριστοκρατεία στο αίμα του και την εύθραυστη ευαισθησία της αλλά δεν είχε το αντίστοιχο γενεαλογικό δένδρο.

Ο αντώνης καπερώνης μάταια έψαχνε τρόπους να εξωτερικεύσει αυτή την κρυφή ευαισθησία. στην αρχή έπαιζε τσέμπαλο. ηχογραφούσε τον εαυτό του και έβαζε την κασέτα στο repeat στο αυτοκίνητο ή στα αυτοκίνητα των φίλων. δυστυχώς για εκείνον, οι φίλοι του είχαν την κακή συνήθεια να απαιτούν ένα ακόμα τραγουδάκι ως συνοδεία του εκάστοτε φαγοποτιού. και ο αντώνης καπερώνης ήταν καλλιτέχνης, όχι διασκεδαστής. μετά έριξε την προσπάθειά του στο γράψιμο. στην αρχή σε αυτά τα σημειωματάρια από ανακυκλωμένο χαρτί ενώ καθόταν στο ζάππειο και κοιτούσε τις κορασίδες. μετά, και αφού εξάντλησε όλες τις προσπάθειες να προσελκύσει επίδοξους εκδότες, ηλεκτρονικά και σε μονόστηλα εφημερίδων free press ή εκεί που μπορεί το κοινό να πεί το μακρύ του και το κόντό του. δυστυχώς πάλι γι αυτόν το μόνο ενδιαφέρον που προσέλκυσε ήταν μόνων γυναικών άνω των τριάντα ως επί το πλείστον. όχι εκδότες, όχι συγγραφείς, όχι δημοσιογράφους. διάβασε τότε ένα βιβλίο του φιτζέραλντ και γοητεύτικε από τους τυχοδιώκτες ήρωες. και είπε "θα επικεντρωθώ εκεί που μπορώ να επιβεβαιώνομαι". Διάλεξε μία γιατρό από την μασσαλία, μία διευθύντρια ορχήστρας από την μόσχα, μία εξέκιουτιβ από την σαγκάη και μία συγγραφέα από την νέα υόρκη. Πηγαινοέρχεται από τότε ως περιπλανόμενος θίασος στα πέντε σημεία του ορίζοντα και παίρνει αυτό που πάντα του έλειπε. Επιβεβαίωση πως δεν του αξίζει η ταπεινή καταγωγή του. Ποιος ταπεινός θα είχε τόση προσοχή από όλο τον κόσμο. Στην αυστραλία δεν έχει έρθει ακόμα. Τον περιμένω το επόμενο σαββατοκύριακο.

προβληματίζομαι....

2010-02-17T15:42:00.003+02:00

όλο και περισσότερες φίλες μου φτιάχνουν πιστά, καταδυναστευτικά αντίγραφα των εαυτών τους.... το χειρότερο είναι ότι σε προτρέπουν να κάνεις και εσύ το ίδιο. γιατί να διαιωνίσω ένα όχι και τόσο "περήφανο" dna?

love story

2010-02-09T13:59:00.003+02:00

ο τρέχων γκόμενός μου, ο τωρινός δηλαδή, όχι αυτός που τρέχει, είναι ο μόνος που εκτίμησε ότι μου αρέσει γιατί είναι ωραίος. Όχι γιατί έχει προσωπικότητα. Όχι επειδή είναι έξυπνος. Όχι επειδή έχει χιούμορ. (Μπορεί καν να μην τα έχει όλα αυτά, χέστηκα!). Επειδή είναι ωραίος στο μάτι. Όλοι στράβωναν με αυτή την ξεδιάντροπη ρηχήτητά μου αλλά ποτέ δεν μου ήρθε να πώ "πωωωωω ρε μάνα μου μια προσωπικότητα που με κάνει να χύνω". Την πρώτη φορά που με ρώτησε "τι μου βρήκες;" του ειπα ότι είναι αξιογάμητος και πολύ μου αρέσει αυτό. Δαγκώθηκα όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν πολιτικά μη ορθό αλλά τον είδα που άρχισε να κορδώνεται περήφανα. Μετά μου εξομολογήθηκε πως όταν ήταν φοιτητής δούλευε σε μια καφετέρια στο κολωνάκι και τον ζητούσαν για συνοδό. Ερεθίστηκα και σκέφτηκα να του χώσω ένα πενηντάευρω στο σλιπάκι. Τότε επίσης διαπίστωσα ότι δεν φοράει.

Απο τότε έχω βρει κι άλλα πράγματα που μου αρέσουν πάνω του. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι πηδιέμαι μαζί του γι αυτά τα πράγματα. Ούτε ότι τρώω μαζί του γι αυτά τα πράγματα. Ούτε ότι υπομένω το μαρτύριο της σταθερής σχέσης γι αυτά τα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι ο λόγος που το κάνω είναι επειδή είναι ωραίος, ψηλός και με ίσιο πούτσο. Έτσι το βράδυ όταν τα άλλα πράγματα έχουν τελειώσει έχω τον βασικό λόγο που με κρατάει σε αυτό και όχι σε ένα άλλο οποιοδήποτε κρεββάτι. Με καβλώνει αυτό που έχω πλάι μου.

the porn idol.

2010-02-08T14:37:00.001+02:00

μου αρέσουν οι τσόντες, ειδικά οι πλαστικές αμερικάνικες, και ρε γαμώτο, μου συμβαίνει αυτό το πολύ περίεργο πράγμα που δεν μπορώ να πάω στο βιντεοκλαμπ να τις νοικιάσω. Ντρέπομαι. Δεν ντρέπομαι να τα κάνω, να τα λέω, να τα βγάζω φωτογραφίες. Αλλά ντρέπομαι να πάω στον άνθρωπο στον γκισέ με το αριστούργημα "γαμιάς της γειτονιάς" παραμάσχαλα και να δώσω τον καρτελάκι μέλους μου. γι αυτό και έχω μεγάλο πρόβλημα. no?

τι θλίψις.....

2010-02-04T13:46:00.000+02:00

μια μέρα σαν κι αυτή, σε κάποια δήθεν πολοτισμένη και τυχερή γωνιά του κόσμου, μακάρια μέσα στον αγώνα της επιβίωσης, κάποιοι ψήνουν κρέατα, απομεινάρι παγανιστικής τελετής, και άλλοι στροβιλίζονται τριγύρω ανήμποροι να πάρουν ένα κοψίδι και ένα γυαλί, μπας και ξεγελάσουν την πείνα και δίψα τους.

και αυτό το λέμε γιορτή, όχι κατάντια, που μια μέρα σαν κι αυτή, εκδράμουν όλης της γωνιάς τούτης οι πεινασμένοι. Και είναι και πολλοί, πανάθεμά τους, σε, με.

o θάνατος του (κάθε) μικρού (ή μεγάλου) πρίγκηπα.

2010-01-28T14:14:00.003+02:00

πόσο δεν μου αρέσει πια αυτό το βιβλίο. πόσο έχω σιχαθεί την κάθε μικρή, γλυκανάλατη γωνίτσα του. πόσο τα τσιτάτα του φαίνονται μπουρδολογίες ενός κοέλιο άλλης εποχής. "Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ό,τι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια". Απο ραβασάκια στην πρώτη γυμνασίου, σε λευκώματα με κόκκινο μαρκαδοράκι, σε τοίχους επαρχιακών πόλεων, σε παλιό κατοστάρικο... Δεν υπάρχουν "σημαντικά" πράγματα. Ως περαστικά, έτσι κι ασήμαντα.

δεν πιστεύω ότι είναι χαρακτηριστικό όποιου μεγαλώνει ηλικιακά, να παύει να βρίσκει χαριτωμένα ή σοφά (εξαρτάται από την σπιρτάδα του καθενός) τα παραμύθια. μάλλον φταίει η συνεχής εξέλιξη του είδους που δεν αφήνει περιθώρια για ονειροπολήσεις, παρά μόνο για βουτιές στο κενό. Μεγαλώσαμε διαβάζοντας για έναν μικρό πρίγκηπα που ποτέ δεν καταλάβαμε τι ήθελε να πει. Τώρα πια έχω την πεποίθηση πως αυτός αυτοκτόνησε στο τέλος. Στα τσακίδια.

εκεί να μείνεις!

2010-01-22T13:53:00.005+02:00

αντιθέτως από πολλούς άλλους, μαζί και την βλογγερ theorema που εκτιμώ βαθύτατα, πάντα μου άρεσαν τα μεγάλα λόγια. Να τα λέω και να τα ακούω. Δεν μπορώ την τσιγγουνιά ειδικά όταν το αντίτιμο είναι το έξτρα δράμα. Οι φράσεις "σ'αγαπώ τόσο που θα σπάσει η καρδιά μου", "δεν θα σ'αφήσω ποτέ", "είσαι ο άντρας της ζωής μου" είναι στο καθημερινό μου πρόγραμμα ακόμα και όταν απευθύνομαι στον μανάβη μου. Είμαι επίσης γεννημένη για να ακούω καθημερινά τις φράσεις "είσαι το αστέρι στην μαύρη νύχτα μου", "είσαι ότι πολυτιμότερο έχω", "κανένας δεν με έχει καταλάβει και κυριεύσει όπως εσύ". Ο πήδουλος πρέπει πάντα να συνοδεύται από μεγαλεπίβολες φράσεις, ειδικά όταν δεν είναι αληθινές.

τα λέω, τα ακούω, τα ευχαριστιέμαι, δεν τα πιστεύω. Ή, για να είμαι ακριβής, δεν επενδύω πάνω τους. το σεξ, οι σχέσεις και τα πάντα θέλουν δράμα για να μένουν αλησμόνητα. θέλουν δάκρυ κορόμηλο, ρίμελ να τρέχει από την άκρη του ματιού, ροχάλες να φέυγουν από την αγανάκτηση και τα τοιάυτα. αλλιώς δεν σου αφήνουν τίποτα για να θυμάσαι.

τους στολίζεις με δέκα τσιτάτα γαλλικού κινηματογράφου που τους κάνουν να νιώθουν αξέχαστοι, χύνεις ένα δάκρυ όταν τους αφήνεις για να πας στον επόμενο και όταν σου στέλουν την φωτογραφία τους για να δοκιμάσουν αν σε συγκινούν ακόμη, για να δείξουν τι ομορφα που τους φέρθηκε ο χρόνος, πόσο πέτυχαν στην ζωή τους και τι κεφάτοι που είναι, απλώς λες στον εαυτό σου:
"εκεί να μείνεις και χαιρετίσματα στα παιδιά!"

ανωτερότητα

2010-01-19T14:04:00.004+02:00

εύχομαι επίσης σε όσους δεν χωνεύω να τους πέσουν να δόντια και τα μαλλιά, να πάρουν εξακόσια κιλά και να πεθάνουν από το πολύ λίπος και επίσης να τους πιάσει διάρροια και να τα κάνουν πάνω τους μέσα στο μετρό.

έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ήμουν ανώτερος άνθρωπος, ήταν τρίτη δημοτικού και η πόπη μου είχε φάει το τελευταίο γεμιστό με σοκολάτα μπισκότο. δεν έχει πλάκα και δεν το ευχαριστιέσαι. τώρα θέλω όσοι δεν χωνεύω να υποφέρουν και να ξεφτυλλίζονται, βάζω και εγώ το λιθαράκι μου όπου μπορώ για να τους σπρώξω ένα βήμα προς την κόλαση και δεν αισθάνομαι καθόλου τύψεις. Εννοείται πως όσο τους βλέπω να σούρνωνται στα σκατά γελάω με την καρδιά μου!

.-πάντα δική σου.

πάντα τέτοια!

2010-01-13T14:24:00.001+02:00

για την νέα χρονιά δεν θα θελα να ευχηθώ πράγματα στον εαυτό μου αλλά να κάνω μια ενδελεχή ενδοσκόπηση, να συλλογιστώ τα πεπραγμένα και να ευχαριστήσω τη ζωή, το σύμπαν, τα πάντα και τον κάθε αρμόδιο για το υπέρτατο δώρο που κατέχω:
ευχαριστώ που έχω ωραίο μουνί και μου ανοίγουν οι καλές πόρτες όσο εύκολα ανοίγουν τα καλλίγραμμα πόδια μου!

ναι μεν αλλά.

2009-12-17T12:45:00.002+02:00

από την ημέρα που άρχισα πάλι βραδυνή δουλειά βλέπω κάτι όνειρα γάμησέ τα. χθες ας πούμε, είχα πάει σε αγώνα μπάσκετ ολυμπιακός-εκπαιδευτήρια κωστέα γείτονα, ή κάτι τέτοιο. παρακολουθούσα και διακριτικά την έπεφτα στον παπαλουκά που καθόταν δίπλα μου αλλά εμένα μου την έπεφτε ο σχορτσιανίτης. τέλος.

οι καλύτεροί μου φίλοι.

2009-11-23T18:48:00.002+02:00

έχω αυτούς τους καλούς φίλους λοιπόν, άντρας-γυναίκα, που τον τελευταίο καιρό βγαίνουμε μαζί συνέχεια για φαγητό, μπύρες, κοιμόμαστε όλοι μαζί, βλέπουμε ταινίες και γενικά ζούμε μια λυκειακή κατάσταση. Είναι πολύ τέλειοι και οι δύο, αυτή είναι μια καραμουνάρα του κερατά και αυτός είναι πολύ καυλιάρης γκόμενους και εμένα μου αρέσει να είμαι υπερήφανη για τους φίλους μου. Πρόσφατα χώρισαν και οι δύο από τους αντίστοιχους αμορόζους τους, και αυτός είναι και ο λόγος που κολλήσαμε έτσι δηλαδή. Χτές και σήμερα μου ομολόγησαν ξεχωριστά ο καθένας αυτό που φοβόμουν τον τελευταίο μήνα του ξέφρενου παρεακίου μας. Αλληλογουστάρονται. Χαίρομαι; κατά κάποιον τρόπο... γιατί; δεν έχω ιδέα! η πρώτη μου αντίδραση ήταν μια τεράστια θλίψη. Όσο το σκέφτομαι και το επεξεργάζομαι, χαίρομαι βέβαια. Δυο μοναχικά κρεβάτια πρόκειται να ενωθούν και είναι και σούπερ ταιριαστά. Χαίρομαι. Βεβαίως. Αλλά η πρώτη μου αντίδραση ήταν εκείνη η απέραντη θλίψη. Αυτουνού η πρώην γκόμενα ήταν ένας απίστευτος άγγελος. Την λάτρευα εκείνη την κοπέλα! και αυτηνής ο πρώην ήταν ένας κύριος πρώτης τάξης. ΄Ετρεμα την στιγμή που θα χώριζαν και θα τον χάναμε από την παρέα. Και τώρα που έμειναν οι τέλειοι μόνοι τους.... βρέθηκαν μεταξύ τους. Η αλήθεια είναι πως αν και τέλειοι για μένα, απορώ τι βρήκαν ο ένας στον άλλον.Κι εγώ αισθάνομαι θλίψη....
προσπαθώ να καθυσηχάζω τον εαυτό μου διαβεβαιώνοντάς με πως απλά ζηλεύω. Είμαι μια κανονική (παραπάνω από το κανονικό δηλαδή αλλά δεν θέλω να περιαυτολογώ) που κάνω παρέα με δύο τέλειους και απλά φοβάμαι ότι τώρα που ερωτεύτηκαν θα πηδιόνται όλη μέρα και εγώ απλά θα κάθομαι και θα κοιτάζω. Δεν με ικανοποιεί. Κοιτάω και τον άντρα της ζωής μου και ξέρω πως δεν είναι αυτός ο λόγος. Μετά σκέφτομαι πως ο λόγος που ζηλεύω είναι πως θαυμάζω τόσο πολύ και τους δύο που κανονικά θα έπρεπε να τα φτιάξουν και οι δύο μαζί μου και να είμαστε ένα ευτυχισμένο τριολέ με κέντρο εμένα. Ούτε αυτό με ικανοποιεί. Στην πραγματικότητα με πιάνει σίχαμα όταν μας σκέφτομαι και τους τρείς σε ένα κρεβάτι. Και μετά κοιτάω και τον άντρα της ζωής μου και ξέρω πως δεν είναι αυτός ο λόγος.
Και τελικά καταλήγω σε αυτό που φοβάμαι περισσότερο. Δεν υπάρχει αυτό το πραγματικά τέλειο παρεάκι που αδιαφορεί για το τι έχει στο βρακί του ο διπλανός. Κάποιος θα πηδήξει κάποιον και θα ζωντανέψει ο εφιάλτης της εφηβείας μας που λεγόταν μπέβερλι χιλς.

sex and the pity.

2009-11-04T21:59:00.001+02:00

πάντα ήθελα να πιστεύω, ονειρευόμουν θα έλεγα, πως είμαι η σαμάνθα. Οι φίλοι μου επιμένουν πως είμαι ένα εξελιγμένο μοντέλο σάρλοτ χωρίς την λύσσα για απογόνους....

παρελθόν

2009-10-31T01:04:00.002+02:00

"το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο". αρχίδια. το παρελθόν φυγείν αδύνατο να δεις! γιατί το πεπρωμένο ή έτσι ή γιουβέτσι δεν το ξέρεις. ενώ το παρελθόν είναι εκεί ακούνητο και σου χτυπάει την πόρτα. πας να κοιμηθείς το βράδυ και σε βασανίζουν χιλιάδες εικόνες από το παρελθόν. σου κάθεται στο στομάχι σαν βαρίδι και σου χαλάει την διάθεση με τρόπο ανεπανάληπτο. θα ήθελα να μην υπήρχαν οι πρωην εραστές μου. καλοί, κακοί, θα ήθελα να μην υπήρχαν. να μην τους είχα γνωρίσει, να μην τους είχα κάτσει, να μην είχα καμμία ανάμνηση από αυτούς. όχι ότι δεν είχαμε καλές στιγμές ούτε πως ήταν κέρατα βερνικωμένα. έχω γνωρίσει και καλούς, πολύ καλούς. αλλά δεν θέλω να τους θυμάμαι. μπαίνουν στην μαύρη λίστα από την στιγμή που νιώθω την γλώσσα τους στις αμυγδαλές μου. τέλος. θα ήταν ωραία να ξυπνούσα αύριο σχεδόν παρθένα. μία μέρα ας πούμε μετά το σπάσιμο του παρθενικού μπλιαχ υμένα. ή ακόμα καλύτερα να μου έλειπε εκ γεννετής ο παρθενικός υμένας. να γενινόμουνα ελλατωματική ρε παιδί μου! θα κοιμόμουνα ήσυχη την νύχτα, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς δώρα και με μια ταμπέλα στο μουνί μου "αν με γαμήσεις, την γάμησες".

ένα σπίτι στην αθήνα.

2009-09-24T21:42:00.002+03:00

μου είπε με στόμφο και περίσση περηφάνια: "είναι σίγουρο πως μπορώ να σε κάνω να ουρλιάξεις"...

είμασταν γυμνοί και γαμιόμασταν. Υπό κανονικές συνθήκες θα ούρλιαζα αλλά με ταλαιπωρούσε μία φαρυγγίτιδα άνευ προηγουμένου. Ο σκηνοθέτης μας με είχε παροτρύνει να κάνω αφωνία και να ανεβαίνω καθημερινά στο βουνό για κρύο, καθαρό αέρα. Δεν υπήρχε περίπτωση να ουρλιάξω μόνο και μόνο για να τονώσω τον εγωισμό του γαμιά μου. "Μπορώ να χύσω και χωρίς ουρλιαχτά το ίδιο αποτελεσματικά" τον επιβεβαίωσα. Τον ρόλο της νύφης δεν τον έχανα με τίποτα και ιδιαίτερα για μια ποταπή φαρυγγίτιδα. "Ω ναι, θα σε κάνω να ουρλιάξεις στα σίγουρα", συνέχισε επίμονα. "Αρχίδια, γλυκέ μου" σκέφτηκα. Μάλλον το κατάλαβε. Τραβήχτηκε βιαστικά και έχυσε πάνω στ'αρχίδια του. Στο καπάκι σηκώθηκε όρθιος και σκουπίστηκε στην ολοκαίνουρια κουρτίνα μου.

the art of seduction

2009-09-09T13:49:00.002+03:00

χορεύει ένα τσιφτετέλι από τα τελευταία, αυτά των φτηνών σκυλάδικων. Φοράει ένα μαύρο κολλητό σούπερ μίνι χωρίς να αποκαλύπτει κιλότα. Φοράει; θα ήταν ντυμένη κάλτσα αν δεν είχε τόση επιφάνεια σάρκας έξω. τα χείλη προτεταμένα με ηδυπάθεια σαν μόνιμη βλάβη από παρατεταμένα τσιμπούκια, κοιτάει ολόγυρα τους πιθανούς θαυμαστές. σαλιώνει το κωλοδάχτυλο και το περνάει από τη γλώσσα στο πηγούνι, στο λαιμό και στο δεξί βυζόμπαλο αφήνοντας ένα ίνχος σάλιου σαν σαλιγκάρι. Δεκαέξι χρονών και ήδη απελπισμένη.

astadiala

2009-09-02T00:41:00.002+03:00

αντε ξανά-μανά πίσω, πωπω μιζέρια ρε αδερφάκι μου, σαν να μην πέρασε μια μέρα από αυτή την πόλη, χέσε μεσα και τώρα πως ξεμπερδεύουμε. νταξ μωρε, καμμιά εκπομπούλα κάθε τετάρτη στο κασμπα, κανένα ποτό, κανένα βρώμικο, αιντε και κανένα γαμησάκι στα μεγάλα γλέντια. προκοπή δεν βλέπω να κάνω ούτε και αυτό τον χρόνο, είμαι και κελεπούρι, τι τα θες.... ο πρώην σύζυγος έστειλε με sms το κορυφαίο "είσαι το καλύτερο γαμήσι της ζωής μου" και σκέφτομαι πως έτσι κι αλλιώς τον έχει φάει η αγαμία και αυτόν τον καημενούλη. ήταν ένα κάποιο κοπλιμάν πάντως καθώς απεχθάνομαι την σύγκριση. είμαι και η πρώτη.

