Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

life behind bars

ένας θάνατος μικρός κι ένας μεγάλος.


μαλλον (ξανά)χάνω την όρεξή μου να βγαίνω έξω και να ζω. τι να ζω δηλαδή.... βλέπω πια στους δρόμους μόνο ανθρώπους θυμωμένους, ανθρώπους φοβισμένους, ανθρώπους λυπημένους. κάποιος σκυμμένος στο πεζοδρόμιο να μαζέψει καμμιά ντομάτα που έπεσε από την σκισμένη χαρτοσακούλα του, κάποια κυριούλα να στραβοπατάει στις πλάκες του πεζοδρομίου και να σωριάζετε φαρδιά πλατιά, κάποιο πιτσιρίκι θρασύτατα απροετοίμαστο. η ζωή συνεχίζεται όσο βυθίζομαι στα σκατά.

9 σχόλια:

aniaris είπε...

να κρατήσει λίγο εύχομαι. όλο και πιο λίγο.

Ανώνυμος είπε...

Χτές βράδυ,καθώς τσαλαβουτούσα ανακάλυψα τη γωνιά σου.Καύλωσα αφάνταστα,γέλασα με την ψυχή μου,μελαγχόλησα και θύμωσα ταυτόχρονα.Το καλύτερο e-ταξίδι στους 5 μήνες που κολυμπάω στον ψηφιακό ωκεανό...Χαλάλι σου το ξενύχτι!!!Οσο για το σημερινό mood,μόνοι μας θα πάμε άπατοι.........Αntreas

The Motorcycle boy είπε...

Υπήρχε ένα τραγούδι των Boomtown Rats που λεγόταν a little death και εννοούσε τον οργασμό.
Σκέψου το κι έτσι.

houli_v είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Μπάτλερ είπε...

http://bon-and-cly.blogspot.com/2009/01/blog-post_28.html

fmotis είπε...

το σκοτάδι σε βοηθάει να βρεις πιο εύκολα το φως

Vany είπε...

Σήμερα ξεκινάει νέος μήνας,αλλάζει κι ο καιρός.Μαζί του,εύχομαι να αλλάξει και η διάθεσή σου.
Καλημέρα!

Bonnie είπε...

δίκαιο μπάτλερ, πολύ δίκαιο.... και η δικαιοσύνη μου την δίνει, όπως και η ειλικρίνεια
ευχαριστώ

ολα θα πανε καλα... είπε...

μια χαρά τα λες.Φοβάμαι πως είναι όλα αλήθεια.