[Kapela Chain Story] Μέρος 1^ο – Το τηλεφώνημα.

[Kapela Chain Story] Μέρος 2^ο – Στο πάρκο.

[Kapela Chain Story] Μέρος 3^ο – Η δεύτερη εντύπωση.

Και ως εδώ ίσως να σε έχει μπερδέψει ο χαρακτήρας και οι αντιδράσεις του ήρωά μας, ω αναγνώστη. Μα είναι σύνηθες φαινόμενο, πίστεψέ με, αυτοί που πίνουν λαίμαργα έναν μπάφο σε υπόγεια διάβαση της συγγρού να ερωτεύονται κεραυνοβόλα και επιπόλαια σε πάρκα. Είναι σύνηθες να κληρονομούν μια ξεχασμένη κωλόγρια και να αναχωρούν για βλαχοχώρια του άρκανσο, δεν είναι ότι τα βγάζω από το μυαλό μου! Α, και ούτε καν, arkham το λένε το βασίλειο....

«έλα μαζί μου» της είπε «όπως είσαι γιατί χρειάζομαι κάποια σαν εσένα κοντά μου» και βέβαια κανένας πια δεν πιστεύει σε τέτοια λόγια, ούτε τα λέει σοβαρά. Το περίεργο που ίσως πρέπει να εξεταστεί είναι πως το μουνί πείστηκε. «Θα το αντέξω το arkham στου διαόλου το κέρατο, αλλά ελπίζω να μην μου ζητήσεις να σου πλένω και τα πιάτα!». Στραβωσε το στόμα. Έβγαλε το μωβ σουτιέν της και του έδεσε με αυτό τα μάτια. Σ’ενα φαστφουντάδικο της κάννιγγος κανόνισαν τις λεπτομέρειες και στις τουαλέτες του χύθηκε μέσα της γεμάτος ματαιοδοξία. Στιγμές αργότερα κι ενώ ο ήρωας είχε μόλις φτάσει στο αποκορύφωμα, κάτι δόνησε ρυθμικά τον κώλο της κοκκινομάλας, σαν προαίσθημα. Σαν έτοιμη από καιρό, σαν θαραλλέα έχωσε το χέρι της στην τσέπη του μπουφάν του και έβγαλε ένα κινητό που αναβόσβηνε: “σύλβια baby”.

«Σου γαμώ τον γκόμενο» την πληροφόρησε ανάμεσα σε λαχανιάσματα και κρυφογελάκια.

«Σου γαμώ το μαγαζάκι» θα απαντούσα εγώ αν μου επιτρεπόταν σε αυτό το κοκκινομάλικο, αυθάδικο τέρας που έκανε το άλλο κοριτσάκι να κλαίει και να οδύρεται τριαντατρία ολόκληρα δευτερόλεπτα! Και να δεις που αυτός ο μπουνταλάς, ο βλάκας ο ήρωας δεν έχει πάρει χαμπάρι πως αυτή θα είναι η καταστροφή του, στο λέω εγώ, ναι αμέ!

«Πες μου, τι χρώμα έχει η έπαυλη» τον ρωτούσε επίμονα στο πρώτο, ατέλειωτό τους βράδυ. «Έχει μεγάλο κήπο; Να πάρουμε κηπουρό στάνταρ! Ελπίζω να σου έχει αφήσει η γριά και καμμία κάντιλακ, από τις μεγάλες, τις αρχαίες, να τρέχουμε και να πηδιόμαστε εκεί μέσα, να μην κινδυνεύω από το χειρόφρενο ή το λεβιέ και να το σκάμε όποτε θέλουμε!». Στ’αλήθεια δεν ξέρω αν ο ήρωας άρχισε να έχει second thoughts. Κοίταξε το σφιχτό κωλαράκι που τριβόταν στον καναπέ. Όχι, δεν είχε, αλλά ακόμη και να είχε *τσουπ* μόλις εξαφανίστηκαν! Μαγεία σου λέω, ο έρωτας είναι μαγεία! Σηκώνεται να πάει στην τουαλέτα και αυτή κοιτάζει λάγνα τα οπίσθιά του. Όταν είμασταν μικροί κολλούσαμε στις πλάτες των άλλων χαρτάκια που έγραφαν: «είσαι μαλάκας». Αυτού του τύπου του έχει κολλήσει από μόνο του ολόκληρο μυθιστόρημα!

-τι είναι αυτό το χαρτί;

-ποιο;

-αυτό στο αριστερό σου κωλομέρι...

Με κίνηση αέρινη και ερωτική τρίβει τον κώλο του και διαβάζει προσεκτικά.

-α, είναι αυτό που μου έδωσε ο συμβολαιογράφος. Για το σπίτι. Όταν πάμε...

- τι λέει;

Και αυτός της διαβάζει μοιραία:

-λέει όταν φτάσουμε να πάμε στην αλέα. Να προχωρήσουμε εκεί ώσπου να μας σταματήσει η πόρτα ενός τάφου. Να φτιάξουμε ένα στολίδι επιγραφή και να λέει...

-σαν τι να λεει, γλυκιά αδερφή, η επιγραφή στην πόρτα αυτή του τάφου;

-καταρχήν άσε κάτω το μπάφο μωρή, δεν είμαι γλυκιά αδερφή! Να λεει λοιπόν....

Μαρία μου που δεν σε λένε, γλυκιά αντουανέτα σου φιλώ το χέρι. Σε παρακαλώ θα το συνεχίσεις;