διακοπές.

2009-07-25T00:53:00.002+03:00

σεξ, ντραγκς, ροκ εν ρολ, αλκοολ, πιπες, γριπες, αρχιδια, κώλοι, βυζιά, μουσική, τσιτσίδι, τζατζίκι, πλοία, μηχανάκια, πετσέτες, ρακί, συναυλίες, πούτσοι, κι άλλοι, μουνιά, ανήλικα, υπερήλικα, αποτρίχωση, τσιγάρα, μπάφοι, πρό, πρώην, νυν, επόμενος, κέρατο, διπλο, τριπλό, με πίτα γύρο, εμπνευση μηδεν.

γύρισα σήμερα, φεύγω σε τρεις από αύριο.

γλωσσόφιλο.

μούρη κιμάς.

2009-06-29T14:55:00.002+03:00

χθες τράκαρε η εξαδέλφη καίτη. στο σούνιο. η καίτη σημειωτέον μένει στην άλλη άκρη του νομού αττικής...

μπαίνω φουριόζα στο νοσοκομείο και την βλέπω να μυξοκλαίει σαν να έχει κάνει κάτι πολύ κακό και βρωμερό και επιπλέον η μούρη της είναι χάλια αδιόρθωτα. Ο σύζυγός της πουθενά. "Τι έγινε ρε καίτη;;;; που είναι ο άντρας σου (ο δεύτερος και προσεχώς πρώην, η οικογένεια έχει παράδοση στα διαζύγια) ;;;; τον έφαγες;;;;"

-μπππππφφφφ λυγμ λυγμ, δεν ήταν μαζί, φφφρρρρρρρρ, πήρα τηλέφωνο εσένα πρωτααααααουυυγκκκχχχχχ...

-γιατί ρε καίτη,τι γύρευες μόνη σου στο σούνιο μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα (βρήκα ζωήηηηηη);;;;

έρχεται και ο κύριος αστυνόμος εκείνη την ώρα για τα "είστε συγγενής;" και τα τοιάυτα. βλέποντας την κατάρρευση που είχε πάθει η μούρη της καίτης, έκανα το (ατυχές) σχόλιο "βίδες πρέπει να έγινε το αυτοκίνητο, εεεεεεε?????". "Μπα, όχι, λίγο ο προφυλακτήρας και το φανάρι" λέει ο αστυνόμος "απλά η κυρία δεν φορούσε ζώνη και έσπασε με τη φάτσα της το παρμπρίζ".

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΚΑΙΤΗΗΗΗΗ;;;;; φωνάζω εγώ εξαγριωμένη από την ανευθυνότητα της ξαδέρφης μου. Και απαντάει το ζώον με λυγμούς:

"γιατί είχα ραντεβού με τον οικονομικό διευθυντή για ξεμπουρδέλεμα και φορούσα την ωραία μου άσπρη πουκαμίσα με τα κεντήματα και αν φορούσα ζώνη θα τσαλακωνόταααααααααααν"......

a matter of perspectives.

2009-06-26T15:25:00.004+03:00

ήταν σίγουρο πως ο γάμος μου θα αποτύχαινε παταγωδώς, από την στιγμή που ο πατέρας μου συμπάθησε τον πρώην άντρα μου. Για την ακρίβεια θυμάμαι πως όταν τους σύστησα ο πατέρας μου, μου είπε : "το ξέρω ότι δεν τα πάμε πολύ καλά οι δυό μας γιατί έχεις πάρει από τους άλλους (σ.σ. το σόι της μάνας μου) αλλά αυτή τη φορά οφείλω να παραδεχτώ πως η επιλογή σου είναι άριστη". Ήξερα αυτομάτως ότι αυτός ο γάμος πάει για διαζύγιο. Καταριέμαι την λίστα γάμου στον κωτσόβολο που με έπεισε να μην ακυρώσω το φιάσκο. Και την ανάγκη για την επιβεβαίωση από την πατρική φιγούρα φυσικά.
Επίσης, όταν η ούρσουλα γνωρίζει κάποιο γκόμενο και τον "βλέπει σοβαρά" είμαι βεβαία ότι θα καταλήξουμε σε τραγωδία όλοι μαζί. θα έχουμε κλάμματα, παρακολούθηση, μπάτσες και επεισόδια.
Μου βγαίνει πάντα το προαίσθημα αληθινό, όταν κάποιος βιάζεται να με καπαρώσει. Όταν αρχίζουμε τα σούξου μούξου για συγκατοίκηση, ανταλλαγή κλειδιών, να γνωρίσουμε τις οικογένειες και τα λοιπά, είμαι σίγουρη πως κάποια βρωμοδουλειά παίζει (και δεν εννοώ απλό κέρατο που θα ήταν καθησυχαστικά ποταπό) ή στα επόμενα τρία λεπτά θα έχω βρεί καλύτερο γκόμενο.
Και πλειάδες τέτοια περιστατικά που ξέρω την κατάληξη! μέχρι τώρα νόμιζα πως είμαι μέντιουμ. αλλά δεν φταίει αυτό. Απλά το μυαλό μου είναι γεμάτο με patterns. Όπως ας πούμε της φίλης μου της μαμίνας. Που εδώ και μερικές μέρες έχει βρει καινούριο γκόμενο αλλά αρνείται πεισματικά να μου αποκαλύψει ποιος είναι, από που είναι, πως τον λένε, που βγήκαν ραντεβού και που βρίσκεται η σχέση τους. Μέχρι χτές νόμιζα πως αυτό το κάνει επειδή τον γνωρίζω και για κάποιο λόγο δεν θα τον εγκρίνω. Αλλά χτες μου αποκάλυψε πως μου είναι παντελώς άγνωστος. Και ο λόγος που δεν μου αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες είναι οι εξής δύο:
"καταρχήν είσαι γρουσούζα. όποτε σου λέω για μία νέα σχέση, την επόμενη μέρα με παρατάνε. Αλλά στην απίθανη περίπτωση που δεν με φάει η γρουσουζιά σου, θα ανακαλύψω εν καιρώ πως είτε είχες πηδηχτεί μαζί του στο παρελθόν, είτε θα το κάνεις στο μέλλον. Είμαι απλά σίγουρη."

ανίκανη να δεχθώ ότι είμαι γρουσούζα, απλά δηλώνω, στερεότυπα είναι όλα.

φυτό,νερντ, γκίκουλας.

2009-06-23T15:41:00.004+03:00

καθόμασταν με την γιώτα που είναι παλιά συμμαθήτρια και πίναμε καφέ και κλαίγαμε τα μουνιά μας. πως περάσανε τα χρόνια και άλλες μαλακίες, θυμάσαι τον τάδε, τον δείνα κλπ κλπ. πες πες θυμήθηκε η γιώτα μια συμμαθήτριά μας (που κάποτε ήταν και φίλη της αλλά τα σπάσανε) και όλα όσα τις είχε σούρει μετά τον τσακωμό. ότι ήταν φυτό, ότι ήταν μαμάκιας, ότι ήταν δήθεν καλό παιδί και χέστης. καταλαβαίνεις, απωθημένα μιας αποτυχημένης φιλίας. θυμάμαι στην τάξη της είχε κάνει τη ζωή πατίνι με τα υποννοούμενα και τις σπόντες που πέταγε ακόμα και όταν έφτανε η ώρα της εξέτασης. "μερικοί από εμάς δεν θα κάνουν τίποτα στην ζωή τους έτσι όπως κάθονται όλη την ώρα με το βιβλίο στο χέρι και διαβάζουν συνέχεια. η ζωή θέλει άλλα πράγματα". γύριζε και κοίταζε την καημένη την απουσιολόγο με την άκρη του ματιού της για να δει κατά πόσο έπιασε το υποννοούμενο. "θα γεράσουν και θα καταλάβουν ότι έχασαν όλα τους τα νιάτα επειδή διάβαζαν".

-ε, ήταν μαλακισμένη η κοπελίτσα, μου θυμίζει η γιώτα. και τι έκανε στην τελική στην ζωή της;

η αλήθεια είναι ότι δεν έκανε και καμμιά μεγάλη εφεύρεση. Σπούδασε και δουλεύει σε μια εταιρεία, παντρεύτηκε και ζει σε ένα άνετο σπίτι. Τίποτα ιδιαίτερο. Από την άλλη όμως, και μεις τα εξυπνοπούλια που κάτι τέτοια τα κοροιδεύαμε, τι κάναμε; η γιώτα δουλεύει ως πωλήτρια σε κατάστημα εσωρούχων και έχει φλεβίτιδα από τα εικοσιέξι της και εγώ συνεχίζω να γαμιέμαι λυκειακά. δεν μπορείς να το πεις αυτό πρόοδο....

ζέστη.

2009-06-19T13:30:00.003+03:00

θυμάμαι προ ετών που είχα ένα γκόμενο ο οποίος ίδρωνε πολύ. το σεξ ήταν 'νταξ. δηλαδή άπαξ και τελειώσει ο πήδουλος και ενώ κατά τη διάρκεια μπορεί να λέω, και ενίοτε να το πιστεύω, ότι ήταν καταπληκτικός, μετά εκ του μακρόθεν και καθώς χάνεται στο συνεχές του χρόνου, δεν μου φαίνεται και τίποτα ιδιαίτερο. είμαι ο άνθρωπος που (μάλλον) έχει ξεχάσει ποιος τον ξεπαρθένεψε βεβαίως... λοιπόν ήταν αυτός ο τύπος, και εκτός του ότι ήταν κοντοποδαράκιας και κοντοχεράκιας (το χειρότερο είδος), ίδρωνε ρε παιδί μου σαν παλάμη μετά από πολύ δουλειά. Αφού πηδιόμασταν και όταν ήμουν ανάσκελα η μόνη μου έννοια ήταν πως θα τον τουμπάρω στην στάση γιατί ο ιδρώτας του κυλούσε από την μύτη και έσκαγε στην μάπα μου. σίχαμα.

έλληνα πολίτη, είσαι κρετίνος.

2009-06-08T12:20:00.003+03:00

είχα αυτή την υποψία και πριν τις ευρωεκλογές, απλά τώρα έγινε βεβαιότητα.
πριν λίγο καιρό νόμιζα ότι τα παιδιά σου είναι ηλίθια αλλά τώρα καταλαβαίνω και από που κληρονόμησαν την ηλιθιότητά τους. Το εγχώριο και παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό, αντί να σε κάνει να προβληματιστείς υγειώς και να σε κάνει να ψάξεις την βαθύτερη αιτία του "κακού", σε έχει μετατρέψει σε ένα κακιασμένο υποχείριο, ένα ανθρωποειδές άνευ εγκεφάλου και αισθημάτων αληθινών.

πήρα ένα ταξί μια μέρα πριν τις ευρωεκλογές και άκουσα τα εξής τραγικά:"αμα δεν σ'αρέσει η χώρα να πας να μείνεις αλλού". δηλαδή να φύγω εγώ από την χώρα μου που πληρώνω τους φόρους της επειδή οι κυβερνούντες και αντιπολιτευάμενοι είναι κλέφτες και γελοίοι. "Δεν υπάρχει ανεργία, αυτό είναι δικαιολογία των τεμπέληδων". γιατί η χώρα είναι τίγκα στην ευκαιρία και εγώ από ηθοποιός βρέθηκα γκαρσόνι γιατί είμαι τεμπέλα και δεν θέλω να κάνω την "δύσκολη" δουλειά. "γιατί να διορίζουν τους ανάπηρους στο δημόσιο και να τους δίνουν επίδομα αφού οι ανάπηροι είναι άχρηστοι και δεν μπορούν να κάνουν καμμία δουλειά". γιατί αν ήσουν εσύ ανάπηρος ή ακόμα καλύτερα το παιδί σου, θα ήθελες να το πετάξουν στον καιάδα, άσε που στην τελική το ίδιο κάνουν και για τους ανάπηρους στον εγκέφαλο όπως είσαι και εσύ. "γιατί να μαζεύουμε εδώ όλους αυτούς τους μετανάστες που είναι άχρηστοι, να πάνε πίσω στην χώρα τους". ίσως επειδή στην χώρα τους η κατάσταση είναι αβίωτη για τον απλό λόγο ότι ΕΣΥ με τις εξωτερικές σου πολιτικές τους κατήντησες έτσι για να τους εκμεταλλευτείς πιο εύκολα; ίσως επειδή με την επιθετική πολιτική των ηνωμένων πολιτειών που εσύ υποστήριξες συμφωνόντας (άλλες φορές σιωπηλά και άλλες φορές στέλνοντας στρατεύματα) δημιούργησες στρατιές πεινασμένων μεταναστών άνευ ελπίδας για να πάρεις μια σταγόνα πετρέλαιο (και σε μερικές περιπτώσεις ένα τέταρτο αφγάνι και όπιο) φθηνότερα, βγάζοντας το κέρδος στο 100%. ...
αλλά αυτά τα λέει ένας ταξιτζής. που φαντάζομαι τον καίει όλη τη μέρα ο ήλιος στο τιμόνι. ή μια καθαρίστρια. που έχει φάει τα χέρια της στην χλωρίνη. και άμα τα λένε αυτοί πως να μην δικαιολογήσεις την ίδια άποψη στον μικροβιοτέχνη ή στον εφοπλιστή ή στον κτηματία. γιατι "ο καπιταλισμός λέει το απλό: όποιος δουλέψει θα ζήσει". Τόσο τρικυμία εν κρανίω. Γιατί φυσικά λίγο ιστορία ή πολιτική αν διαβάσεις, ή λίγο υποψιασμένος να είσαι που να πάρει, ο καπιταλισμός δεν λεει αυτό. Αλλιώς θα ζούσαν πλουσιοπάροχα όλα τα ντελίβερι με μισθό τετρακόσια ευρώ και όλοι οι καθηγητές φροντιστηρίων με οκτώ ευρώ την ώρα. Αλλά είπαμε, εσύ έλληνα πολίτη είσαι κρετίνος. Ξέρεις να πηγαίνεις να βλέπεις λαζόπουλο και να γελάς με τα χάλια μας αλλά στις εκλογές ψηφίζεις άδωνι (και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα, γιατί ψηφίζεις και άλλα χειρότερα) επειδή βλέπεις την κυρία του στα μεσημεριανά να είναι γλυκιά και υποταγμένη και θες βρε αδερφέ να τους κάνεις ένα δώρο για τον επερχόμενο γάμο τους.

να ζήσετε....

τρέχουσα επικαιρότητα (πολύ τρέχουσα).

2009-06-03T23:05:00.001+03:00

είδα λοιπόν τα καλλιστεία και αποφάσισα του χρόνου να πάω και εγώ. Το ανακοίνωσα και στον συμβίο μου που δεν χάρηκε (πολύ). Μετά είδα το ελλάδα έχεις ταλέντο και είπα να πάω εκεί. Τόσες χάρες έχω, δεν μπορεί, κάτι θα βρώ να επιδείξω! Κατόπιν έμαθα για τον γάμο του σεφερλή και πληροφόρησα τον δεσμό μου πως πρέπει να ξεμπερδεύει με τις δόσεις του δανείου για το σπίτι γιατί έχει να αγοράσει μονόπετρο και μάλιστα σύντομα. τώρα έμαθα για τις εκλογές και είπα να κατέβω υποψήφια. άσε που με βολεύει και το τσιτάτο του πρωθυπουργού: "θα κάνω ότι έκανα όλα αυτά τα χρόνια". Δηλαδή..... τίποτα!

τι χαρά!

πάντειος

2009-05-26T16:21:00.002+03:00

σε αυτή την σχολή ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς τι πάει ο κόσμος και σπουδάζει. κάτι γενικώς και αορίστως μου εξηγούσαν αλλά ποτέ κάτι συγκεκριμένο. να μου πει κάποιος ρε παιδί μου "ταμίες για τον βερόπουλο" να το καταλάβω και εγώ η αμόρφωτη.

αλλά από τα πολλά καλλιστεία που έχω παρακολουθήσει μου λύθηκε η απορία.

η πάντειος βγάζει μοντέλα και επίδοξες σταρ, μις, πλει, οφ.

να και κάτι χρήσιμο στα ελληνικά πανεπιστήμια!

πόρτες ερμητικά κλειστές.

2009-05-20T23:36:00.002+03:00

σήμερα το πρωί ήταν η μέρα "δουλειές στο κέντρο". Έκανα και τον πολύ ωραίο μου περίπατο, πέρασα μια χαρά. Το κακό με την όμορφη πόλη μας είναι το ενδεχόμενο πιπί ή τσιρλιπιπί. Άν δηλάδή σου έρθουν δεν έχεις που να τα αμολήσεις. Παλιά είχες και ένα-δύο λύσεις εκτάκτου ανάγκης: το πεδίο του άρεως (αγαπημένο σημείο) και τα διάφορα φαστφουντάδικα. Επειδή ήμουν κοντά στο πεδίο του άρεως είπα σήμερα να το κάνω φυσικά. Αν και τώρα τελευταία δεν είναι και το καλύτερο μέρος για να κατεβάζεις τα βρακιά σου, είπα να το προσπαθήσω γιατί στο κάτω κάτω είμαι ριψοκίνδυνος άνθρωπος. Έψαχνα μία ώρα να βρώ ένα σημείο να χωθώ αλλά φευ! ο δήμαρχος το έχει περικυκλώσει τελικά όλο με αυτήν την τάφρο και είναι αδύνατον να μπεις στα απόκρυφα του πάρκου από τα πλάγια. Μόνο από την κύρια είσοδο λοιπόν αλλά η αλήθεια είναι ότι ντράπηκα να μπω από κει μόνο και μόνο για να τους χέσω! έτσι αποφάσισα ηρωικά να πάω στα γκούντις στην πλατεία βικτωρίας. Φτάνω εκεί ασθμαίνοντας και με ελαφρό ιδρωτάκι στο μέτωπο (ξέρεις, αυτό της αγωνίας και του "τα αμολάω"), και πάω κατευθείαν και περιχαρής εις τας χέστρας. Φυσικά καταλαβαίνω πως ίσως να είναι γαιδουριά από μέρους μου που πήγα μόνο και μόνο για την ανάγκη μου στο μαγαζί, και συνήθως για να καλύψω την ντροπή μου αγοράζω κατόπιν καμμιά κοκακόλα αλλά δεν υπήρχε, ειλικρινά, καθόλου χρόνος για συνναλαγές, πόσο μάλλον για να κάτσω να πιω πορτοκαλάδα! Άσε που δεν είμαι και η πρώτη που το κάνω αυτό, όλοι τουλάχιστον μία φορά στην ζωή μας έχουμε επισκεφθεί τα γκούντις μόνο και μόνο για να τα κάνουμε, θα μπορούσε να είναι και ερώτηση σε τηλεπαιχνίδι.

ώ! του θαύματος όμως. Βλέπω μπρός από την πόρτα των μανταμίτσιδων ένα πληκτρολόγιο. Φυσικά σκέφτηκα ότι τελικά η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στην ζωή μας και κοίτα να δεις ρε παιδί μου μέχρι που έβαλαν access points. Μετά παρατήρησα το ταμπελάκι: "Εισάγετε τους τελευταίους αριθμούς της απόδειξής σας, προκειμένου να εισέλθετε στην τουαλέτα"......

the so called spotting

2009-04-30T00:16:00.002+03:00

τις άγιες ημέρες που μας πέρασαν επινόησα μία νέα ασχολία για να πλουτίζω το άλμπουμ των εμπειριών μου. φορώ μαύρα γυαλιά, ζακετούλα μίζερη και μαλλί κοτσίδα με μαντίλι από πάνω και την στήνω με το φίατ έξω από διάφορα μπουρδέλα των αθηνών παρατηρώντας αυτούς που μπαινοβγαίνουν. θα μου πεις τώρα "ποια είναι η πετριά σου εσένα κυρά μου";;;; έλα μου που δεν έχω απάντηση! απλά μου αρέσει! φαντάζομαι πως έτσι αισθάνονται αυτοί των κοινωνικών επιστημών που κάνουν τις διάφορες μελέτες που βασίζονται στην παρατήρηση ανθρώπινης συμπεριφοράς. Λοιπόν, βλέπω λογιώ-λογιώ ανθρώπους να μπαίνουν στο μπουρδέλο τρέχοντας ελαφρώς και κοιτώντας τριγύρω όλο ενοχή και μετά από λίγο να βγαίνουν καταχαρούμενοι με πηδηματάκια και ύφος θριαμβευτικό! πράγμα που επιβεβαιώνει ότι "δόξα και τιμή στο αρχαιότερο και αρχιδέστερο επάγγελμα"! αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το εξής: γιατί όταν μπαίνουν κρυφοκοιτάνε όλο φόβο μπας και τους πάρει κανα μάτι ενώ όταν βγαίνουν περιμένουν με προσμονή μπας και να τους πάρει επίσης εκείνο το μάτι!

την ερχόμενη εβδομάδα λέω να πάρω σβάρνα τα ροζ ξενοδοχεία για να μελετήσω το θηλαστικό και ανα ζεύγη.

