νταξ, δεν θα είμαι κλάψα κυρίως λόγω πολιτικής αλλά κοντεύουμε να ξεκληριστούμε ως γενιά! φορά που συναντάω γνωστό στον δρόμο τρώω και μία "μοιραία" μπάτσα. Αφού πια αλλάζω πεζοδρόμιο. Έχω καταντήσει να κάνω παρκουρ χωρίς να ξέρω μόνο και μόνο για να μην ακούω τα δυσάρεστα. Το τι μάντρα έχω καβαλήσει δεν περιγράφεται. Τον σκουπιδοντενεκέ τον περνάω με άλμα για να μην αναγκαστώ να διαγράψω την περίμετρο και διακινδυνεύσω συναντήσεις. χέσε μέσα....
καμμιά φορά σκέφτομαι "οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι"..... ξέρω 'γω...
λένε πως σε μεγάλες δυστυχίες και καταστροφές αυξάνεται ο αριθμός των γεννήσεων. όλοι το ρίχνουν στα γαμήσια για να ανταπεξέλθουν. το σκέφτομαι σοβαρά αυτές τις μέρες. αλλά να σου πω, έχει αρχίσει και με πονάει η μέση μου....
καμμιά φορά σκέφτομαι "οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι"..... ξέρω 'γω...
λένε πως σε μεγάλες δυστυχίες και καταστροφές αυξάνεται ο αριθμός των γεννήσεων. όλοι το ρίχνουν στα γαμήσια για να ανταπεξέλθουν. το σκέφτομαι σοβαρά αυτές τις μέρες. αλλά να σου πω, έχει αρχίσει και με πονάει η μέση μου....
2 σχόλια:
Δενσσαικαλά! Παλιά το ρίχνανε στα γαμήσια και γεννοβολάγανε οι γυναίκες σαν κουνέλες -τότε που πληρώνανε τη μαμή με αυγά!Στις σημερινές συνθήκες φτώχειας το ρίχνεις μεν στα γαμήσια αλλά φοράς κι ένα βινίλ καλού-κακού, κραδαίνεις κάνα καμτσίκι, φέρνεις και την Ούρσουλα να πούμε -ε, βάνεις και μια κάμερα απέναντι και τσιφ στον Σειρηνάκη μετά.
Μπόνυ, κράτα γερά... θα γυρίσει ο τροχός και για μας (τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω).
Δημοσίευση σχολίου