οι παλιοί φίλοι πάνε.... αλλού

χάσαμε τον αργυράκο μας τόσο ξαφνικά. χάσαμε... σαν να είναι χαρτάκι με αριθμό τηλεφώνου που παράπεσε κάπου ανεξήγητα, έτσι εκφράζουμε την τραγωδία μας και την θλίψη. τον αργυράκο που μας άφησε τόσο καλές αναμνήσεις αλλά θα θέλαμε πολύ παραπάνω από αυτόν τον ξεχωριστό πρίγκηπα. έτσι κι αλλιώς δεν βάδιζε στην γη, εμένα αυτή την εντύπωση μου έδινε, από την πρώτη στιγμή που τον είδα, ακόμα κι όταν μας "μάλωνε" με προφορά και στόμφο, ακόμα κι όταν ξέχναγε τα λόγια μπροστά στην πιττακή και χτυπούσε με το χέρι το κεφάλι....

"κι αν θα διψάσεις για νερό θα στίψουμε ένα σύννεφο,
κι αν θα πεινάσεις για ψωμί θα σφάξουμε ένα αηδόνι..."

αργυράκο μου, τρυφερέ, γλυκέ μου φίλε.....