εγώ, η ποιήτρια.

2009-04-07T17:08:00.002+03:00

βλέπω πως όλοι (σχεδόν) γράφουν ποιήματα, μια ιδιότητα αξιοζήλευτη που εμένα μου λείπει. Άλλα καλά, άλλα κακά, άλλα αδιάφορα για τα διάφορα προσωπικά γούστα αλλά τουλάχιστον ποιήματα. Με ρίμα, χωρίς και αναντάμ παπαντάμ. Εμένα μου βγαίνει στο χαρτί (και στον προφορικό λόγο) μόνο το αναντάμ παπαντάμ χωρίς τα υπόλοιπα. Προσπαθώ να πιάσω το συναίσθημα, το μοτίβο, την θεική έμπνευση αλλά όσα λιβάνια και να ανάψω, όσα καντήλια και να κατεβάσω, όσες μπύρες και να πιω σε μοναχικά μπιστρό δεν γράφω ούτε αράδα της προκοπής. Μία ακολουθία λέξεων βρε αδερφούλη, που να συνοδεύεται από κάτι αδιευκρίνιστα ποιητικόν. Μπα!

Σε στιγμές απόλυτα προσωπικές και ιδιαίτερης συναισθηματικής φόρτισης, πετάω κανένα πρόχειρα καμωμένο στιχάκι. Καταλήγει πάντα σε βρωμοκουβέντα άσχετα με την πρόθεσή μου. Όπως ας πούμε το "γειά σου, γειά σου, ποιος σου είπε να πηδάς την γιαγιά σου" ή το άλλο "κάθε γειτονιά έχει έναν πούτσο τόσο δα" ή το ακόμα πιο ανώτερο "παίζαμε, παιζαμε πούτσο" κατά το ισπανόφωνο χιτάκι "μπέσαμε μούτσο" φυσικά.

σκέφτηκα να περάσω αυτή την ανικανότητά μου ως ιδιαίτερο ταλέντο στην συγγραφή σατυρικών στίχων (σουρής, μπόστ και τα τοιαύτα) αλλά τελικά θα μείνει πάντα και ανόθευτα αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Μία λαγνεία για τις αισχρολογίες.

γκισές.

2009-03-30T11:55:00.003+03:00

έχω πάει λοιπόν πρωί πρωί στην τράπεζα να καταθέσω το αστρονομικό ποσό των οκτακοσίων, παρά κάτι ψιλά, ευρώ(ν) και φυσικά σφύζω από χαρά και περηφάνια γιατί δεν είναι μικρό πράγμα να είσαι καταθέτης την σήμερον ημέρα. Καθώς οπισθογράφω την επιταγή χώνεται μεταξύ εμού και του ταμία, ένας νεαρός κομψευάμενος περί τα τριάντα δια πληροφορίες. Και πως θα πληρώνομαι, και πρέπει να ανοίξω λογαριασμό, και αν ο λογαριασμός πρέπει να είναι όψεως κλπ κλπ. του λεει ο ταμίας "απλό λογαριασμό θέτε κυριέ μου, τι όψεως και κουραφέξαλα;" "όχι, όχι" επιμένει ο τύπος "μάλλον λογαριασμό όψεως πρέπει να ανοίξω, για κοιτάξτε, για κοιτάξτε!" "ξέρετε καλέ μου τι είναι ο λογαριασμός όψεως" απαντά ο κατακαημένος υπαλληλίσκος "σαν πως τον φαντάζεστε δηλαδή;;;;;" και απαντά ο ομορφονιός "φυσικά και ξέρω τι είναι ο λογαριασμός όψεως! είμαι πολιτικός μηχανικός". Αχά. Έτσι ακριβώς.

ήμουν από τα μέρη σου.

2009-03-25T23:21:00.002+02:00

όπως λέει και ο παπάζογλου, "πέρασα έτσι, δίχως λόγο". Βλέπω κάτι άκυρους γνωστούς ή μου τηλεφωνούν κάτι ξεχασμένοι φίλοι και θα μου πούν οπωσδήποτε σε ξεκάρφωτο σημείο της κουβέντας "ήμουν από τα μέρη σου τις προάλλες". Και εννοούν το κέντρο της αθήνας, την αθήνα, τον νομό αττικής ή κάποιον κύκλο που έχει ως κουκιδίτσα το σπίτι μου στο google map. Αυτή την περιττή πληροφορία στην αρχή την αντιπαρερχόμουν με ένα "α ναι, πως και έτσι;" μετά έμαθα να την αντιπαρέρχομαι σιωπηρά και τώρα τελευταία σκέφτομαι να απαντώ με το πατροπαράδοτο "χέστηκα". Δεν καταλαβαίνω τι μπορεί να προσφέρει σε μένα, σε αυτόν που το λεει ή στην κουβέντα αυτή καθεαυτή. Ότι πέρασε από κάπου από όπου με έχει συνδυάσει και με σκέφτηκε; δηλαδή αν έμενα στην αφρική θα έπρεπε να πάει κάποιος στην αφρική για να με θυμηθεί ή τουλάχιστον να πετύχει την αφρική στον άτλαντα; Οτί ήταν εκεί κοντά και δεν σκέφτηκε να μου κάνει ένα τηλέφωνο για να συναντηθούμε; Ότι το σκέφτηκε αλλά δεν το θεώρησε καλή ιδέα; ότι τι;;;;;

πφφφφφφ, δεν ξέρω πια τι θα γίνει με αυτά τα κλισέ.....

Η Ηλιθιότητα των ΤέΚΝΩΝ.

2009-03-17T13:27:00.005+02:00

τα παιδιά σου είναι ηλίθια κόσμε -δεν κατηγορώ τα παιδιά σου αλλά εσένα που τα μεγαλώνεις. Και είναι λογικό να μην ξεφύγουν της οικογενειακής παράδοσης αν είσαι και εσύ ηλίθιος αλλά το θέμα είναι ότι είσαι μια χαρά άνθρωπος (λέμε τώρα) και το παιδί σου είναι ηλίθιο, ντιπ, γκάτζος! ξέρω ότι το χάσμα γενεών είναι τεράστιο και γι αυτό τα βλέπω ίσως κολλυώμενα αλλά αμα είσαι στο λεωφορείο ζακύνθου και έρχεσαι αθήνα, βλέπεις την γέφυρα του ρίου λαμπιονάτη και τσίτα και λες στον κολλητό σου στο κινητό "τώρα είμαι αντίρριο" εκτός από αγεωγράφητος είσαι και ηλίθιος. Γιατί άντε να δεχτώ ότι δεν ξέρεις που είσαι. Πες ευθέως και σταράτα "δεν ξέρω που είμαι" να αποφύγουμε τα χάχανα τουλάχιστον.
Ο άλλος ηλίθιος μιας μικροαστικής αθηναικής οικογένειας που στέλνει το παιδί ΣΚ σε νησάκι και καλά και χαλαρά, έψαχνε το ΑΦΜ του γιατί έπαιρνε λέει αυτοκίνητο και του το ζητήσανε. Και ρωτούσε (στο κινητό πάλι) πως θα το βρεί και αν τελοσπάντων υπάρχει κανένα σαιτ που του το λεει γιατί "δεν είναι και κρυφό βρε αδερφέ"! Το ΑΦΜ του προφανώς ούτε ξέρει τι είναι ούτε που το χρειάζεται ούτε ποιο είναι. Άρα δεν πληρώνει εφορίες,ΙΚΑ, σύκα και τα τοιαύτα. Αυτοκινητάκι όμως θα πάρει, αυτό το έχει εξασφαλίσει. Νααααα! ζώον γονιέ, ο γιός σου είναι τελείως ηλίθιος, να τον χαίρεσαι!
Η ωραία της παρέας μιλούσε στο ρημαδοκινητό σε όλο το ταξίδι. Μάθαμε όλη την ανιαρή γκομενική ζωή της -του είπα, μου είπε, και του απάντησα, και γυριζει και μου λεει, και του λέω, και μας λεει- και αποχαιρέτησε στο τέλος λέγοντας "θα σε πάρω από το σπίτι να τα πούμε αναλυτικά".

Ξέρω γέρασα και δεν καταλαβαίνω τους νέους. Αλλά να το θυμάσαι αυτό που σου λέει η γριά. Τα παιδιά σου είναι ηλίθια. Εσένα σε ψεκάζουνε για να είσαι μουρόχαυλος και κακομοίρης και τα παιδιά τα ψεκάζουνε για να είναι ηλίθια. Έτσι η ζωή συνεχίζεται.

ρόλοι

2009-02-18T01:15:00.002+02:00

γειά σου, τι κάνεις; καλά κι εγώ. χτές αγόρασα μία ακόμα στολή, μία γατούλα χωρίς μουστάκια, τα μουστάκια, ξέρεις, αποτρίχωση, ταινία στρίπ βζζζζζζζνγκ, τέλειο κορίτσια. έχει βρακάκι, μικροσκοπικό σουτιέν, αφτιά και λουράκι για να σε βγάζουν βόλτα (αν δεν το κάνουν έτσι κι αλλιώς, είναι καλός τρόπος να στείλεις το μήνυμα). Γενικά αγοράζω συχνά στολές για το σεξ, καταλαβαίνεις, κανένας δεν σε θέλει μόνο γι αυτό που είσαι αλλά κυρίως για όλα όσα μπορείς να γίνεις, η στολή όσο να'ναι σε βάζει πιο εύκολα στον ρόλο. Είναι όμως πανάκριβες οι πόρνες, πρέπει να κάνω τρεις μήνες μειωμένο κάπνισμα για να εξοικονωμώ τα ΜΗ κερατιάτικα. Τελοσπάντων, καμμιά φορά φτιάχνω μόνη μου αυτοσχέδιες στολές, αν μη τι άλλο στην σχολή τον σπουδάσαμε τον αυτοσχεδιασμό, οπότε παίρνω ότι κουρελάκια βρω δεξιά και αριστερά, βάζω έναν ωραίο τίτλο και μουσική υπόκρουση και την παρουσιάζω. Θυμάμαι ανταπόκριση που είχε η στολή "κορίτσι του flashdance".....

ο φίλος μας ο λεωνίδας μας είπε ότι τα βρακάκια που έχουν σκίσιμο στον καβάλο τα λένε "αυτοκινήτου" αλλά αυτό είναι πολύ ηλίθια ιδέα γιατί αν σκοπεύεις να το κάνεις στο αυτοκίνητο μη φοράς καθόλου βρακί και τελειώνει η υπόθεση. το να έχεις μια τρύπα στον καβάλο σου και να μπαίνει ο κρύος αέρας στα ιδιαίτερα απαυτά σου δεν είναι καθόλου βολικό, οπότε εγώ τα έχω μόνο για το σπίτι. βέβαια είναι ακόμα πιο γελοίο να κυκλοφορείς με βρακί μέσα στο σπίτι και χωρίς βρακί εκτός..... η μαμά μου πάντα με κριτίκαρε για τα κυλοτάκια μου κάτι που ίσως εξηγεί γιατί έχω κόλλημα με αυτά. όταν ζούσαμε όλοι μαζί γκρίνιαζε ότι είναι πολύ μικρά, πολύ στενά, πολύ άβολα. Αντιθέτως τα σώβρακα του αδερφού μου τα έβρισκε υπέροχα καταρχήν γιατί τα ψώνιζε η ίδια και κυρίως γιατί τα φορούσε στο κεφάλι της όταν μαγείρευε, αντί για σκούφο μαγειρικής ώστε να σιγουρευτεί ότι δεν θα πέσουν τρίχες στα φαγητά. Εμένα με προέτρεπε να φοράω τις βράκες της γιαγιάς, αυτές τις τεράστιες, ώστε να είναι η κοιλιά μου προστατευμένη και να μην έχω πόνους περιόδου. Οι βράκες τις γιαγιάς εξασφάλιζαν επίσης ότι δεν θα κατεβάσω εύκολα το παντελόνι μου σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού (ραντεβού με γκόμενο). Αλλά επίσης οι βράκες τις γιαγιάς περίσσευαν πάνω από το χαμηλοκάβαλο παντελόνι οπότε δεν θα μου τύχαινε ούτως ή αλλιώς κατάσταση κόκκινου συναγερμού. μια φορά σιδέρωνε τα εσώρουχά μου και βρήκε ένα κυλοτάκι αυτοκινήτου, αυτό με τη σχισμή (όπως λέει η διαφήμιση "αυτό με την λαβή"). Το σήκωσε από την σιδερώστρα όλο περιέργεια. Επέκτεινε την τρύπα του καβάλου με τα δάχτυλά της ώστε να την καμαρώσει σε όλο της το μεγαλείο και την πλησίασε τόσο κοντά στην μούρη της, μη μπορώντας να κατανοήση τι βλέπει, τόσο που η μύτη της πέρασε μέσα από την τρύπα. Και μετά είπε: "αυτό εδώ θα το πετάξεις, ή θες να στο ράψω;".......

επάγγελμα: αδιάφορον!

2009-01-29T22:29:00.002+02:00

λοιπόν, έχω μία θεία, η οποία είναι εξαδέλφη μου στην πραγματικότητα αλλά έχουμε πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας και έτσι την φωνάζω θεία, η οποία είναι εξέχουσα προσωπικότητα στ'αλήθεια και παλαιά, γνωστή ενζενύ στους κοσμικούς κύκλους της αθήνας.
ο πατέρας της αρκούντως ευκατάστατος και μπον-βιβέρ, η μητέρα της πρώην καλλονή της πρωτεύσουσας. Το σαλόνι τους πάντα φιλοξενούσε κοσμικά γεγονότα και γενικώς η κατάσταση ήταν ολίγον από σαπουνόπερα. Εμάς φυσικά δεν μας καλούσαν ποτέ γιατί ο μπαμπάς μου ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογενείας αλλά δεν πειράζει πλέον γιατι κι αυτοί στα σκατά κατέληξαν όπως όλοι μας!
Η θεία μου λοιπόν μαθήτευσε σε πολύ ονομαστό ιδιωτικό σχολείο για κορασίδες, πήγε μπαλέτο, γαλλικά και ωδείο και έκανε σπουδές στο πιάνο και στο κλασσικό τραγούδι. Η ίδια ήθελε να γίνει μανικιουρίστα-αισθητικός αλλά η κοινωνική της θέση δεν της το επέτρεψε, οπότε αναγκάστηκε να περιοριστεί στην οπερέτα όπου δεν έκανε και μεγάλη προκοπή, παρόλο το ταλέντο της, γιατί δεν την αγαπούσε. Μία φορά τα είχε με έναν νεαρό που συχνά παρακολουθούσαμε, δηλαδή εγώ τον παρακολουθούσα γιατί ούτε αυτό της επέτρεπε η κοινωνική της θέση. Τον είχε γνωρίσει σε μία ορχήστρα και ήταν πολύ ερωτευμένοι. Όσο καιρό ήταν μαζί και εγώ στην παρακολούθηση -ήταν πολύ ανασφαλής αν και πανέμορφη- αρνιόταν να μου αποκαλύψει τι όργανο έπαιζε αυτός. Είχα πάρει όλα τα όργανα της ορχήστρας με την σειρά "μήπως βιολί, μήπως κοντραμπάσο; μήπως είναι ο μαέστρος;". Αυτή αφηνίαζε, άφριζε και ούρλιαζε στο ίδιο υστερικό μοτίβο "ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΟΡΓΑΝΟ ΠΑΙΖΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΥΤΟ ΑΡΚΕΙ". Το βούλωνα και εγώ καθότι η τσιρίδα δεν μου επέτρεπε να πράξω αλλιώς. Όταν χώρισαν, με κλάμματα, τελικά μου αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Έπαιζε γκρανκάσα.

γελοίος από άποψη

2009-01-28T12:27:00.003+02:00

Δεν γίνεται πλέον να ακούω ανθρώπους να θρηνούν. Είναι παντού. Με καταδιώκουν Να σκοτώσουμε αυτά τα υπανάπτυκτα ανθρωπάκια που έχουν μάτια μόνο για να κλαίνε, αυτιά μόνο για μπαλάντες ή ότι προστάζει η μόδα του περιθωρίου και χείλια για να λένε ευαίσθητες παπάρες. Δεν μπορώ να ακούω πλέον ανθρώπους να ξεστομίζουν μεγαλόσχημες θεωρίες σαν να λένε το πιο απλό και ταπεινό πράγμα του κόσμου, ελπίζοντας στο βάθος ότι όλοι θα προσκυνήσουν την μεγαλοσύνη της θεωρίας. Δεν μπορώ πλέον να γαμιέμαι με ανθρώπους που χαιδεύουν τις παλάμες μου με τρυφερότητα. οβερ.

η αλήθεια είναι μία. και καθόλου μεγαλόσχημη.

είμαστε κάτι απίστευτοι παπάρες, μαλάκες πραγματικοί που νομίζουμε ότι και κάτι κάνουμε. προτείνω να μην μας παίρνουμε καθόλου στα σοβαρά.

η αποκαθήλωση μιας ντίβας σε αποσύνθεση

2009-01-21T22:59:00.002+02:00

μου συνέβει κάτι τραγικό. πριν λίγο. πριν από τοσο δα....

και κατάλαβα πόσο πολύ με ενδιαφέρει η δημόσια εικόνα μου τελικά. Όχι ότι πάω για δήμαρχος αλλά παίζεται μια πουστιά και σου χαλάει όλη την ιστορία σου. Άνευ λόγου.

ξεκίνησα την εκπομπή στο radiocashbah με αγαπουλίνικα τραγουδάκια. Δεν συμβαίνει συχνά αλλά όταν συμβαίνει τρέχουν πολλά μέλια. Είχα σκοπό λοιπόν να κάνω το ράδιο λουκουμάδες. κάτι όμως η γκρίνια των παρευρισκομένων, κάτι που σιχάθηκα τον εαυτό μου από την γλύκα το γύρισα κάποια στιγμή σε ροκοιστορίες. κακή στιγμή.

και τότε με πήρε ο γκόμενός μου τηλέφωνο (στο καρτοκινητό, εξακόσια λεπτά ομιλία τον μήνα με πέντε μόνο ευρώ). πρέπει να πω ότι είμαι πολύ προσεκτική όταν κάνω εκπομπή. πάντα έχω τον νού μου μην ξεχάσω ανοιχτό το μικρόφωνο (πράγμα που γίνεται συνέχεια) και ακουστεί καμμιά μαλακία. Ο μεγάλος εφιάλτης είναι ότι θα χρειαστεί να πάω τουαλέτα και θα έχω ξεχάσει το μικρόφωνο ανοιχτό έτσι όλος ο κόσμος θα ακούσει το καζανάκι (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ή καμμιά κλανιά (ναι, κλάνω και εγώ). Φευ!

έλεγα στην αγάπη μου πόσο την αγαπώ και πόσο μου λείπει, να κάνουμε πολλά παιδιά, πάνω από εικοσιτέσσερα και πως ευτυχώς έρχεται σαββατοκύριακο, και τι καλά που θα ζουζουνίσουμε και τέτοια χαζά. Ότι πιο χαζό μπορείς να σκεφτείς. Όχι, ακόμα χειρότερο απο αυτό που μπορεί να σκεφτείς. Ήμουν μέσα στην αηδία και στον έρωτα (πάνε μαζί τις περισσότερες φορές) και δεν θυμάμαι αν του είπα πόσο μου λείπει το πουλάκι του (μην το ψάχνετε, βίτσια) και πόσο πολύ έχει λείψει στο μουνάκι μου, τόσο πολύ που του τρέχουν τα σάλια (κι άλλα βίτσια). Έ. Το μικρόφωνο ήταν ανοιχτό.

οργασμός. μια υπερεκτιμημένη δραστηριότητα.

2009-01-16T12:37:00.004+02:00

καταρχήν ειναι πολύ κουραστικό πράγμα ο οργασμός.

αλλά όλη αυτή η σεξουαλική απελευθέρωση των γυναικών έφερε τα αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα. το σκεφτόμουν χθες το βράδυ αυτό και δεν μπορούσα να κοιμηθώ (γιατί κάβλωσα). που είναι τα τσιγάρα; θα το αναλύσω....

υποτίθεται πως η γυναικεία υστερία είναι αποτέλεσμα του δύσκολου οργασμού μας. οτι δηλαδή όσες είμαστε ανοργασμικές είμαστε και υστερικές. κατάρχήν αυτό είναι so last year news γιατί ο οργασμός μας δεν είναι καθόλου δύσκολος (αμα ξέρεις πως να το κάνεις). εγώ ας πούμε όταν αυνανίζομαι μια χαρά οργασμούς έχω! οι άντρες δεν τα καταφέρνουν μαζί μου. οπότε έχω οργασμούς. αλλά τους έχω μόνη μου. οκ. έχω και μερικούς με τον σύντροφό μου. αλλά έχω πολλούς και μόνη μου (πιο πολλούς. δηλαδή μόνη μου έχω πάντα οργασμό). πες τα παλιά τα χρόνια ότι υπήρχε ένα θέμα γιατί ο γυναικείος αυνανισμός ήταν ταμπού. η σεξουαλική απελευθέρωση οδήγησε τις σύγχρονες γυναίκες να ντρέπονται να παραδεχτούν ότι οι άντρες δεν τις οδηγούν σε οργασμό. γιατί και καλά φταίνε αυτές. που είναι ανοργασμικές. όχι ότι είναι δύσκολο έτσι κι αλλιώς. όχι ότι αυτός που ξέρει καλύτερα τι πρέπει να κάνει είναι το χέρι σου και ο δονητής του sex shop πάνω από το metropolis. ΑΥΤΗ. Η ΙΔΙΑ Η ΓΥΝΑΙΚΑ. αίσχος. και όνειδος!

ξαφνικά όλες χύνουν ποτάμια με ένα απλό άγγιγμα. και διαφημίζουν τους εύκολους οργασμούς τους. ναι καλάααααα!

αγάπη μου, για όλες μας ο οργασμός στο σεξ είναι ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΑΓΜΑ! ναι, ακόμα και εγώ στα πέντε (αξιομνημόνευτα) πηδήματα έχω έναν οργασμό!
βέβαια όταν έχεις το άγχος του αλλου να λυσσομανάει και εσύ "μπα τίποτα, κοίτα οι γάμπες μου τι ωραίες που είναι μετά την αποτρίχωση" κάνεις ένα αχ ουχ και τελειώνει η υπόθεση. νομίζω το καλύτερο από όλα. κανείς δεν στεναχωριέται, κανείς δεν παθαίνει συγκοπή από την υπερπροσπάθεια. ναο το ομολογώ. πιστεύω πως η προσποίηση είναι η καλύτερη λύση, τέλος.

εντωμεταξύ ακούω και αυτούς τους αξιολύπητους πρώην γκόμενούς μου να λένε ότι θυμούνται τους αξεπέραστους, μούσια, οργασμούς που μου έδιναν και πόσο καλά καταλάβαιναν ότι είναι αληθινοί.... δεν μπορείς να το καταλάβεις. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. καμμιά φορά τελειώνω και δεν το καταλαβαίνουν αλλά είναι σίγουροι και περήφανοι ότι με ξεμούνιασαν όταν έχω προσποιηθεί, τι να πεις.....

σε αυτό το θέμα, ο άντρας του εαυτού μου είμαι εγώ.

μεταξωτά βρακιά, επιδέξιοι κώλοι.

2009-01-14T18:15:00.002+02:00

πώ, πω ένας πωπός και πως έχω σκυλοβαρεθεί αυτή την εποχή, όχι την ύπαρξή μου την ίδια, αλλά την ύπαρξη των τριγύρων μου. ο γκόμενός μου είναι καλά, σας χαιρετά, και η μόνη πλάκα τον τελευταίο καιρό είναι να παίζω με το τσουτσούνι του, πράγμα που έχει παρατηρήσει κι αυτός και τον έχει προβληματίσει αυτή η στάση μου, ιδιαίτερα όταν ξυπνά μετά τα μεσάνυχτα από το πολύ παίξιμο και βλέπει πως ταυτοχρόνως παρακολουθώ νικολούλη (που την βρίσκω εξαιρετική και πολύ grotesque αν και η ίδια ίσως δεν εκτιμήσει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Φιλιά αγγελικούλα, σε παρακολουθώ ανελλιπώς!). η τηλεόραση συνεχίζει να είναι το μαράζι μου, ξυπνώ και κοιμάμαι με αυτήν αναμμένη και αυτά τα χριστούγεννα ήταν σκατά. κυρίως γιατί οι έμποροι είχαν κατακλύσει την τηλεόραση και ζητούσαν την συμπαράστασή μας, πράγμα που αρνιούνται επίμονα να μου δώσουν ως καταναλωτή όταν ζητώ εκπτωση. Γι αυτό δεν πήγα καθόλου στα μαγαζιά, δεν έκανα κανένα δώρο στους φίλους μου και δεν πήρα τίποτα στον εαυτό μου. Πολύ συγχίστικα όταν είδα την πέγκυ τρικαλιώτη σε ένα γκάδερινγκ να μας προτρέπει να βοηθήσουμε τους εμπόρους, λες και είμαι εγώ ο σούπερμαν να βοηθώ τους αδυνάτους, λες και μπορώ. Τέλοσπάντων όλο αυτό είχε βέβαια το τίμημά του, δεν αγόρασα στολή αγιοβασιλίτσας, αυτές τις ξεβράκωτες, για να γουστάρω και το πνεύμα των χριστουγέννων δεν έκατσε καλά. Στα αγόρια από πάνω έκανα δώρο ένα τετράδιο με παλιές μας φωτογραφίες, που δεν εκτίμησαν καθόλου γιατί λεει τους θύμησα τι χάλια ήταν, ενώ αυτοί μου έκαναν δώρο κουραμπιέδες που δεν εκτίμησα καθόλου γιατί ήταν άνοστοι. το 2009 λένε ότι θα είναι ευτυχισμένο, το καλό που του θέλω, και έτσι δηλαδή πρέπει να συμβεί γιατί μέχρι το 2012 που είναι το τέλος του κόσμου κατά νοστράδαμο δεν μας έχουν μείνει πολλά ψωμιά.

κλειστόν.

2008-12-23T18:10:00.000+02:00

λόγω εορτών.

Να πας αλλού!

2008-12-16T21:27:00.002+02:00

κατά την διάρκεια των συζητήσεων και αναλύσεων γίνονται βασικά λάθη.
Οι πολιτικοί μας διαβεβαιώνουν ότι θα τα βάλουν όλα στην θέση τους. Χμ. Δεν θέλουμε. Δεν θέλουμε δεν θα πάρουμε.
Οι πολιτικοί μας διαβεβαιώνουν ότι θα μείνουν να το παλέψουν. Όλη η ελλάδα προσπαθεί για το αντίθετο. Η μανταλένα, εγώ, οι κώλοι τα βρακιά και άλλες σημαντικές προσωπικότητες. Στα τσακίδια λέμε. Δεν θα πάρουμε.
Οι δεξιοι απο'δω κι απο κει μας φοβερίζουν ότι αν δεν μας δείρουν κινδυνεύει να εκφυλιστεί η ελληνική αστυνομία. "Τέτοια αστυνομία θέτε να έχουμε;" Δεν θέλουμε καμμιά αστυνομία. Καμμιά ρε, γκέγκε?

το σάββατο είχα πάει στα εξάρχεια και πέρασα από το πολυτεχνείο. πέρα από τα ιδεολογικά που εγώ καθόλου δεν τα πιστεύω γιατί θεό έχω το μουνί, αυτό που είδα είναι την ανάγκη για ένα νησί, για την ύπαρξη ενός νησιού πολύ μακριά από όλα αυτα.

και την επόμενη μέρα έκλαιγα από τα κωλοδακρυγόνα. Γιατί σάββατο βράδυ με προστάτεψε η σανέλ νο.5. αλλά κυριακή πρωί ήμουν απροστάτευτη.

πίσω από τις λέξεις....

2008-12-09T13:36:00.001+02:00

...κρύβεται ο αλέξης;;;;;

μπα... τώωωωωρα ο αλέξης......

ντεκαντάνς.

2008-12-08T12:56:00.002+02:00

έχουμε λοιπόν μια χώρα που της οποίας οι άποροι πολίτες αυξάνονται, όπου οι μικρομεσαίοι γκρινιάζουν μεν αλλά τα παιδιά τους τα σπάνε στα μπουζούκια, που οι ζάμπλουτοι τολμούν να περιφέρονται στα κοσμικά γεγονότα και να μας επιδεικνύουν την χλιδή τους (και εμείς φυσικά τους τρώμε στην μάπα αδιαμαρτύρητα), που οι πολιτευτές μας κοροιδεύουν στα μούτρα και εμείς τους ψηφίζουμε αδιάκοπα (βίτσιο), που τα σκάνδαλα πέφτουν απανωτά αλλά τελικά δεν γίνεται τίποτα περισσότερο γι αυτά εκτός από εκπομπές στην τηλεόραση, στα ραδιόφωνα και άρθρα σε εφημερίδες, που λεηλατούμε τα σούπερμάρκετ και επικροτούμε (ορθώς) την πράξη αλλά με την πρώτη ευκαιρία ακουμπάμε τα μισθά μας πάλι στα ταμεία τους, που γίνεται ο κακός χαμός στο κέντρο και από πίσω από τον χαμό τρέχουν λεφούσια να λεηλατήσουν βιτρίνες (και όλους τους λυπεί το κακό που έπαθαν οι μαγαζάτορες αλλά κανένας δεν αναρωτιέται σε τι σημείο εξαθλίωσης έχει φτάσει αυτός που λεηλατεί, οι περισσότεροι το αποδίδουν στον κακό του χαρακτήρα), που βγαίνουν τα κουμπούρια καταμεσής του δρόμου και μπαμ μπουμ, να τα τα κακά μαντάτα και όλα αυτά τελοσπάντων και τελικά....

αυτό που κάνει το κράτος μας είναι να βγάζει διαφήμιση για την φορολογική μας συνείδηση.
αυτή την άθλια διαφήμιση που προβοκάρει ότι για την κατάντια του συστήματος φταις εσύ κι εγώ που δεν πληρώνουμε σωστά τους φόρους μας.

ε, αντε και γαμήσου στην τελική.

σταυροφορίες

2008-12-05T15:14:00.002+02:00

χθες ο τάσος με ρώτησε αν με τον γκόμενό μου ζούμε σαν παντρεμένοι. Όταν είδε την έκφραση απορίας στα τσαχπίνικα ματάκια μου, συμπλήρωσε: "Έχεις χοντρύνει". Αυτό ήταν ένα γερό χαστούκι στην αυτοπεποίθησή μου.

Κυρίως γιατί είναι πραγματικότητα. Έχω πάρει κιλά, έχουν στρογγυλέψει οι μπουτάρες μου και έχω κάνει ένα εξόγκωμα στην πάλαι ποτέ επίπεδη κοιλιά μου.

Πήρα την μάνα μου τηλέφωνο και μου είπε ότι είναι οι φυσιολογικές αλλαγές που επέρχονται στο γυναικείο σώμα καθώς μεγαλώνεις. Τηλεφώνησα στον αδερφό μου και μου είπε να σταματήσω να χλαπακιάζω. Πήρα την ούρσουλα και μου είπε ότι της αρέσουν πιο πολύ οι μπουτάρες μου τώρα παρά όταν ήταν τσίρλικες. Τηλεφώνησα και στον γκόμενό μου. Μεταξύ των "σ'αγαπώ" και των "θα σου ξεσκίσω την μουνάρα" χασμουρήθηκε. Μετά από αυτό το περιστατικό έκρινα άσκοπο να αναφερθώ στην αύξηση του βάρους μου. Σήμερα πρωί πρωί πήγα και ψώνισα καυλωτικά βρακιά για να αλλάξω αυτό το εις βάρος μου κλίμα. Η πωλήτρια μου έδωσε medium. Δεύτερο σοκ. Εγώ παίρνω πάντα small.

η δίαιτα είναι κάτι που πάντα έκανα αλλά ποτέ δεν έπαιρνα στα σοβαρά. Δεν υπήρχε λόγος. Τώρα αισθάνομαι επιτέλους κι εγώ την ζυγαριά σαν λαιμητόμο. Να μου κόβει το φαι. Το ακόμα χειρότερο είναι πως αυτό μου κοστίζει. Αισθάνομαι πεινασμένη. Πράγμα πρωτόγνωρο.

Είναι το προσωπικό μου στοίχημα αυτή την εποχή. Ξέρω, εσείς έχετε πιο σοβαρές ασχολίες. Αλλά στ'αλήθεια, αν δεν κάνω αυτό πρέπει να μπώ στην διαδικασία του να σκεφτώ ποια στάση πρέπει να τηρήσω τώρα που έπιασα την γραμματέα του δημάρχου του δημαρχείου που εργάζομαι παρτ ταιμ να τσιμπουκώνει τον δήμαρχο μέσα στην μερσεντές που βρισκόταν παρκαρισμένη στο υπόγειο πάρκινγκ.

επιθετικότις.

2008-12-01T13:25:00.003+02:00

μου αρέσει πάρα πολύ ο τσακωμός, ο κακός χαμός και η επιθετικότητα και πιστεύω ακραδάντως πως, αν όχι ότι πάει τον κόσμο μπροστά, είναι η κινητήριος δύναμη που κάνει την γη να κινείται μέχρι να σταματήσει. Οι σύγχρονες τάσεις στις κοινωνικές επιστήμες υποστηρίζουν πως για την αυξημένη επιθετικότητα (που εγώ θα την ονόμαζα αυξημένη ενεργητικότητα) φταίει ο γρήγορος και πιεστικός τρόπος ζωής, γεμάτος με άγχη και χωρίς απολαύσεις. Αυτό είναι μέγιστη βλακεία γιατί οι άνθρωποι πάντα διακρινόντουσαν από το πάθος τους να δέρνονται, όπως ας πούμε οι νοικοκυρές που έπαιρναν αφορμή από την μπουγάδα ή οι άντρες από το μήκος του μορίου τους. Σύμφωνα με τις σύγχρονες τάσεις των κοινωνικών επιστημών οι νοικοκυρές θα έπρεπε να είναι πολύ ήσυχες, εκτός αν έκαναν πολύ κακό σεξ.

κι εγώ φυσικά έχω παρατηρήσει στον εαυτό μου αυτό το ασίγαστο πάθος για ξυλίκι να φουντώνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα και είμαι πολύ χαρούμενη γιατί με κάνει καλύτερο άνθρωπο και όχι έναν από αυτούς τους αιώνια μαστουρωμένους και "περνάμε καλά" των μεηνστριμ δρόμων. δεν φταίει το νερό που πίνουμε, ούτε τα λεφτά που μας δυσκολεύουν. Κάτι μας ραντίζουν, είναι σίγουρο. Κοίτα ας πούμε τους άγγλους και άλλους λαούς που κρατάνε ομπρέλες.....

εσύ το έχεις ζήσει αυτό;

2008-11-27T00:06:00.002+02:00

τετάρτη βράδυ δεν έχει τίποτα η ρημάδα η τηλεόραση. άντε και είδαμε τον βάζελο για να είμαστε ενημερωμένοι (μετά την απίστευτη κοτσάνα που είπα νομίζοντας ότι ο ιμπραίμοβιτς είναι του βάζελου παίχτης, κάποιος πτωχός γιουγκοσλάβος χτυπημένος από τον πόλεμο που τον αγόρασε ο τσιγκούνης του πολυμετοχικού μισοτιμής). 1-0. αιντε πες να δεις το γκρέι'ς ανάτομυ. αμ είχε βουλιάξει αυτή η ξεϊγλωτη η μέρεντιθ στον νερόλακκο και ήταν σε όλο το επεισόδιο στην εντατική σε κώμα. δεν είδαμε σεξάκι. 2-0. δικηγόρο του διαβόλου δεν βλέπω γιατί δεν μου αρέσει καθόλου η σαρλίζ με μπούκλες. τι θα δεις;

το τρειλερ για το χ-φακτορ με τον σάκη. μπρος στο μικρόφωνο. και λουσμένο στο φώς. με πολύ πονεμένο ύφος. από τότε που γέννησε η κάτια δεν έχει κλείσει μάτι. και του φαίνεται.

εγώ που έχω την συνείδησή μου ήσυχη.... πάω για ύπνο.

καληνύχτα.

3-0
να-το-αφησω;

νύφες

2008-11-22T13:28:00.002+02:00

τελικά βλέπω όλα αυτά τα social networking tools, πως σκατά τα λένε, σαν ένα καράβι. Συγκεκριμένα, σαν το καράβι του βούλγαρη, φορτώνεις μέσα εκατό εν δυνάμει γεροντοκόρες, οι οποίες μπορεί να είναι ωραίες, έξυπνες, καλές και προκομμένες, και τις στέλνεις στους γαμπρούς που περιμένουν στην όχθη απέναντι.

δεν πας πια στο μπαρ ή στο γήπεδο για να γνωρίσεις επίδοξους επιβήτορες, δεν σου κάνουν προξενιό οι φίλοι σου, δεν πας σε ένα επαγγελματικό γραφείο.... μπαίνεις στο facebook, φτιάχνεις ένα μπλογκ, ποστάρεις σε ένα φόρουμ. Θα βρεθεί κάποιος που θα γοητευτεί από την προσωπικότητά σου (πολύ εύκολο, το ίντερνετ είναι μοναδικό στην ανάδειξη προσωπικότητας), θα είναι αρκετά στραπατσαρισμένος εμφανισιακά ή δεν θα τον ενδιαφέρει τι πηδάει ή θα έχει τυφλωθεί από την συσσωρευμένη ορμόνη παρατεταμένης αγαμίας ή απλά είναι μαλάκας και το έχει για χόμπι -πάντως είναι ελάχιστοι αυτοί που σε αγαπάνε πριν σε δούν αλλά αλλάζουν γνώμη όταν- θα κάνετε ένα perfect match made in heaven αφού θα ταιριάξετε σε όλα και να, επιτέλους δεν θα είσαι listed as single!

το σκεφτόμουν πολύ καιρό, απλά τώρα συνέβει και σε μια φίλη μου.

συμβαίνει σε όλο τον κόσμο τελικά....

αυτός που θα σε βρεί θα είναι σταλμένος από τη μοίρα, θα είστε αδερφές ψυχές και θα ζήσετε για πάντα ευτυχισμένοι. Δεν είναι σαν "τους άλλους που ψάχνουν γκόμενα στο ιντερνετ", φυσικά δεν είναι σαν τους άλλους! ειναι καλός και εννοεί αυτά που λέει (αλλά ακόμη κι έτσι δεν διανοήθηκα ποτέ να κοιμηθώ με κάποιον που δεν έχω δεί φατσικά και live και δεν εκτιμώ ΤΟΣΟ απεριόριστα την προσωπικότητα, δεν καταλαβαίνω πως το κάνει όλος ο υπόλοιπος κόσμος!).

θα σε χωρίσει σίγουρα ή θα σε κερατώσει για την επόμενη ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που θα στείλει δικτυακή απάντηση στην απάντησή του. Αλλά ακόμα κι αν δεν το κάνει, θα το κάνεις ΕΣΥ σε αυτόν.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν πρέπει να το τολμούμε ή ότι είναι μαλακία ή τελοσπάντων ότι αυτός που θα σου γνώριζαν οι φίλες σου θα ήταν καλή περίπτωση.

εγώ ας πούμε το έχω κάνει, μου βγήκε μαλακία γιατί ο άλλος ήταν κοντός και άσχημος και το ξανάκανα. Απλά την δεύτερη φορά ζήτησα φωτογραφία πορτραίτο και ολόσωμη......

γενέθλια.

2008-11-19T14:34:00.004+02:00

πάει πέρασε κι αυτό, δεν θα το συζητούσα αλλά είδα ένα σχόλιο και τελικά δεν με πειράζει επειδή γερνάω και τέτοια αλλά με πειράζει που η διάθεση είναι "ανοίγω τα πόδια και περιμένω κάτι να γίνει". Γι αυτό κάλεσα δύο φίλους και ψήσαμε κάτι μπριζολάκια, σαν να ήταν κυριακή με την διαφορά πως τις κυριακές σιχαίνομαι την τσίκνα. Επίσημα πια είμαι στην πιο σεξουαλική φάση της καριέρας μου και είναι κρίμα που οι πρώην γκόμενοί μου δεν πρόλαβαν να το ζήσουν αυτό. Όχι πως ήμουν ποτέ εγκρατής, ίσα ίσα επειδή ήθελα να φαίνομαι καυλιάρα έβαζα εξτρά τα δυνατά μου. Πάντως τώρα επιστημονικά είμαι ΕΚΕΙ.

τριαντα πέντε ολόκληρα.

με την πείρα της σαραντάρας και την όρεξη δεκαοχτάρας. αρχιδιές.

έβαλα ιντερνετ στο σπίτι. ο οτετζής χρησιμοποίησε συγκεκριμένα την φράση "σου το έβαλα, τέλειωσα" και εγώ του απάντησα "τόσο γρήγορα;", το όλο σκηνικό κάτι μου θύμησε αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω ακριβώς. Στην πραγματικότητα δεν θέλω να παραδεχτώ πως μου έχει συμβεί. θέλω να ξανα απλικάρω για το ράδιο κασμπαχ μπας και με ξανα προτιμήσουν.

όσο περνάνε τα χρόνια λοιπόν, έχω παρατηρήσει πως μειώνεται το μέγεθος του αντρικού μορίου. Γενεθλιακά μιλώντας, έκανα μια σύντομη ανασκόπηση και διαπίστωσα μετά από μετρήσεις πως ο πούτσος μίκραινε όσο πιο νέος ήταν ο εραστής. Πράγμα περίεργο αν και η αλήθεια είναι πως η νεολαία τρώει όλο σκατολοίδια.

η στιγμή της αλήθειας.

2008-11-07T11:18:00.003+02:00

Κάθεται στον καναπέ και κοιτάζει αυτό το τηλεπαιχνίδι που μοιράζει χαστούκια ανειλεώς. Βλέπει την πενηντάρα μάνα, τον νεαρό γκόμενό της και την άκαμπτη κόρη στην ηλεκτρική καρέκλα. Κοιτάζει την δική της στρουμπουλή κόρη δίπλα της στον καναπέ. Γυρίζει το κεφάλι από την άλλη. Δεν υπάρχει νεαρός γκόμενος να αντικρύσει. Ούτε καν γηραλέος. Σκέφτεται όλους τους μικρότερους που πέρασαν από τα χέρια της. Υπήρξε νηπιαγωγός. Έχει δει πουτσάκια εν τη γενέσει τους, εκατοντάδες. Όλοι αυτοί υπήρξαν κάποτε παιδιά της. Προσπαθεί να συντάξει έναν κοινωνικό και καθωσπρέπει προβληματισμό ¨"μα καλά βρε παιδί μου, πως μπορεί μεγάλη γυναίκα.....". Η παρουσιάστρια την διακόπτει με υπέρμετρο σταρχιδισμό "πιστεύεις πως η μητέρα σου έβαζε τις δικές της ανάγκες πανω από τις δικές σου;". Της κλέβει την μπουκιά από το στόμα... "στρουμπουλή κόρη μου, πιστεύεις πως βάζω τις δικές μου ανάγκες πάνω από τις δικές σου;". Η κόρη αποκρίνεται "όχι, εσύ εξάλλου δεν είχες ποτέ ανάγκες".

φοβάται την στιγμή της αλήθειας τώρα στην κλιμακτήριο, την ώρα που θα την ρωτήσουν "πιστεύετε πως πλέον έχει στεγνώσει ο κόλπος σας;"

επιστροφή

2008-11-04T14:14:00.002+02:00

από τότε που άρχισαν τα καλά γαμήσια, έκοψα το μπλόγκινγκ. Ίσως να φταίει και αυτή η κρύα σειρά, το λίτσα.τελεία.κομ που απειλεί να αποδομήσει κάθε τσαχπίνα ύπαρξη που νομίζει ότι κάτι κάνει όταν ξύνει το μουνί της και το ανακοινώνει δημοσίως. (Εγώ). Θυμάμαι τις φορές που ήμουν από κάτω και έκανα όλους αυτούς τους δήθεν θορύβους, αχ ούχ, άουτς, νιάου και κοιτούσα τα νύχια των ποδιών μου και το εξαιρετικό πεντικιούρ της τούλας. Που μου έκανε εννοώ η τούλα. Γιατί το πόδι είναι δικό μου. Naturally.

ιστορία.

Προσπαθούσε που λες, να διασχίσει τον δρόμο. Βζινγκ, βζινγκ τα αυτοκίνητα και από τις δύο λωρίδες και αυτή χωρίς υπομονή και με θολωμένο το μάτι να ψάχνει το μονοπάτι που θα την οδηγήσει απέναντι με ασφάλεια. Και να έχει εξτρά βάρος τα εφτά έμβρυα στην υπερφουσκωμένη κοιλιά της και την ευθύνη τους. Με έναν, ή και περισσότερους πατεράδες απόντες και μην τους είδατε, όχι ότι θυμάται ή θέλει να θυμάται ποιοι είναι, αλλά σίγουρα υπεύθυνους για την κατάντια της και την κατά συνέπεια διατήρηση του είδους. Το τίμημα του επικινδύνως ζειν είναι βαρύ, λίγο πιο βαρύ από εφτά έμβρυα και την ευθύνη τους, μην ξεχνιόμαστε. Να τρέχεις αγκομαχώντας να περάσεις τον δρόμο με τα βζιγνκ, βζινγκ, να είσαι και μόνη σου αβοήθητη, να μην θες όμως και βοήθεια, να μην ξέρεις το γιατί η φύση σου είναι έτσι βλαμμένη ή ανεξάρτητη ή ότι είναι. Ξεφεύγει τελευταία στιγμή από την ρόδα του φορτηγού που δεν έκανε προσπάθεια να την αποφύγει, να σταματήσει, να δείξει έναν σεβασμό στην γκαστρωμένη βρε αδερφέ. Μπαίνει στο νεκροταφείο, το μόνο ήσυχο μέρος που έχει απομείνει σε αυτή την πόλη για να γεννήσεις πάνω σε φρέσκο χώμα. Το ημερολόγιο μιας γάτας.

στο κινητό ο πρώην σύζυγος.

2008-10-14T11:56:00.004+03:00

μου έρχεται κάπου κάπου ένα μήνυμα στο κινητό με τα νέα σου, ή ψήγματα δήθεν πραγματικής ανησυχίας που ακόμα και έτσι αν είναι δεν με συγκινεί καθόλου. Και δεν θέλω ούτε να σου απαντήσω, ούτε να γνωρίζω για σένα. Προσπαθώ να θυμηθώ τις καύλες μας και τα σεντόνια μας και το ράντζο που άνοιγε στους ομηρικούς τσακωμούς και δεν έχω ούτε ανατριχίλα ούτε τίποτα. Αγαπάω αλλού και είναι αστείο ή θλιβερό ή κάτι ανευ σημασίας τελικά, πως μοιράζεσαι χρόνια με έναν άνθρωπο και τελικά δεν μένει τίποτα ή ακόμα χειρότερα, τα χαλάς όλα. Ούτε τον καταλαβαίνεις πια, ούτε σου λείπει. Δεν θυμώνεις μαζί του, δεν τσακώθηκες ποτέ, δεν τον πέτυχε το τασάκι που εκσφενδόνησες τρίτη βράδυ αλλά σκέφτεσαι πως ήταν όταν σε γαμούσε και απλά αναγουλιάζεις. Βέλγιο.

μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες.

2008-10-08T17:22:00.000+03:00

να το λιμάνι που θέλω να αράξω! (ο πειραιάς.....) τι κλασική έκφραση που σαν γυναίκα πρέπει να με κάνει να κατουριέμαι από την χαρά μου. Και που σαν γυναίκα όντως κατουριέμαι από την χαρά μου! Και γιατί όχι;

αυτός λοιπόν είναι καράβι και σαν καράβι που σέβεται τον εαυτό του ταξιδεύει συχνά και έχει ανάγκη τα απανταχού του κόσμου λιμάνια για τον ανεφοδιασμό του. Εσύ τώρα, ως λιμάνι που είσαι, δεν έχεις την υποχρέωση, και από ανθρωπιστικής πλευράς αν το δούμε, να προσφέρεις ασφάλεια και ζεστασιά σε όσα θαλασσοδερμένα καράβια του κόσμου ζητήσουν την βοήθειά σου;

άρα, ας πάει αυτός σε διάφορα λιμάνια αφού αυτό επιβάλλε η φύση του. Εσύ πάλι είσαι σε θέση να εξυπηρετήσεις ένα περισσότερο εκεί που έδενε αυτό που αναχώρησε.

τα λεφτά και το στρώμα.

2008-10-06T20:06:00.003+03:00

Χέστηκα για τις παροτρύνσεις των ΜΜΕ και τις τράπεζες που καθυσηχάζουν τους πελάτες τους. Εγώ το κομπόδεμά μου το φυλάω κάτω από το στρώμα όπως η γιαγιά μου η ελένη και έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Εκατόν τρία ευρώ και εβδομήκοντα ολόκληρα λεπτά!

δεν καταλαβαίνω ποιους ενημερώνουν πως δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τις καταθέσεις τους. Έχεις εσύ καμμιά κατάθεση άξια λόγου; γιατί εγώ είμαι ταπί. Το ίδιο και οι φίλοι μου. Και ο γκόμενός μου. Οι γονείς μου είναι χρεωμένοι. Κοινή λογική να μου πεις. Δεν υπάρχουν καταθέτες, μην ανησυχείτε.

Παρόλα αυτά, η κάρτα της τράπεζας που χρησιμοποιώ για να ψωνίζω από το σουπερμάρκετ, είναι μια χαρά χρεωμένη. Άμα η υπεύθυνη τράπεζα πέσει έξω, μαζί με τις καταθέσεις θα χαθούν και τα χρέη μου; Γι αυτό θέλω να με ενημερώσουν τα ΜΜΕ και οι τραπεζίτες. Αυτό με καίει. Αυτό και η αποπληρωμή των δανείων. Να ξέρω..... θα μου το κατασχέσουν το μοτοσακό ή θα μου μείνει η πολυτέλεια;

Και στην τελική ποιος είναι αυτός ο κώστας καραμανλής που λυμαίνεται τα δελτία ειδήσεων τις τελευταίες μέρες και κλέβει χρόνο από την πολυαγαπημένη μου τζούλια;;;;;;;;;;;;;;;

φρούτα

2008-09-29T13:41:00.002+03:00

έχω βαρεθεί και εγώ με την σειρά μου όλη την ανακύκλωση της ζωής, όχι όμως της καθημερινότητας και την βαθιά φιλοσοφία και κουλτούρα. θέλω απλά να φοράω τα μίνι και τα λαμέ και να κουνιέμαι γουστάροντας σε μπάρες και σε τραπέζια αφήνοντας κάθε ίχνος λογικής και αξιοπρέπειας στην άκρη. Να γαμιέμαι όλη μέρα, μια φράση που τελικά παρόλη την ρηχήτητα συνοψίζει όλη την πεμπτουσία της ζωής, να γαμιέμαι όλη μέρα μεθυσμένη ή όχι, μεθυσμένη κυρίως να ψάχνω τα ξημερώματα ανάμεσα κάτω από τόνους σκεπάσματα για να βρω το πολυπόθητο όργανό σου, να το χώσω στο στόμα μου προκαλώντας σου εκείνη την στύση ανευ επιστροφής που αναγκαστικά για να την κατευνάσεις θα οδηγηθείς στο αναπόφευκτο, ένα γαμήσι γρήγορο αλλά συνεπές χωρίς την αμφιβολία, χωρίς τον χρόνο να προκύψει η αμφιβολία, αν θα καταφέρεις, δεδομένου του μεθυσιού, μια αξιοπρεπή εκσπερμάτωση.

σ'αγαπώ μπομπ σφουγγαράκη κι ας μην μου τον φοράς.

2008-09-25T14:44:00.003+03:00

όλη αυτή η αναζήτηση αγάπης και εμπιστοσύνης, ο αγώνας εύρεσης παρηγορητικού ώμου, οι ανέλπιδες δίαιτες μέχρι να έρθει το πριγκηπόπουλο και το ανεξέλεγκτο φαγοπότι μετά... όλα αυτά τα απλά κι αγαπημένα με έχουν κουράσει αφόρητα, όχι να τα ζω, είναι αλήθεια πως προσπαθώ εναγωνίως να ελαχιστοποιήσω τις μικρές, ανθρώπινες συγκινήσεις και να αφήσω χρόνο ελεύθερο μόνο για μεγαλειώδη επιτεύγματα και τελοσπάντων γκλίτερ, λαμπερά γεγονότα, αλλά να τα ακούω και να τα διαβάζω, ακόμα και να τα ζούν οι γύρω μου. Γιατί τόσος προβληματισμός και τόση ανόητη ευαισθησία σούρνεται στην ατμόσφαιρα, αδυνατώ να το καταλάβω, γιατί τόσος αβάσταχτος προβληματισμός, τόση ..... πως να το πω.... απόγνωση;

είσαστε γελοίοι κυρίες και κύριοι!

ότι χρειάζεσαι για να πάει καλά το κάθε πρωινό κυκλοφορεί ήδη στην αγορά.

ευγενικό αίτημα.

2008-09-18T14:26:00.002+03:00

ένα παλλικάρι, αρκετά συμπαθής αλλά όχι του γούστου μου, προσφάτως μου έκανε το κοινότυπο κοπλιμαν ότι έχω ωραία μάτια. Ευχαρίστησα ως όφειλα. Το προχώρησε λέγοντας πόσο ωραία θα ήταν αν τον ρούφαγα και τον κοίταζα κατευθείαν στα μάτια. Αυτό είναι κάτι που το παρατηρεί συχνά πυκνά ο εραστής μου και με κάνει πολύ χαρούμενη γιατί έχει αναχθεί σε κάτι "μεταξύ μας". Τώρα που το είπε και ένας άσχετος στράβωσα. Η αιτία είναι πως τώρα που αισθάνομαι ερωτευμένη δεν ξέρω πως να χειριστώ τέτοιες καταστάσεις. Είμαι λίγο έξω από τα νερά μου.

πρωινό ξύπνημα....πφφφφφφφ!

2008-09-17T13:03:00.003+03:00

περιφρονώ αφάνταστα το πρωινό ξύπνημα εν μέρει επειδή είναι συμβουλή που δίνουν οι πρεσβύτεροι στους νέους προκειμένου να τους βάλουν στον σωστό δρόμο και κυρίως επειδή είναι πολύ δύσκολο να το κατακτήσω. Σιχαίνομαι την ώρα που θα χτυπήσει το ξυπνητήρι και θα ανοίξω τις βλεφαρίδες μου χωρίς την άνεση να τις ξανακλείσω. Είναι σίγουρο πως για να ξυπνήσω μια συγκεκριμένη ώρα θα πρέπει να έχω βάλει το ξυπνητήρι δύο ώρες νωρίτερα ώστε να κάνω την διαδικασία -ήχος-άνοιγμα ενός ματιού-δάχτυλο πατάει "αναβολή"-κλείσιμο ματιού- χαμόγελο στο μαξιλάρι-ζζζζζζζ-και πάλι τα ίδια, γύρω στις εκατόν είκοσι φορές. Η καινούργια μέρα δεν είναι ένα χαρούμενο ξεκίνημα, απορώ αν πιστεύει κανείς αυτό το χαζό ρητό, είναι η αρχή μιας πιθανώς επερχόμενης νέας συμφοράς. παρόλαυτά είναι ορισμένες υποχρεώσεις που λύνονται μόνο πρωί. Σε τέτοιες δυσάρεστες καταστάσεις το μεγάλο κίνητρο για να σηκωθώ είναι το φαί γιατί το πρωί πάντα πεινάω σαν λύκος και μπορώ να φάω όσο θέλω γιατί θα το μετατρέψω σε ενέργεια. Εκτός αν παίζει γαμησάκι που είναι επίσης ένας καλός λόγος. Θέλω τουλάχιστον μία ώρα από την στιγμή που θα σηκωθώ μέχρι να σταθώ στα πόδια μου και να ανακτήσω πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας. Σε εκείνο το διάστημα βλέπω απαραιτήτως τηλεόραση, ιδιαίτερα τώρα με την νέα τηλεοπτική σεζόν μου αρέσει η μάρα μειμαρίδη γιατί διακρίνω στοιχεία ομοιότητας αν και αυτό στην πραγματικότητα είναι λυπηρό. Η μάρα μειμαρίδη ξέρει, ή τουλάχιστον δίνει την αίσθηση ότι ξέρει, πως να κρατάει τον άντρα γερά από τα αρχίδια, είναι ωραία γκόμενα και δεν έχει σύνδρομο αυτολύπησης, είναι απόλυτα προσγειωμένη στην πραγματικότητα και έχει πλήρη εμπιστοσύνη στα μαγιολίκια της. Ένας συνδυασμός αχτύπητος, απάντηση στους μεταφιλοσόφους και στους απογοητευμένους τροβαδούρους. Με όλα αυτά κοντεύει το γλυκό μεσημεράκι, έχω χάσει κάθε όρεξη που προσποιητά είχα για τα πρωινά τρεξίματα των ταχτοποιήσεων υποχρεώσεων και τα αφήνω για μια άλλη μέρα, ΑΝ όλα πάνε καλά και γίνεται. Αλλιώς μου κόβουν το τηλέφωνο.

επισημη συναντηση με την εξουσια.

2008-09-15T13:04:00.003+03:00

ο άντρας μου με πληροφόρησε πως αντιπροσωπία μπλόγκερς συναντήθηκε με ευρωβουλευτές και άλλους για να συζητήσουν το θέμα των προσωπικών δεδομένων. Καταρχήν ήταν πολύ αγενές που κάλεσαν μια αντιπροσωπία με προσωπικές προσκλήσεις και όχι όλους. Εγω δεν θα πήγαινα λόγω προσωπικών δεδομένων που κρατάω απόκρυφα αλλά αυτή η ελιτίστικη στάση ήταν τόσο.... μη απαραίτητη! και πως στάλθηκαν αυτές οι προσκλήσεις στην τελική; είπε ο ευρωβουλευτής τάδε, "αααα! έχω έναν φίλο μπλόγκερ, τον ευαγγελο βενιζέλο, ας πάμε για ένα καφεδάκι να πούμε για τα προσωπικά δεδομένα". Μα αγάπη μου, αυτοί που ήρθαν στην συνάντηση χέστηκαν για τα προσωπικά τους δεδομένα, αφού πήγαν με ονοματεπώνυμο και ταυτότητα, εμένα να ρωτήσεις πόσο με καίει να μπλογκάρω ανώνυμα. Γιατι στην τελική κάνω ένα πολιτκό σχόλιο και χέστηκα, στ'αρχίδια μου αν θα το γράψω ανώνυμα ή επώνυμα. Αν κάθεσαι όμως και γράφεις για την επώδυνη χθεσινοβραδινή διείσδυση και για το πως έχει ανοίξει ο κώλος μου σαν δίευρω με το πρωκτικό σεξ που φτιάχνει τόσο πολύ τον σύντροφό μου τότε μάλιστα, άντε βάλε ονοματεπώνυμο στο πόνημά σου!

Το ημερολόγιο θέλει αποκρυφισμό. Το γράφεις και το υπογράφεις και το κλειδώνεις στο συρτάρι σου. Το τυπώνεις με ψευδώνυμο για να γουστάρει ο εγωισμός σου και ο αποκρυφισμός σου. Και στην τελική, ποινικοποιούνται τα ενδόμυχα;

πάντως ο άντρας μου πολύ τσαντίστηκε που δεν με κάλεσαν κι εμένα. Πιστεύει ότι τα λέω πολύ ωραία, μάλλον επειδή με έχει γκόμενα. Αν είχα πάει εγώ μπορεί να μην είχαν βγάλει άκρη για τα δεδομένα, σίγουρα όμως θα τους ερχόταν μια έμπνευση για real-life activites blogging αντί για τα ξενέρωτα χαζοπολιτικά τους.....

ενόχλησις.

2008-09-10T13:22:00.002+03:00

όταν τελειώνει μια ερωτική σχέση, τα τηλεφωνήματα και τα σούρτα φέρτα τουλάχιστον για έναν από τους δύο, αποτελούν ενόχληση. Το ζήτημα είναι πως αν ο ενοχλητικός αποφασίσει να κόψει τα σούξου μούξου με τον ενοχλημένο τότε ο ενοχλημένος θα κατακλύσει με μηνύματα, τηλέφωνα και χαρτάκια με αποφθέγματα άλλων τον πρώην ενοχλητικό τονίζοντάς του πως τον κάνει να αισθάνεται ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ "ενοχλητικός".

όλα αυτά είναι μηδαμινής σημασίας αν σκεφτείς το πρόβλημα της ανέχειας στον τρίτο κόσμο, την οικολογική καταστροφή που συντελείται στον πλανήτη και τα αλματώδη βήματα που θα κάνει η επιστήμη με την απαρχή του σημερινού πειράματος που κάτι είδα σχετικά στην τηλεόραση το πρωί για γέννηση μαύρων τρυπών αλλά δεν ήθελα να ασχοληθώ παραπάνω γιατί πήξαμε στα απύθμενα μουνιά πια!

Δημόσιος Χωρισμός Ανευ Δημοσίας Αιδούς.

2008-09-04T13:20:00.004+03:00

εγώ πάλι έχω @κάτι@ για τους χωρισμούς που γίνονται σε δημόσια μέρη. Και για τους τσακωμούς στα πιο πολυσύχναστα σημεία επίσης. Είμαι εραστής της κλειδαρότρυπας και κάτι μου λεει ότι στα ιδιαίτερα δωμάτια γίνονται οι πιο ξεχωριστοί και φαντασμαγορικοί πλακωμοί. Έτσι, όταν έχω την ευκαιρία να παρεισφρεύσω (κάποιος είπε ότι το ρήμα είναι "παρεισφρέω") νστην ιδιωτική ζωή των άλλων το φχαριστιέμαι με όλες τις τιμές! Είναι τόσο ωραίο και εκτονωτικό να βλέπεις τους άλλους στα κατώτατά τους, στα όρια της ανοχής τους, στο πιο πέρα δεν πάει. Με πλυμμηρίζει ένα κύμα ενθουσιασμού αναμίξ με θυμό και οργή που ξεπήδησαν από το πουθενά και αισθάνομαι σχεδόν ερωτικά! Να τους βλέπεις να φωνάζουν, να ιδρώνουν προσπαθώντας να βγουν από πάνω, να ακουστούν, να κλαίνε ή να παρακαλάνε... ηδονη. Γι'αυτό ίσως και να σιχαίνομαι τους ανθρώπους που δεν έχουν ακραίες αντιδράσεις. Δεν προσφέρουν θέαμα. Ίσως γι'αυτό να μου αρέσει να φέρνω τους ανθρώπους στα όριά τους. Σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει εδώ πέρα.....

με τον χρήστο είχαμε τσακωθεί στο studio στα εξάρχεια παραμονές χριστουγέννων γιατί δεν του άρεσε το δώρο που του πήρα, μια μπορντώ μπλούζα. Πρότεινα την λύση της αλλαγής και καθώς είμαι ψωροπερήφανη του θύμισα οτι δεν μετράει το δώρο αλλά η κίνηση. Μου απάντησε όσο χειρότερα μπορούσε. Ναι μεν μετράει η κίνηση αλλά το γεγονός ότι του πήρα κόκκινη -τις αποχρώσεις των χρωμάτων τις αγννοούσε- μπλούζα ενώ φορούσε μόνο μαύρες και γκρι -ήτανε δήθεν μέταλ, ουσιαστικά ένας σκατοφλωρος του κερατά ήτανε, χρήστο αν ακούς KISS MY ASS- έδειχνε ότι δεν τον ήξερα καθόλου, συνεπώς δεν τον αγαπούσα μπλα μπλα μπλα. Μου είχε πετάξει την μπλούζα στα μούτρα για να πάω εγώ να την αλλάξω και έτσι έχυσε όλη την σοκολάτα με κονιάκ επάνω στο καινούργιο benetton πουλόβερ μου. Οι γύρω μας κοιτούσαν με αμηχανία.

με τον αντώνη είχαμε πάει για τριήμερο στον μιστρά. Έτυχε να πέσουμε πάνω στον αλκίνοο ιωαννίδη που δεν μπορώ να υποφέρω με καμμία παναγία γιατί κατανοώ ότι έχει πολλά βάσανα όπως μαρτυρούν και τα τραγούδια του αλλά αδυνατώ να τον βοηθήσω. Ο αντώνης ήταν φαν του πληκτρά που έπαιζε με τον αλκίνοο και έπρεπε να πάμε στην σπάρτη να τον δούμε αλλά δεν είχε και λεφτά οπότε έπρεπε να βρούμε τρόπο να μπούμε στην ζούλα, ένα πεντοχίλιαρο το εισητήριο, αξέχαστη συναυλία, χάλια. Γνωρίσαμε κάτι παιδιά σε ένα σουβλατζίδικο που μας είπαν ότι ξέρουν τα κατατόπια και θα έμπαιναν κι αυτοί τζάμπα, οπότε νο προμπλέμο! ήταν βράδυ, χωρίς φώς κανένα, χωρίς φεγγάρι και εμείς έπρεπε να διασχίσουμε δύο χιλιόμετρα μέσα στα αγριόχορτα και τις λάσπες που μου έφταναν μέχρι το γόνατο μέχρι να βρούμε έναν μαντρότοιχο, να μου πιάσουν τον κώλο για να με σπρώξουν να τον καβαλήσω και μετά να τρέξουμε ένα κατοστάρι για να αναμιχθούμε με το πλήθος μην μας πιάσουν οι σεκιούριτι. Κι όλα αυτά για τον ιωαννίδη..... ε, όχι δα! Ο αντώνης από τον ενθουσιασμό του προχωρούσε με βήμα γοργό, εγώ άσθμαινα να τον ακολουθήσω και σε κάποια φάση ένας του είπε, "κάτσε ρε, μην τρέχεις, η γκόμενά σου έχει μείνει πίσω". Αυτός απάντησε τίποτα, δηλαδή δεν απάντησε, ούτε έκοψε ταχυτητα, νάδα σου λέω. Την στιγμή που είχα χάσει πλέον κάθε οπτική επαφή με την παρέα -ναι, πήγαινα σαν κότα και συγνώμμη που μεγάλωσα σε μεγαλούπολη και είμαι συνηθισμένη να περπατάω σε πλακόστρωτο, άσε που φοβόμουν μη βγει κάνα φίδι από το πουθενά- την στιγμή λοιπόν που έβλεπα μόνο μαύρο σκοτάδι και άκουγα σαν απο το υπερπέραν τις συζητήσεις των άλλων που προπορευόντουσαν, πατάω και μια καβαλίνα. Ξέρεις τι είναι αυτό; Σκατούλα αγελάδας, υπερμεγέθης σκατούλα δηλαδή. Γύρισα πίσω βρίζοντας, φλέρταρα με τον ντράμερ του αλκίνοου που πέτυχα στην είσοδο -πολύ καλό παιδί ο μιχάλης, είμαστε φίλοι έκτοτε- και μπήκα τζάμπα. Όταν πέτυχα τον αντώνη να κάθεται μέσα έφαγα ένα ξέχεσμα ολκής. Δυνατά και ντόλμπι σαράουντ. Γιατί δεν τον είχα ακολουθήσει. Γιατί δεν μπορούσα να περπατήσω στην φύση. Γιατί τον έκανα ρεζίλι στους καινούργιους φίλους. Γιατί είμαι κότα. Γιατί πέρασα όλη την βραδιά της συναυλίας μπακστέητζ με το είδωλό του και δεν του είπα τίποτα. Γιατί είχα μια σκατούλα από το πουθενά στην πατούσα μου; όχι, το μόνο που σχολίασε είναι ότι βρωμάω κιόλας. Πλακωθήκαμε τόσο απροκάλυπτα που οι γύρω μας έριχναν κρυφά γέλια.

Ο σάββας δεν ήθελε να τσακωνόμαστε δημόσια οπότε όταν η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι απλά εξαφανιζόταν από προσώπου γης. Έτσι έμενα εγώ να τσακώνομαι μόνη μου. Καθόλου διασκεδαστικό για μένα, πολύ διασκεδαστικό όμως για τους γύρω! έως και τρομαχτικό....

χθες είχα πάει για κρέπες. μπροστά μου ήταν μια μαμά με το κοριτσάκι της. το παιδί που έφτιαχνε τις κρέπες ήταν μέσα στο κέφι και την φρεσκάδα, όλο γελούσε. Ρώτησε το κοριτσάκι: "πως σε λένε κουκλίτσα μου;" "έφη" του απάντησε το συμφοριασμένο. "και εσένα κουκλίτσα μου, πως σε λένε εσένα;" απευθύνεται σε μένα.

"Μάνο" (όχι "μόνο") του απάντησα και δεν τσακώνομαι πλέον.

ο χωρισμός όπως θα έπρεπε να είναι.

2008-09-01T12:16:00.002+03:00

γυρίζεις από τις διακοπές και όλοι οι αιώνια ζευγαρωμένοι φίλοι και γνωστοί, έχουν χωρίσει. Φυσικά οι παρατημένοι κλαίνε και οι άλλοι έχουν μαζέψει τα βρακιά τους εν μία νυκτί. Έχει ειπωθεί η φράση "εγώ κάνω παρέα μόνο με έξυπνους ανθρώπους" λίγα λεπτά πριν ακουστεί το κλείσιμο της πόρτας και είναι απορίας άξιον αν και γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι κάνουν παρέα με κάποιον/α τέτοιο/α.

ο χωρισμός αντιμετωπίζεται με την θεωρία "Κάποιου Άλλου Πρόβλημα" (douglas adams) ιδιαίτερα αν εσυ θες να χωρίσεις. Απλά δηλαδή το κάνεις "κάποιου άλλου πρόβλημα" και περιμένεις να σπάσουν τ'αρχίδια του. Και ενώ όλα αυτά έχουν γίνει μέσα σε ένα καλοκαίρι, αυτός της ανακοινώνει να χωρίσουν μέσα σε μια καφετέρια περιμένοντας πως αυτή θα γίνει λιώμα από το κλαμα και αυτή τον κοιτάει με πόνο ενώ από μέσα της σκέφτεται "ευτυχώς δεν είναι ανάγκη πλέον να με απασχολεί ότι γαμήθηκα με τον κολλητό του!".

είναι μια πολύχρωμη καθημερινότητα η φθινοπωρινή, κυρίως γιατί μαθαίνεις νέα άλλων που σε ιντριγκάρουν μεν, αλλά δεν είναι δικά σου ώστε να σε προβληματίσουν. Σούπερ.

που βαδίζουμε κύριοι;

2008-08-19T23:34:00.003+03:00

Εγώ που είμαι κυρία με τα όλα μου, ξεκίνησα να πάω διακοπές με τρία μπικίνι, το κλασσικό τόταλ μπλακ, το κόκκινο-φωτιά-στα σαββατόβραδα και το άσπρο της αποτραβηγμένης αριστοκρατίας. Πήρα μαζί μου ρούχα, σανδάλια, πέδιλα, μαντήλια, παρεό, καλλυντικά φυσικά και λογής λογής συμπράγκαλα και ξεκίνησα για την αντίπαρο αγκαζέ με τον συνοδό μου. Αυτός είχε πάρει μαζί του μόνο έναν από αυτούς τους ύποπτους σάκους κάμπινγκ, σχεδόν μισοάδειο και το πενήντα τοις εκατό του χρησιμοποιούμενου χώρου τον έπιαναν τα κοπιδάκια του, ένα ολόκληρο σετ ξυλουργικής που είχε αγοράσει μισοτιμής από το πράκτικερ. Αλληλοκοιταχτήκαμε, αλλοιλοκοιτάξαμε τα μπαγκάζια μας και ξανα-αλλοιλοκοιταχτήκαμε. Πως μπορεί αυτό το σούπερ ταιριαστό ζευγάρι να μεταμορφώνεται σε κόσμους αντίθετους στις διακοπές του; Ήμουν σχεδόν σίγουρη κιόλας πως είχα βρεί το κρυφό ελάτωμμά του που το έψαχνα περιπαθώς όλη την άνοιξη: ήταν ανώμαλος και του άρεσε να σμιλεύει τις αθώες κορασιδες με τα κοπιδάκια του στο σχήμα που τις φαντασιώνεται. Πάνε οι πλούσιοι γλουτοί μου, το μικρό αλλά στητό βυζάκι μου, η αποτρίχωση αιδοίου σε σχήμα κεραυνού. Τούτος 'δω θα με έκανε μολυβοθήκη!

Στο πλοίο γνωρίσαμε μια πολύ συμπαθητική κοπελιά που πήγαινε στην μύκονο να βρει τον μπαρμαν γκόμενό της και ήταν πολύ ερωτευμένη. Λίγο πριν μας συναντήσει δηλαδή. Γιατί λίγο πριν κατέβει ήταν έτοιμη να πάει και να του ανακοινώσει πως χωρίζουν επειδή την απατά. Κάτι πρέπει να είπαμε σίγουρα και της προκαλέσαμε αυτή την μεταστροφή αλλά εμείς συνεχίσαμε το ταξίδι πιο ερωτευμένοι από ποτέ. Στην πάρο η αγάπη μου έφαγε μια λιμανίσια τυρόπιτα και τον έπιασε τσίρλα. Ήταν πολύ ρομαντικό να τον φροντίζω!

Μείναμε στο σπίτι ενός φίλου μου. Τα μόνα έπιπλα ήταν ένα πλαστικό τραπέζι και δύο καρέκλες άσπρες πλαστικές, πολύ μπανάλ. Αλλά είχε πλυντήριο πιάτων. Κοιμόμασταν σε δύο ράτζα που έτριζαν σε κάθε μετακίνηση του κορμού αλλά και των πιο μικρών μελών του ανθρώπινου σώματος, όπως ας πούμε τα χείλια. Έτσι όλο το μικρό, ερωτικό νησάκι μας ήξερε πότε είμαστε ξαπλωμένοι και φιλιόμαστε, για να μην αναφέρουμε τα υπόλοιπα. Ο καλός μου είχε την ιδέα να ενώσουμε τα ράτζα και στο χώρισμα στην μέση να βάλουμε ένα ακόμα στρώμα για να μην βυθιζόμαστε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τα δύο κανονικά στρώματα να γλιστράνε δεξιά-αρειστερά και ένας από τους δύο να καταλήγει να κοιμάται στα σίδερα, για την ακρίβεια αυτός, γιατί εγώ είμαι μικροκαμωμένη και πουπουλένια συνεπώς βρίσκω πάντα χώρο να βολευτώ.

Τα ρούχα, τα παπούτσια και τα καλλυντικά δεν μου χρειάστηκαν καθόλου μέσα στις είκοσι μέρες των διακοπών. Συνέχεια κάτι γινόταν και βρισκόμουν ξεβράκωτη να τριγυρνάω στο σπίτι και στην αυλίτσα. Πολλά χειροκροτήματα. Επίσης δεν μου χρειάστηκαν και τα τρία, διαφορετικά μπικίνι πέραν της πρώτης μέρας. Από την δευτερη και δόθεν βρήκαμε μια παραλία γυμνιστών εντελώς τυχαία. Εμείς απλά πήγαμε εκεί που δεν είχε κόσμο. Όλοι κι όλοι δέκα άνθρωποι πάνω κάτω, όλοι ζεύγη αγαπημένα εκτός από δύο φιλενάδες. Κάτι συμπαθή γερόντια στην πλειοψηφία τους, όλοι ξένοι από τα ξένα. Ο καλός μου βούτηξε αμέσως στην καταγάλανη θάλασσα, γιατί ο αέρας φύσηξε και πήρε το φουσκωτό νησί μου οπότε πήγε να το πιάσει ως ρωμαίος, και εγώ έβαζα αντιλιακό στο φιδίσιο κορμάκι μου, λες και οι φάλαινες χρειάζονται έξτρα λάδι.... Γυρίζω δεξιά και βλέπω τις φίλες ολόρθες να βγαίνουν από την θάλασσα. Παρατηρώ πως ναι μεν είναι τόπλες αλλά επιπλέον έχουν και μια μουντζούρα στο μουνί τους έκαστη. Βάζω γυαλί ηλίου για να μην φανώ αδιάκριτη. Η μουντζούρα ήταν παρατεταμένη αποχή από το ξυράφι και κάθε είδος αποτρίχωσης. Κοιτάζω αριστερά το ζεύγος παπουλέτων. Η γιαγιά με τον κλασικό μαστό των εβδομήντα και ο παππούς με το μόριο έξω, φόρα παρτίδα. Μπαίνω στο νερό και λέω διακριτικά στον συνοδό μου "νομίζω πως βρισκόμαστε σε παραλίαγυμνιστών". Τα μαγουλάκια μου ροδοκοκκινήζουν σεμνά και ταπεινά ταυτόχρονα. Και τι λέτε πως κάνει; Βγαίνει στην παραλία με ιλλιγιώδη ταχύτητα και πετάει το βρακί του μένωντας αυτός τσίτσιδος και εγώ ενεή. Με τον καιρό συνήθισα να βλέπω πάντού γύρω μου πούτσους που δεν ήθελαν κάτι από μένα και μάλιστα το διασκέδασα τόσο που έβγαλα το προστατευτικό βρακάκι του μπικίνι. Δεν υπήρχε κίνδυνος, ώ του θαύματος, πέραν των συνηθισμένων. Μια μέρα εμφανίστηκε ένας ιταλός που η μπλούζα του έγραφε Italian stallion. Ήταν από τις λίγες φορές που γύρισα να δώ τσουτσούνι και η απογοήτευση ήταν υπέρμετρη. Προφανώς η επιγραφή ήταν ειρωνική.

Στον γυρισμό τα μποφόρ ήταν πολλά και το κύμα μας έκανε χέσε μέσα. Αλλά αυτά σε ενοχλούν άλλες στιγμές, ποτέ στις διακοπές. Η ζέστη στον πειραιά ήταν, όπως πάντα, αρρωστημένη. Φορούσα και φοράω μια φουρκέτα στα μαλλιά από ξύλο. Την έφτιαξε ο έρωτας με τα κοπιδάκια του τα μεσημέρια που εγώ κοιμόμουν.

Καλως σας βρήκα.

and so the fairytale goes on.....

2008-08-09T12:24:00.002+03:00

βρίσκομαι σε ένα μέρος που έχει υπολογιστή και δεν είναι το σπίτι μου αλλά σαν το σπίτι μου και καλύτερο. έχω μαζέψει τόσα πολλά στο μυαλό μου για να κλωθογυρίσω όλο τον χειμώνα και σχεδόν δεν κρατιέμαι. Το καλοκαίρι δεν έχει την συνηθισμένη του ραστώνη και δεν κάνω ξέφρενες διακοπές σαν νέα γυναίκα αλλά οικογενειακές σαν μαθήτρια.

θα σου πω. μάλλον γύρισα (εδώ) αν και δεν γύρισα στην καθημερινότητα. θα σου πω....

gimme your man after midnight

2008-07-15T13:06:00.005+03:00

ο μανού ήταν μια χαρά, ξεσηκωτικός όπως πάντα και η πάτυ σμιθ μια χαρά, αλλοίθωρη όπως πάντα, για τους λοκομόντο δεν ξέρω, όσο κι αν έτρεξα δεν τους πρόλαβα, είχα να αγοράσω μάρκες για μπύρες που ήταν πιο επείγον. Με συγκλόνισε το γεγονός ότι δεν είδα γνωστές φάτσες πλην ενός προαιώνιου γκόμενου που είχε μακρύνει το μαλλί και είχε κάνει σαντρέ αντάυγες, φυσικά δεν με αναγνώρισε με την μία και ίσως να ήταν πιο εύκολο γι αυτόν αν είχα κατεβάσει τα βρακιά. Με την δεύτερη ματιά σαν να του έκανε κάτι η φάτσα μου, κοίταξε τον συνοδό μου που εγώ αυτάρεσκα σφίχτηκα πάνω του. Ήταν κακό το τάιμινγκ γιατί εκείνη την ώρα ο συνοδός ξέρναγε, εμ δεκατρείς μπύρες και ένα μπουκάλι ρακί ή σε στέλνουν στην χέστρα ή στην κόλαση. Το θέμα είναι πως η έλλειψη γνωστών φατσών σημαίνει πως το χάσμα γενναιών μεγαλώνει, εμείς αποσυρόμαστε και τα πιπίνια προελαύνουν. Εγώ θα είμαι από τους γραφικούς γέρους που μένουν ακλόνητοι.

Τελοσπάντων, όλοι χόρευαν και υπήρχε αυτό το τρελό κέφι αλλά αυτό που παρατήρησα ήταν πως ο καθένας χόρευε μόνος του, κλεισμένος στον εαυτό του. Καμμιά παρέα από τις γύρω δεν γνωρίστηκε με την διπλανή και όλοι γυρίσαμε στα κλουβιά μας χωρίς να έχουμε απαλλαγεί, για μια ακόμη φορά, από το καβούκι μας.

hasta grecia otra vez

holy shit!

2008-07-09T13:19:00.003+03:00

μου την σπάνε τόσο πολύ οι φιλοσοφημένοι τύποι με τους τρομερούς προβληματισμούς που διαβάζουν κάτι σαν ίρβιν γιάλομ και χένρυ τζέημς σε mix, έχουν σωστή τοποθέτηση επί παντός θέματος, είναι σίγουρα ψαγμένα άτομα με κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς, no kafry in any way, πίνουν μπάφους, παίζουν pro και στα μεγάλα κέφια τραβάνε καμμιά μυτιά ή ένα κουμπί τουλάχιστον για να αποθεώσουν αυτό το κενό που έχουν ανάμεσα στα σκέλια τους και προσπαθούν περιπαθώς να κρύψουν. Συνήθως είναι άσχημοι σαν αμαρτία κι αν τύχει να είναι συμπαθητικούληδες σε σημείο πηδήματος τότε είναι σιγουρο ότι το αγνοούν. Χριστέ μου, πάντα επικεντρώνονται στο πόσο ρηχή είμαι, χωρίς οικολογικές ανυσηχίες, με το μυαλό μονίμως κολλημένο στην αποτρίχωση και στα καυλιάρικα εσώρουχα και όλο αυτό είναι πακέτο γιατί κομμωτήριο και κουλτούρα δεν πάνε μαζί, στ'αλήθεια δεν καταλαβαίνω γιατί το τσιγάρο και ο μπάφος είναι απαραίτητο αξεσουάρ της κουλτούρας, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είμαι φαν αυτού.... οι διακοπές πρέπει να είναι αγροτουρισμός και πίσω στα σπήλαια, ο ηλεκτρισμός είναι εφεύρεση του σατανά, δηλαδή όχι με αυτά τα λόγια γιατί δεν είναι γραφικοί. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι γελοίο και ντεκαντάνς, φαντάσου να μάθουν κάποια στιγμή πόσο αστείοι φαίνονται με τα τσιτάτα και τις νόρμες τους, πόσο βαρετές είναι οι βραδυνές συζητήσεις τους και ανούσιες και βλακώδεις, από την άλλη όμως, ίσως απλά να μην είναι ο τύπος μου.

Την γυναίκα την προσδιορίζουν τ'αρχίδια.

2008-07-04T17:06:00.002+03:00

Και φυσικά δεν εννοώ τα άθλια και πανάσχημα τριχωτά σακουλάκια που κρύβονται κάτω από το πέος. Εννοώ τα άλλα "αρχίδια", τα κότσια, τα απαυτά. Τα αγόρια θεωρούν πως η δύναμη και τα κότσια φαίνονται από το πόσο εύκολα επιβάλλονται. Γι αυτό πλακώνονται σε κάθε ευκαιρία. Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Μετά από ένα περιστατικό σκέφτηκα πως τα αρχίδια μιας γυναίκας φαίνονται από το να ξέρει πότε να σταματάει και πότε να ζητάει συγνώμμη απέναντι σε έναν άντρα. Όχι επειδή είναι γυναίκα. Όχι επειδή δεν έχει σωματική δύναμη. Όχι επειδή δεν ξέρει πολεμικές τέχνες. Επειδή απλά έχει άδικο, έχει κάνει λάθος, έχει κάνει την μαλακία. Όλο και πιο συχνά βλέπω τις γκόμενες να επιτίθονται παρόλο που η βλακεία είναι όλη δική τους. Γιατί άραγε δεν μπορούν απλά να το παραδεχτούν; είναι βέβαια γενικό γνώρισμα των ανθρώπων να μην παραδέχονται τα λάθη τους. Αλλά μια γκόμενα που μπορεί και το κάνει, ξέρω γω, γράφει καλύτερα....

ήθελα.....

2008-07-02T13:01:00.002+03:00

...και θέλω να σου πω *αυτά* και χιλιάδες άλλα. Το φιλί, τα συνεπακόλουθά του και το σώμα που ζητάει την επαφή όσο πιο ζωώδη και βρώμικα γίνεται, μπορείς μα δεν το θέλεις. Θέλεις και σε εμποδίζουν.

είναι σαν να έγινε στο μυαλό, μα στην πραγματικότητα δεν έχω καμμιά σφραγίδα πάνω μου, να γράφει τ'όνομά σου και να περιφέρει την μυρωδιά σου, περήφανα.

φαντάσου πως κάθεσαι σ'ένα ακρωτήρι, στο σούνιο ας πούμε, άκρη-άκρη στον γκρεμό.... και ξέρεις, εκεί φυσάνε χίλιων λογιών άνεμοι, ουυυυυυυυυ, από αυτούς που σου ανακατεύουν μοιραία τα μαλλιά και σε κάνουν να λες "πωωωωω ρε τι γκόμενα θα είμαι τώρα με το μαλλί να ανεμίζει" αλλά τελικά καμμία σχέση, είσαι αναμαλλιασμένη και χάλια και μόνη, έχεις φυσικά ξεχάσει να βάλεις την λακ όπως σε εκείνη την διαφήμιση που είναι η γκόμενα μόνιμη κάτοικος αεροδρομίου αλλά όσες τουρμπίνες κι αν την φυσήξουν, το μαλλί μένει κόκκαλο γιατί έχει βάλει ΛΑΚ.... δεν λέω μάρκα.

σε βλέπω συνεχώς στο όνειρό μου. Σου φιλάω τα χέρια και τα χείλια και μετά ξυπνάω και έχει καταστραφεί όλη η υπόλοιπη μέρα μου. Ξυπνάω.

χυμαδιό.

2008-06-25T23:13:00.002+03:00

έστειλα τον άντρα της ζωής μου στους linkin park. Έφυγε χαρούμενος να πάει να κόψει φράντζες από αθώους emo. Τον σταύρωσα τρεις φορές και τον έφτυσα μην παει και μπλέξει σε κακοτοπιές γιατί είναι παλαβός σαν εμένα και είμαι σίγουρη πως ο δρόμος του θα είναι στρωμένος με αγγούρια. Με όρκισε ότι θα μείνω σπίτι και θα δω ποδόσφαιρο για να του πω μετά τι έγινε και με έφτυσε επίσης. Επειδή του είπα ότι θα καλέσω κάτι παλιά μου γκομενάκια να δούμε τον αγώνα όλοι μαζί. Είναι πολύ συντηριτικός στα οικογενειακά θέματα και πολύ μου αρέσει γιατι μου ρίχνει ξυλιές στα πισινά. Αυτό επουδενί δεν σημαίνει ότι είμαι υπερ της οικογενειακής βίας την οποία οικτίρω μετα βδελλυγμίας. Πες το βίτσιο.

είναι για τα καλά καλοκαίρι και θέλω να βγάλω την πέτσα μου, να μην ζεσταίνομαι, να μην ιδρώνω, να βγάλω και κάθε χειμωνιάτικη έγνοια απ'το μυαλό μου. Να σου πω κιολας κάτι πιο προσωπικό, όταν πηδιόμαστε και είναι από πάνω μου, στάζει ο ιδρώτας απ'το πρόσωπό του, τώρα που είναι καλοκαίρι, και αυτό ενώ μέχρι τώρα δεν το πρόσεχα ποτέ, παρά μόνο ίσως ενοχλημένη, με αυτόν μου αρέσει.

καύλες καλοκαιρινές.

2008-06-19T10:45:00.002+03:00

τις τρεις τελευταίες εβδομάδες με έχει τσακίσει ο σάββας στα τηλέφωνα. Στην αρχή του θύμιζα μια ηθοποιό all out of the blue. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΗΘΟΠΟΙΟΣ! μετά ήθελε να του δώσω το stargate που το είχε σε dvd και μου το έχει αφήσει. ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ STARGATE. Πήρε να με ενημερώσει ότι θα πάει για διακοπές στην πάρο, εκεί που πηγαίναμε μαζί και αν υπάρχει πιθανότητα να είμαι και εγώ εκεί. Ναι φυσικά, είναι οι φίλοι μας εκεί και μπορεί να είμαι και εγώ, "α αλήθεια, δεν θα έχω χρόνο να σε συναντήσω!". ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΡΩΤΑΣ; Ξέρω πολύ καλά τι θέλει ο σάββας. Έχει ανέβει στην αθήνα μετά από αρκετό καιρό που είχε πάει στους γονείς του στην επαρχία και νιώθει πως έχει χάσει επαφή. Θέλει να αρχίσει το mingling και είμαι από τις πρώτες επιλογές πράγμα που με τιμάει ιδιαιτέρως όταν η προσέγγιση γίνεται με τακτ. Χτες, μετά την εκπομπή που είχα ανεβάσει θερμοκρασία, με πήρε τηλέφωνο. Πάλι. Μιλάμε για τρεις τα μεσάνυχτα. "Έλα μαναράκι μου, χρόνια πολλά, να σε χαιρόμαστε". Με έλουσε κρύος ιδρώτας. Θα μπορούσε να είναι κάποια επέτειος αλλά μετά τον χωρισμό τέτοια πράγματα δεν υφίστανται. Υφίστανται; Μήπως ήταν καμμιά γιορτή; Μήπως ήταν τα γενέθλιά του και σκέφτηκε να μου πατήσει μια ειρωνία που ξεχάστηκα;

Τον ευχαρίστησα, χωρίς να ξέρω το γιατί. "Κερνάς;" Από την στιγμή που άρχισα το fightclub ξέρω τι σημαίνει "κέρασμα" και σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο. Κοιτάω ενστικτωδώς το μουνί μου για να δω αν είναι φρεσκοξυρισμένο. Α, όχι δεν κερνάω με τίποτα, έχω αγαπημένο με πολύ έρωτα αυτή την εποχή και περνώ μονογαμίες. Δειλά αποφάσισα να ρωτήσω τι γιορτάζουμε. "Είσαι πολύ μαλακισμένη. Εντάξει πως κάνεις έτσι, το ξέχασα ότι είχες τα γενέθλιά σου χτες αλλά μόλις το θυμήθηκα έτρεξα να σε πάρω τηλέφωνο. Εγώ φταίω που σε αγαπάω και θέλω να ξαναπροσπαθήσουμε δείχνοντας σου όλο το τεράστιο ενδιαφέρον μου και την τρυφερότητά μου και εσύ γίνεσαι bitchy γιατί άργησα να σου ευχηθώ λίγες ώρες. Το ότι έκανα στην ακρη τον εγωισμό μου και έγινα χαλί στα πόδια σου δεν σου λέει τίποτα, δεν σε συγκινεί καθόλου".

Τα γενέθλιά μου είναι τον νοέμβρη.

the party is here!

2008-06-18T15:17:00.002+03:00

κάπου στην πιπίνου, ανάμεσα στα μπουρδέλα και τις γκρίζες εισόδους πολυκατοικιών, ζει ένα παιδί. Κανονικό. Μπαμπάς, μαμά, παιδί, γιαγιά και δύο από αυτά τα σκυλιά με την πλακέ μούρη που χώνουν την μουσούδα στα κάγκελα και χαζεύουν περαστικούς. Μέσα στο γκρίζο, ούτε μαύρο, ούτε άσπρο, ημίμετρα για μια φορά ακόμα, όλη η ευτυχισμένη παιδική ηλικία σε τέσσερις τοίχους πολυκατοικίας του εξήντα. Η μαμά κολάει στην είσοδο ένα πολύχρωμο πανό, "the party is here", στιγμές που θυμόμαστε για πάντα, λίγο χρώμα σε κόσμο ούτε καν ασπρόμαυρο. Αμφιβάλλω πλεον για την αποδοτικότητα των πάρτυ.

οι συμμαθητές μου και η μαλάκυνση εγκεφάλου.

2008-06-12T00:11:00.003+03:00

κάθε φορά που βλέπω συμμαθητές μου καταλαβαίνω πόσο γεράσαμε. Για την ακρίβεια, πόσο γέρασαν.... τα αγόρια έχουν κάνει φαλάκρα και όλοι μαζί έχουν πάθει μαλάκυνση εγκεφάλου και γεροντική άνοια. Αδυνατούν να εντοπίσουν που με ξέρουν. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν η πιο αξιοπρόσεχτη γκόμενα του σχολείου πλην όμως μια γλύκα την είχα από τότε. Μετά απλά προστέθηκε στη συλλογή μου το καυτό σορτσάκι, η βλεφαρίδα κάγκελο, το ξανθό (μερικές μέρες) μαλλί και το wonderbra. Δεν είναι δα ότι έγινα και αγνώριστη....

και δεν είναι ότι πεθαίνω να τους ξαναδώ. Ήταν όλοι σιχαμερά σιχάματα και είμαι σιγουρη πως έτσι έχουν παραμείνει αλλά επί δώδεκα συναπτά έτη είμασταν αναγκασμένοι να συνυπάρχουμε επιτηδευμένα αγαπημένοι. Οι καλοί μου τρόποι και η έμφυτη ευγένεια που με διακρίνει με υποχρεώνει να χαιρετώ ακόμα και φαντάσματα (του παρελθόντος). Είναι και μέσα στο γενικότερο στυλ μου, δεν προσπερνώ ποτέ κοιτώντας από την άλλη και κάνοντας ότι δεν βλέπω, ανθρώπους που κάποτε είχα γνωρίσει. Εκτός κι αν πρόκειται για πρώην γκόμενους με μικρό τσουτσούνι. Δεν τους μιλώ από στυλ, αλλά από "συμπάθεια".

Οι περισσότεροι συμμαθητές μου δεν με αναγνωρίζουν. Κάποιοι, όταν τους απευθύνω τον λόγο, με ρωτούν "γνωριζόμαστε από κάπου;", κάποιοι άλλοι απαντούν παιχνιδιάρικα "αν σε είχα γνωρίσει θα το θυμόμουνα, είμαι σίγουρος", τα κορίτσια πάντα νομίζουν ότι είμαι το κορίτσι από το ινστιτούτο αισθητικής και αυτό είναι φυσιολογικό γιατί είμαι φρεσκαδούρα αλλά αυτές όχι και τέλος μερικοί μου δίνουν το τηλέφωνό τους. Θα μπορούσα να τους κακολογήσω και να πω ότι είναι μπλαζέ, βλαμμένοι και φοβιτσιάρηδες. Αλλά είμαι καλοπροαίρετη και κατηγορώ το αλτσχάιμερ. Μια γενιά από σιχάματα.

latest crush

2008-06-11T13:52:00.003+03:00

νομίζω πως έχω καιρό να φάω κόλλημα με τραγούδι που υπό κανονικές συνθήκες δεν μπαίνει στο σπίτι μου. Τελευταία φορά ήταν το "hey ya" των outcast, τραγούδι που περιέργως αρέσει και στην αγάπη μου και έτσι το απολαμβάνουμε μαζί χοροπηδώντας στο κρεβάτι. και τώρα ήρθε αυτό το χιτάκι να μου κλέψει τα μυαλά, με το βίντεο κλιπ να με καβλώνει όσο και αν η ωραιοπάθεια του τύπου που τραγουδάει και κουνάει τις χερούκλες του είναι θέμα συζήτησης.

Επίσης χτες έβαλα εκείνη την επεξήγηση δίπλα, που πρέπει να θυμάμαι να ανανεώνω, η οποία ενημερώνει τι σκοπεύω να παίζω την κάθε τετάρτη. Γιατί είμαι ανακατοσούρα νομίζω και εκεί που περιμένει ο κόσμος να ακούσει sepultura ακούει βίκυ λέανδρος και έχω φάει και γιούχα γι αυτό. Ενώ τώρα θα ενημερώνω κι αν κάποιος δεν γουσταρίζει είναι δικό του πρόβλημα που είναι ανενημέρωτος. Θέλω πάντα να μετατοπίζω τις ευθύνες στους άλλους και δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτό. Ειδικά επειδή τα καταφέρνω.

Αντρουά

2008-06-09T23:07:00.004+03:00

Αυτές τις μέρες με το θέμα των ομοφυλοφίλων, ομοφύλων -ή όπως τελικά είναι το σωστό- ανέπτυξα μια νέα, επαναστατική θεωρία. Καταρχήν ας πάρουμε τα στοιχεία.

Μια από τις απόλυτες φαντασιώσεις των ανδρών είναι το πρωκτικό σεξ. Έχω δε παρατηρήσει (από ατέλειωτες μελέτες) πως η πλειονότητα το αντιμετωπίζει ως τιμωτία, εξ ού και το ρητόν "κι άλλοι τον παίρνουν και ζορίζονται". Μερικοί θεωρούν ότι με αυτόν τον τρόπο τοποθετούν στην θέση που της αξίζει την ερωτική τους παρτενέρ. Και εννοούμε χαμηλή θέση....

Στο θέμα των ομόφυλων συχνότερα αντιδρούν οι άνδρες και μάλιστα με τρόπο ενοχλητικό και άκομψο. Σκυλιάζουν. Για παράδειγμα εκείνος ο μουστακαλής, τύπου ηθοποιός δήλωνε ότι "είναι άνδρας και όχι πουστάρα ξεφωνημένη, άσε που οι γκέυ μου έχουν φάει τις δουλειές και τελοσπάντων μπορεί ο δήμαρχος της τήλου να είναι γκέυ και αυτό δεν το γνωρίζουμε αφού δεν τον έχει βυθοσκοπήσει κανείς". Πολύ κατάκαρδα το είχε πάρει και επειδή προφανώς πως η αισθητική του είναι σε άθλια κατάσταση είπε αυτές τις αδιανόητες χοντράδες εν βρασμώ ψυχής. Οι γυναίκες ακόμη κι αν είναι αντίθετης άποψης το παίρνουν πιο ελαφρά το θέμα. Φταίει που η γυναίκα είναι συγκαταβατική εκ γεννετής; όχι αν σκεφτείς τον τρόπο που εκτοξεύουν το τασάκι κατά τη διάρκεια οικογενειακών καυγάδων.....

Άρα ο φρόυντ είχε λάθος. Ή τουλάχιστον η θεωρία του είναι ελλειπής. Δεν είναι οι γυναίκες που έχουν τον φθόνο του πέους (των άλλων). Είναι οι άνδρες που έχουν τον φόβο της κωλοτρυπίδας. Της δικής τους.

Οπαδός μωρό μου, οπαδός.

2008-06-05T22:10:00.004+03:00

όλα στα κόκκινα

χτες, για μια ακόμη φορά, έκανα ένα σύντομο self-discussion και θέλω να ανακοινώσω πως είναι πολύ σημαντικό για μια σχέση δική μου, στις δικές σας σχέσεις δεν είναι απαραίτητο ότι κάνει καλό, να είναι ο άντρας οπαδός ομάδας. Αν μάλιστα είμαστε και ίδια ομάδα, ακόμα καλύτερα. Το τέλειο ζευγάρι. Για παράδειγμα. Ο νυν-και-αει-αλλα-μην-περιμενεις-αποκατασταση έρωτάς μου είναι σκατόγαυρος του κερατά. Και όχι από αυτούς τους ήσυχους που κάνουν ότι κάνουν την ώρα του αγώνα και μετά ξεχνιούνται. Είναι στην πρίζα επί εικοσιτετραώρου βάσεως και λίγο παραπάνω. Άσε που με πηγαίνει στο γήπεδο και αυτό είναι πολύ ωραίο γιατί όταν πηγαίνουμε στο μπάσκετ βλέπω τις τσιρλίντερ και εκτός που παίρνω ιδέες για χορευτικά επικρεβάτια, μου αρέσει να βλέπω βρακάκια και μπουτάκια γυναικεια και αντρικά ανάμεικτα και σε διαφορετικούς ρόλους!

το πρωί με ξυπνάει πάντα με τραγούδι. Το αγαπημένο μου είναι αυτό που λέει:

"Γίνε Ολυμπιακος κάνε μου τη χάρη να 'μαστε αγάπη μου το τέλειο ζευγάρι
μη μου γίνεις βάζελος, ούτε χανουμάκι έλα στο πρωταθλητή στο Καραϊσκάκη"

έχω παρατηρήσει πως όταν λεει αυτό το τραγούδι μετά επέρχεται πήδουλος. Ποιος δεν θέλει να ξεκινάει η μέρα του τραγουδιστά! Αλλά το καλύτερο είναι την ώρα του σεξ! Αχ, εκεί είναι το αποκορύφωμα! έχω παίξει ρόλους και ρόλους αλλά τίποτα σαν αυτό! εχω κάνει μαθήτρια, νοσοκόμα, βιτσιόζα σκλάβα του έρωτα...τίποτα δεν συγκρίνεται με το "έτσι γαμάει ο πειραιάς"! όταν τον πιάνει αυτό το "ρε μουνιά θα σας γαμήσουμε" αρχίζω και εγώ τα γλέντια!
"έχω ακούσει κάτι ιστορίες για σας τους γαύρους, λένε ότι είσαστε αλάνια, αλήθεια δεν τα είχα ποτέ με γαύρο, τι μπορεί να κάνει ένα ψάρι είμαι πολύ περίεργη" και ιστορίες. Τσιμπάει αμέσως ο γαύρος, τον χτυπάς βλέπεις στο οπαδιλίκι του και αρχίζουν τα κεράσματα αβίαστα!

κάθομαι και βλέπω ποδόσφαιρο, μπάσκετ, πόλο, βόλλευ(όλα καλά ως εδώ) και δυστυχώς γυναικείο βόλλευ που με στενοχωρεί γιατί έτσι όπως αναπηδούν τα κορίτσια αναπηδούν και τα ζευγάρια βυζόμπαλα και θυμάμαι από την γυμναστική στο σχολείο πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι αυτό.... μου αρέσει ιδιαίτερα όταν έρχονται οι φίλοι του για να δουν αγώνα και πηγαινοφέρνω τις μπύρες και τα ούζα. Τρελαίνομαι γι αυτή τη διαδικασία. Καμμιά φορά διαβάζω κρυφά την sportday που φέρνει στο σπίτι. Μου πληγώνουν τον εγωισμό κάτι ημίγυμνες ωραίες που φιλοξενούνται στα μέσα φύλλα αλλά μαθαίνω πράγματα ακόμα κι από αυτά τα κορίτσια, ακόμα και σε αυτή την ηλικία που είναι μεγάλες αλήθειες (για το fightclub θα σας πω άλλη φορά). Για παράδειγμα μια κοπελιά από τις εν λόγω, είχε πει:

"ο σωστός άντρας είναι γαύρος!"

το τέλος της σύμβασης

2008-06-04T21:49:00.007+03:00

ο σάββας με τις αυτάρες και εγώ με νυφικό υψηλής ραπτικής. Αριστερά η ούρσουλα με καπελαδούρα (bad hair day) και δεξιά κάτι βαστάζοι που μας πρόσεχαν μην αλλάξουμε γνώμη και το σκάσουμε.

μετά την διάλυση του γάμου μου, και ίσως λίγο πριν, αποφάσισα πως δεν υπάρχει χειρότερη σύμβαση από αυτή. Τόσος κόπος για να παντρευτούμε (με τιμή και δόξα) και μετά τρεις φορές μεγαλύτερος κόπος για να χωρίσουμε. Αίσχος σου λέω. Και να πεις ότι είμασταν μικροί, δεν ξέραμε τι κάναμε ή είχαμε καμμιά εγκυμοσύνη να προλάβουμε. Τίποτα. Μόνοι μας βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας. Και να πεις ότι ήταν πιο εύκολη η φορολογική δήλωση. Αρχίδια! ήταν η πρώτη φορά που αναγκάστηκα να πάω σε λογιστή. (Μετά με κάβλωσε και πήγαινα συνέχεια). Βέβαια πήρα το ιστορικό επώνυμό του για λίγο. Το οποίο καθόλου δεν μου άρεσε, πολύ κοινότυπο, πολύ -πούλος κατάληξη, αν και αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Φυσικά περπατούσα στον πεζόδρομο με το κεφάλι σηκωμένο από περηφάνια. Ψέμα, σπάνια συνέβαινε αυτό. Συνήθως περπατούσαμε και βριζόμασταν. Εντάξει... περάσαμε ωραία.

Και επειδή ειναι τοσο συμβατική αηδία ο γάμος απορώ γιατί θέλουν να παντρευτούν οι ομοφυλόφιλοι. Είναι εύκολο να το λέω εγώ βέβαια που οποιαδήποτε στιγμή μπορώ να την κάνω την πατάτα. Και τελοσπάντων αφού θέλουν να παντρευτούν ας παντρευτούν. Αλλά όλο αυτό το κιτς και η ανακατωσούρα κάνει κακό στην αισθητική μου. Όλος αυτός ο σαματάς, να βγαίνουν οι παπούδες και να μιλούν περί ανωμαλίας και να προσπαθούν οι άλλοι να εξηγήσουν με λογικά επιχειρήματα. Άσε που αν προσβλέπεις στην εξασφάλιση καλύτερα θα είναι να προτιμήσεις τον συμβολαιογράφο. Εμένα ο σάββας μου έφαγε το αυτοκίνητο. Και τα δώρα του γάμου. Και δεν πληρώνει και διατροφή. Και ειμαστε και συνταγματικά παντρεμένοι με όλο το παπαδαριό και τους νομοθέτες στο πλευρό μας. Άρα σκατά εξασφάλιση.
Το μόνο θετικό είναι ότι έχω την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον χατζηστεφάνου, την τελευταία Post-avant-garde αξιόλογη φιγούρα των τελευταίων ετών. Και δεν ειρωνεύομαι.

Δεν μπορεί το ύφος μου όλο αυτό το πανηγύρι. Τι ωραία που θα ήταν απλά να περνάμε ώρες μαζί και να αγαπιόμαστε....

ΠΡΟΣΟΧΗ πριν αρχίσουν τα όργανα: δεν είμαι κατά του γάμου ομοφυλόφιλων. Είμαι ενάντια του θεσμού του γάμου γενικότερα. Ως πρωην παντρεμένη.

......της ζωής μου

2008-05-31T16:18:00.006+03:00

ζούμε σε κάτι καταθλιπτικά κουτιά που ποτέ δεν έρχεται καλοκαίρι και προσπαθούμε, όσοι ακόμα δεν παραιτηθήκαμε - ναι, βάζω μέσα και μένα- να δημιουργήσουμε ψευδιασθήσεις, ένα ποτήρι ούζο και χταπόδι σε κονσέρβα, κουβανέζικα στο κασετόφωνο και παρεό να κρύβει τα μπούτια... ζούμε και είμαστε τουλάχιστον χαρούμενοι που το καλοκαίρι ζεί ακόμα στις καρδιές μας. Κατάφερα να βρω ένα ασύρματο δίκτυο, κάθομαι στο κρεβάτι σου και γράφω στον υπολογιστή σου. Είναι σάββατο και λείπεις για δουλειές, θα γυρίσεις το απόγευμα σε μένα αλλά πάλι, αν και η μυρωδιά σου γράφει παντού τριγύρω μου, δεν είναι το ίδιο.... χώνω το μαξιλάρι σου στην αγκαλιά μου και ανάμεσα στα πόδια μου, σε φαντάζομαι να με παίρνεις όρθια στην κουζίνα σου, στο τραπεζάκι, στο μπάνιο και παντού τριγύρω σε όλα τα μέρη που ήδη έχουμε εξερευνήσει και σε όλα τα υπόλοιπα... θα έρθεις σε λίγο σε μένα αλλά εντωμεταξύ είμαι ήδη στο σπίτι σου και κάνω σχέδια. Εσύ απουσιάζεις. Προς το παρόν. Σε ένα μικρό, κουτάκι, κάποιος το κοιτάζει απ'έξω και ίσως του φαίνεται καταθλιπτικό, μέσα ζει η καύλα -ας μην μιλήσω για αγάπη, θα γελάσεις- όλου του κόσμου!

PS. σου τσίμπησα λίγο από αυτό που έχεις αριστερά στο κρεβάτι σου (για να μην περιμένω μόνη....). Δεν θα στο πω όταν έρθεις, δεν μπορώ κατάφατσα. Ντρέπομαι. Και έφαγα τρεις κουταλιές της σουπας από το γλυκό της μαμάς σου....

ιδιοχείρως κι από καρδιάς.

2008-05-23T11:37:00.002+03:00

ήταν δύσκολο να βρω στυλό. Μόνο μολύβια ματιών. Για houli_v.

http://autographcollectors.blogspot.com/

μοτοσακέ και tomboy, μανταλένα μπέημπι, ηγεμόνα δεουσδ, Στέλιο από τον εντέκατο, wonder των θαυμάτων και πυργοδεσπότη ΠΙΑΣΤΕ ΤΑ ΜΟΛΥΒΙΑ!

...και αμα το εχετε κάνει ήδη, δε με νοιάζει!

περνάμε καλά.

2008-05-21T13:12:00.002+03:00

αυτή η κατάσταση είναι γελοία. Όπου κι αν πας, οι περισσότεροι "περνάνε καλά". Είναι η μόνιμη απάντηση στις ερωτήσεις "τι κάνετε; πως τα βλέπετε τα πράγματα;". Εκτός κι αν σε πετύχουν ώρες γραφείου. Είναι η μόνιμη απάντηση στις ερωτήσεις δαιμόνιων ρεπόρτερ, σε τηλεφωνήματα ραδιοφωνικών σταθμών και σε μηνύματα sms φίλων. Είμαστε κάτοικοι του πλανήτη Περνάμε Καλά. Με ανησυχεί αυτή η απότομη μετάβαση από τον ωχαδερφισμό στο απόλυτο γλέντι δίχως όρια. Πιστεύω ακράδαντα πως είναι σύμπτωμα ψυχασθένειας ή καγκουριάς. Χωρίς να έχω αποκλείσει το ενδεχόμενο τα δύο τελευταία να συμπίπτουν. Φυσικά έχω διάφορες ανησυχίες την άνοιξη (πάντα την άνοιξη), όπως ας πούμε τον μάη του 68, αλλά μου έλυσε τις απορίες ο μοτοσακός, την ακρίβεια και το μποϋκοτάζ στα σουπερμάρκετ, μην ψωνίσετε αύριο-πάρτε τα όλα όμως από σήμερα- και την eurovision -φυσικά- αλλά αφού όλοι περνάνε καλά ας το αφήσω εκεί που είναι. Σάματις είμαι κανένας πολιτικός αναλυτής, κανένας σοφός, κανένας δημοσιογράφος που αφυπνίζω συνειδήσεις; Όχι, συναντιόμαστε όλοι για να λέμε τα νέα για το μουνί μου και ενίοτε και το δικό σας.

δεν έχω ανάλαφρες ιστορίες. Με προβληματίζει πολύ η ιδέα της αποτρίχωσης με κερί. Εγώ θέλω να κάνω λέηζερ αλλά οι φιλες μου λένε πως είναι κακή ιδέα γιατί είναι μόνιμο και μετά αν θες να αλλάξεις σχέδιο δεν μπορείς. Πρόκειται για μια δύσκολη απόφαση γιατί είμαι άνθρωπος κλασσικός και δεν πολυσυμπαθώ τα σχέδια. Η ούρσουλα μου αποκάλυψε κάτι ανατριχιαστικό. Αποτριχώνει μέχρι και τον κώλο της. Αδυνατώ να καταλάβω την χρησιμότητα αυτού του πράγματος. Ο κωλαράκος μου είναι άτριχος και η υποψία χνουδιού τον κάνει να φαινεται σαν λαχταριστό ροδακινάκι. Αλλά η ούρσουλα επιμένει πως πρέπει. Και πως αν είναι να σκάσω τόσα λεφτά για αποτρίχωση μπικίνι να το κάνω βραζιλιάνικο. Δεν είχα ιδέα τι είναι αυτό, κι ας το παίζω σχετική, και όταν έμαθα λούστηκα στον ιδρώτα. Ξέρω πως για κάποιο σκοπό υπάρχει τριχοφυία στην ηβική περιοχή αν και αγνοώ περήφανα τον σκοπό αυτό. Επίσης όμως μπορεί να διευκολύνει πολύ άλλες διαδικασίες, όπως πρόσφατα ανακάλυψα τι απίστευτη διευκόλυνση είναι να ξυρίζουν οι άντρες τα αρχίδια τους. Αν και κάνω μια σχετική κόμμωση ίσως να πρέπει να σκεφτώ την παντελή εξάλειψη.... η θειά η βασίλω στο χωριό (η αδερφή της μάνας του πατέρα μου) δεν με άφηνε τα καλοκαίρια να κάνω ποδήλατο γιατί έλεγε ότι "τσουρομαδιέται" το πράμα μου. Τι επίκαιρη που θα ήταν αυτή η αρχοντογυναίκα στις μέρες μας!

Ο λόγος που δεν γράφω συχνά δεν είναι επειδή περνάω καλά αλλά επειδή βαριέμαι την διαδικασία από τα βάθη της ερωτευμένης μου καρδιάς.

μερσί για την κατανόηση. τα λέμε το βράδυ.

cashbah

2008-05-13T12:37:00.001+03:00

no radio show tomorrow. πρέπει να βγώ για δουλειά (πληρωμένη).

γέμισέ μου τις τρύπες

2008-05-09T12:05:00.000+03:00

άλλο βίτσιο κι αυτό.... ο καθένας με την πετριά του.... αλλά μανία ρε παιδί μου όπου βλέπεις τρύπα να την γεμίζεις! καταρχήν είναι ψυχαναγκαστική συμπεριφορά. δείχνει εμμονή και μανία. και δεύτερον δεν μπορείς μόνος σου να γεμίσεις όλες τι τρύπες του κόσμου. Τελεία.

ο σύγχρονος άντρας κάτι έχει πιάσει στραβά. Το νόημα στο να σου γεμίσουν όλες τις τρύπες είναι να σου τις γεμίσουν διαφορετικά άτομα. Άμα σου τις γεμίζει ένας τότε αναγκαστικά χρησιμοποιεί ημίμετρα. ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΚΥΡΙΕ ΤΑ ΗΜΙΜΕΤΡΑ! κοίτα όταν κάνεις την δουλειά σου να την κάνεις τουλάχιστον σωστά στην μία τρύπα και βλέπουμε για τις υπόλοιπες. Αυτός θα προσπαθεί, αγγούρια, βότκες πορτοκάλι και αηδίες και εσύ θα πρέπει να βογγάς υστερικά ότι δήθεν σου αρέσει. Τι να σου αρέσει δηλαδή; η αφή της μπανάνας ή ο παλμός του αγγουριού; ο άντρας αισθάνεται υπεύθυνος να σου γεμίσει το κενό. Δεν έχω κενό κύριέ μου. Αισθάνομαι υπερπλήρης! είμαι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, τι θες τελοσπάντων;

Είναι φυσικά τελείως διαφορετικό να έχεις τρία γκομενάκια που πρέπει να ικανοποιήσεις ταυτόχρονα. Εκεί υπάρχει ένας κάποιος συνωστισμός! Εκεί υπάρχει επίσης the real thing. Αλλά ο γκόμενός σου δεν το σκέφτεται έτσι. Είσαι η δική του, προσωπική πουτάνα. Ο δονητής ή ο εν δυνάμει δονητής δεν είναι ανταγωνιστικός ως προς την έμψυχη δραστηριότητα.

δεν αντιλέγω. Για τον γκομενό σου πρέπει να είσαι πρωταγωνίστρια τσόντας. Μερικά πράγματα όμως από τσόντες απλά τα σκέφτομαι και μου έρχεται να γελάσω. Όχι να καβλώσω. Και αυτό δεν το λέω για σένα, άντρα της ζωής μου.

η επιτομή της βλακείας

2008-05-07T22:20:00.002+03:00

τους συγγενείς μου τους έχω πολύ ψηλά κυρίως γιατί εγώ βρίσκομαι στα τρίσβαθα. Αλλά η εξαδέλφη καιτούλα είναι μαλάκας ενίοτε. Αυτή την εποχή είναι σοβαρά δεσμευμένη. Και αφοσιωμένη. Δηλαδή έτσι νομίζαμε. Γιατί εχθές που πήρε τηλέφωνο μου άλλαξε το σύμπαν ολάκερο. Ήθελε λεει, να φέρει έναν φάκελο που πρέπει να μείνει μυστικός εις τον αιώνα τον άπαντα και εγώ ήμουν ο μόνος άνθρωπος που μπορούσε να απευθυνθεί.

- Σ'ευχαριστώ ρε καίτη που με εμπιστεύεσαι. Σημαίνει πολλά αυτό για μένα.
- Μην είσαι ηλίθια μαναράκι μου, απλά εσύ έχεις κάνει περισσότερες βρωμιές απ'όλους μας και έτσι μόνο σε σένα τολμάω.

Η καίτη λοιπόν είχε συνάψει εξωσυζυγικό δεσμό τους τελευταίους μήνες,

(
-δεν μπορούσα να του αντισταθώ, μύριζε η μασχάλη του αντριλα!
-αμ λες να μην το έχω πάθει;
)

μετά τον Απαράτησε και μετά αυτός την κυνήγαγε και αφού είδε κι απόειδε, άρχισε να την απειλεί ότι θα τα πεί όλα στον άντρα της. Σχετικό φυσικά ήταν και το περιεχόμενο του φακέλου που είχε καταφτάσει σπίτι της ταχυδρομικά σήμερα το πρωι με το όνομα του άντρα της στην φάτσα. Με όρκισε ότι δεν θα το ανοίξω κι έφυγε.

Μου πήρε τριάντα δύο δευτερόλεπτα να το κάνω φύλλο και φτερό. Αφού το άνοιξα με τα δόντια, τέτοια λύσσα! όρκος; ποιος όρκος.... εδώ η ξεδιάντροπη η εξαδέλφη είχε ανοίξει φάκελο που είχε πάνω το όνομα του άντρα της.....

ο φάκελος είχε μέσα μια ενενηντάρα κασέτα. Που δειχνει ότι ο παράνομος γκόμενος είναι παππούς γιατί γνωρίζει τι είναι η κασέτα και συνεχίζει να τις χρησιμοποιεί και επιπλέον άσχετος με τεχνολογία γιατί αγνοει ότι υπάρχει και το cd, τώρα και στην ελλάδα! είδα κι έπαθα να βρω κασετόφωνο, διείσδυσα (1. το γράφω λάθος; 2. εδω μαλλον δεν χρησιμοποιείται σωστά) την κασέτα ευλαβικά στην σχισμή (αυτή η λέξη είναι που με έκανε να χρησιμοποιήσω το ρήμα - δες πριν) και αρχίζω να ακούω έναν μονόλογο τελείως παραληρηματικό όπου αυτός έβριζε την ξαδερφούλα μου ότι είναι άκαρδη, σκληρή και πουτάνα μπλα μπλα μπλα. Πάτησα το forward. Στο επόμενο επεισόδιο συνεχίστηκε το ίδιο σκηνικό αλλά διανθησμένο με ατάκες του στυλ "όταν όμως σου έγλειφα το μουνί και κάβλωνε μου έλεγες ότι με αγαπάς". Αυτό το παραδέχομαι είναι μεγάλο λάθος της καιτης αλλά και αυτός δεν είναι καλύτερος που τέτοιες στιγμές κάθεται και ασχολείται με λόγια!

τρία τέρμινα μετά ο μονόλογος συνεχιζόταν με την ίδια μονοτονία

μέχρι τα τελευταία κρίσιμα δευτερόλεπτα της εγγραφής. Ακούω την μπάσα φωνή του γκόμενου, αυτή που έχουμε οι περισσότεροι στο μικρόφωνο, την φωνή "θέλω να χύσω" και έλεγε...

δεν θα ξεχάσω ποτέ το άρωμά σου, ζαν πολ γκοτιε, σε καταριέμαι να σε κυνηγάει πάντα το δικό μου αξ ίνκας

άρα η καιτούλα είναι η επιτομή της βλακείας.
να ένας ωραίος τίτλος.

άνοιξη 2008

2008-05-06T21:46:00.003+03:00

αυτή την άνοιξη θα φορεθεί, όπως και κάθε χρόνο πια, η υπέρμετρη αδιαφορία για όλα.

λυπάμαι αυτές τις οικογένειες, χωρίς να έχω καλύτερη μοίρα, που ζουν στο διαμέρισμα πολυκατοικίας στο κέντρο ή τα πέριξ της αθήνας και δεν υπάρχει μια αυλή, μια αλάνα, λίγος αέρας, λίγος χώρος. Στις γιορτές φορτώνουν οι μπαμπάδες την οικογένεια ολόκληρη στο σουζουκάκι, και τις πεθερές μαζί, και πάνε εκδρομές, ας είναι και μικρές, στους πρόποδες του Υμηττού, να βγάλουν τα τάπερ, τα παιδιά, τα απωθημένα και τα όλα τους. Ένα δάκρυ μπορεί να βουρκώσει το μάτι του παρατηρητή -πλιτς- γι'αυτή την ευτυχισμένη του σαββάτου οικογένεια. Αλλά είναι καλά γαιδούρια κι αυτοί. Γιατί θα πάρουν το αυτοκίνητο all the way up στο βουνό μέχρι να βρουν σε ποια πέτρα θα απλώσουν το τραπεζομάντιλο, θα ανοίξουν τις πόρτες του αμαξιού για να ακούγεται η μουσικούλα από το κασετόφωνο -τερλέγκας- και θα αφήσουν τα σκουπίδια πίσω τους φεύγοντας. Στην κατάβαση θα κορνάρουν τσαντισμένοι γιατί ο δρόμος στο βουνό είναι στενός και δεν χωράει δύο αυτοκίνητα καλά καλά στο πλάτος, πόσο μάλλον αν ο απέναντι έχει τζιπ. Αλλά κάπως έτσι είμαστε όλοι -γαιδούρια.

Ο μανού τσαο δεν πιστεύει λεει στην επανάσταση, πιστεύει στον γείτονά του. Ποιον να έχει άραγε για γείτονα ο μανού; κοιτάζω εγώ τον δικό μου με απορία, με δέος και με σοκ (πάντα γιατί του αρέσει να φωνάζει στο σεξ "θα σε σκίσω σαν πεπόνι"). Τι να πιστέψω για τον γείτονά μου; θέλω μια μέρα να τον ρωτήσω τι πιστεύει αυτός για μένα....

εγώ, ο γυναικολόγος and the space between.

2008-04-18T00:13:00.003+03:00

Με φοβίζει η ιδέα πως αυτό που θα χώσει ο γυναικολόγος στον κόλπο μου θα μου χαρίσει ευχαρίστηση και θα αρχίσω τα βογγητά την ώρα της εξέτασης. "Πόσους ερωτικούς συντρόφους είχες μετά την τελευταία εξέταση;". Είμαι απροετοίμαστη και δεν μου αρέσει ούτως ή άλλως το μέτρημα. Αν είναι να πω ψέμα ας είναι μεγαλειώδες. "Εναν". Δεν γελάει. Δεν γελάει κανείς....

so, why bother?

2008-04-15T12:54:00.003+03:00

θλιμμένες γυναίκες, μαζεμένες γύρω από ένα τραπέζι με κεριά αναμμένα και σάλτσες. Ανταλλάσουμε ποτά και βάφουμε τα μάτια με μαύρο ρίμελ, ξεπερασμένη επανάσταση, άλλη εποχή. Με τους γκόμενους στο πλευρό, να ξέρω πως αυτή κερατώνει εκείνον και στην άλλη αρέσουν οι γυναίκες, ο τρίτος είναι λίγος και ο τέταρτος απών. Κοιτάζω τον δικό μου, βάζει αλκοόλ... δεν θέλω να είμαι με τις φίλες μου ένα τέτοιο βράδυ. Προτιμώ να κάτσω σπίτι μαζί του, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί είναι ιεροσυλία να παρατάς τις φίλες σου. Έτσι κι αλλιώς κάνουν το ίδιο. Τσεκάρω τα ηλεκτρονικά ραντεβού που κλείνονται για μένα εν αγνοία μου. Νομίζεις πως είσαι ο μοναδικός που με περιμένει σε μια πλατεία; δεν θα πάω σε κανένα γιατί πεινάω, θέλω να φάω σουβλάκια και να βρωμάω τζατζίκι, πολύ όμως, χωρίς να έχω κάτι να κάνω μετά. Να αγοράσω μια στολή βιτσιόζας καμαριέρας, να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να φτύσω την ομορφάδα μου. Να μην σκεφτώ φίλες, γκόμενους, σεξ, το βίντεο με το βαθύ λαρύγγι, προσπάθησα τόσο πολύ να καταφέρω αυτό το κόλπο με θύμα ένα αγγούρι.... μερικές στιγμές είναι για μένα. πρέπει να τις κρατήσω έτσι, να μην με ρουφήξει καμιά συνήθεια. Παλιά θα μαζευόμασταν σε μια μαμαδίστικη κουζινίτσα και θα τρώγαμε παγωτό ή τούρτα μέχρι σκασμού ή μέχρι να μας πιάσει κόψιμο. Θα σκεφτόμασταν μετά τα σπυράκια και την κυτταρίτιδα και θα καταλήγαμε στο αγαπημένο θέμα, τους γκόμενους. Τώρα η καθεμιά προτιμάει να σκέφτεται το μουνί της μόνη της.

γι αυτό σ'αγαπώ!

2008-04-08T20:36:00.004+03:00

αισθάνομαι άσχημα που δεν αφήνω σχόλια στα μπλογκ που διαβάζω. μερικοί νομίζουν ότι δεν τους διαβάζω πράγμα που δεν είναι φυσικά και τίποτα τρομερό, σιγά τον αναγνώστη δηλαδή! Αλλά αισθάνομαι ακόμα πιο άσχημα όταν αφήνω. φοβάμαι ότι δεν συμβαδίζω με το κείμενο.

αυτό γιατί το έχω βάρος στην ψυχή μου. τώρα που την κάνει η μαντάλω μου, η μεγάλη μου καύλα! και επειδή δεν της έγραψα σχόλιο.

όρμησε η ούρσουλα χτες και άρχισε να μου λεει ιστορίες με αφροδίσια νοσήματα. με το που θα ερωτευτώ πρέπει να μου θυμήσει τα χιλιάδες κωλοβακτηρίδια που επιθυμούν να επιτεθούν και να κατακτήσουν το μουνί μου.
- Χρησιμοποιώ προφυλακτικό
- κάθε φορά; και τότε γιατί άναψες κεράκι να μην είσαι έγκυος;
- γιατί πριν δύο εβδομάδες έμεινε το προφυλακτικό μέσα στον κόλπο μου
- δεν ξέρει πως να το βάζει; να του μάθεις με μπανάνες.
- ξέρει αλλά τον έχει τόσο μεγάλο που δεν του κάνει (εκεί νόμισα ότι θα θάμπωνα την ούρσουλα)
- να του πεις να χρησιμοποιεί σκουπιδοσακούλα.....

βλαμμένες γυναίκες.....

και σήμερα αδιαθέτησα και ο γλυκός μου πήγε να μου πάρει σερβιέτες από το σουπερμάρκετ για να μην κουραστώ. Γυρίζει στο σπίτι, εγώ καθόμουν στο κρεβάτι και τον ακούω να φωνάζει από την πόρτα "Αγάπη μουυυυυυ, σου έφερα τα μουνόπανα!!!!"

πες μου, πως μπορείς να μην αγαπάς τέτοιον άνθρωπο;