χθες τράκαρε η εξαδέλφη καίτη. στο σούνιο. η καίτη σημειωτέον μένει στην άλλη άκρη του νομού αττικής...

μπαίνω φουριόζα στο νοσοκομείο και την βλέπω να μυξοκλαίει σαν να έχει κάνει κάτι πολύ κακό και βρωμερό και επιπλέον η μούρη της είναι χάλια αδιόρθωτα. Ο σύζυγός της πουθενά. "Τι έγινε ρε καίτη;;;; που είναι ο άντρας σου (ο δεύτερος και προσεχώς πρώην, η οικογένεια έχει παράδοση στα διαζύγια) ;;;; τον έφαγες;;;;"

-μπππππφφφφ λυγμ λυγμ, δεν ήταν μαζί, φφφρρρρρρρρ, πήρα τηλέφωνο εσένα πρωτααααααουυυγκκκχχχχχ...

-γιατί ρε καίτη,τι γύρευες μόνη σου στο σούνιο μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα (βρήκα ζωήηηηηη);;;;

έρχεται και ο κύριος αστυνόμος εκείνη την ώρα για τα "είστε συγγενής;" και τα τοιάυτα. βλέποντας την κατάρρευση που είχε πάθει η μούρη της καίτης, έκανα το (ατυχές) σχόλιο "βίδες πρέπει να έγινε το αυτοκίνητο, εεεεεεε?????". "Μπα, όχι, λίγο ο προφυλακτήρας και το φανάρι" λέει ο αστυνόμος "απλά η κυρία δεν φορούσε ζώνη και έσπασε με τη φάτσα της το παρμπρίζ".

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΚΑΙΤΗΗΗΗΗ;;;;; φωνάζω εγώ εξαγριωμένη από την ανευθυνότητα της ξαδέρφης μου. Και απαντάει το ζώον με λυγμούς:

"γιατί είχα ραντεβού με τον οικονομικό διευθυντή για ξεμπουρδέλεμα και φορούσα την ωραία μου άσπρη πουκαμίσα με τα κεντήματα και αν φορούσα ζώνη θα τσαλακωνόταααααααααααν"......

ήταν σίγουρο πως ο γάμος μου θα αποτύχαινε παταγωδώς, από την στιγμή που ο πατέρας μου συμπάθησε τον πρώην άντρα μου. Για την ακρίβεια θυμάμαι πως όταν τους σύστησα ο πατέρας μου, μου είπε : "το ξέρω ότι δεν τα πάμε πολύ καλά οι δυό μας γιατί έχεις πάρει από τους άλλους (σ.σ. το σόι της μάνας μου) αλλά αυτή τη φορά οφείλω να παραδεχτώ πως η επιλογή σου είναι άριστη". Ήξερα αυτομάτως ότι αυτός ο γάμος πάει για διαζύγιο. Καταριέμαι την λίστα γάμου στον κωτσόβολο που με έπεισε να μην ακυρώσω το φιάσκο. Και την ανάγκη για την επιβεβαίωση από την πατρική φιγούρα φυσικά.
Επίσης, όταν η ούρσουλα γνωρίζει κάποιο γκόμενο και τον "βλέπει σοβαρά" είμαι βεβαία ότι θα καταλήξουμε σε τραγωδία όλοι μαζί. θα έχουμε κλάμματα, παρακολούθηση, μπάτσες και επεισόδια.
Μου βγαίνει πάντα το προαίσθημα αληθινό, όταν κάποιος βιάζεται να με καπαρώσει. Όταν αρχίζουμε τα σούξου μούξου για συγκατοίκηση, ανταλλαγή κλειδιών, να γνωρίσουμε τις οικογένειες και τα λοιπά, είμαι σίγουρη πως κάποια βρωμοδουλειά παίζει (και δεν εννοώ απλό κέρατο που θα ήταν καθησυχαστικά ποταπό) ή στα επόμενα τρία λεπτά θα έχω βρεί καλύτερο γκόμενο.
Και πλειάδες τέτοια περιστατικά που ξέρω την κατάληξη! μέχρι τώρα νόμιζα πως είμαι μέντιουμ. αλλά δεν φταίει αυτό. Απλά το μυαλό μου είναι γεμάτο με patterns. Όπως ας πούμε της φίλης μου της μαμίνας. Που εδώ και μερικές μέρες έχει βρει καινούριο γκόμενο αλλά αρνείται πεισματικά να μου αποκαλύψει ποιος είναι, από που είναι, πως τον λένε, που βγήκαν ραντεβού και που βρίσκεται η σχέση τους. Μέχρι χτές νόμιζα πως αυτό το κάνει επειδή τον γνωρίζω και για κάποιο λόγο δεν θα τον εγκρίνω. Αλλά χτες μου αποκάλυψε πως μου είναι παντελώς άγνωστος. Και ο λόγος που δεν μου αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες είναι οι εξής δύο:
"καταρχήν είσαι γρουσούζα. όποτε σου λέω για μία νέα σχέση, την επόμενη μέρα με παρατάνε. Αλλά στην απίθανη περίπτωση που δεν με φάει η γρουσουζιά σου, θα ανακαλύψω εν καιρώ πως είτε είχες πηδηχτεί μαζί του στο παρελθόν, είτε θα το κάνεις στο μέλλον. Είμαι απλά σίγουρη."

ανίκανη να δεχθώ ότι είμαι γρουσούζα, απλά δηλώνω, στερεότυπα είναι όλα.

καθόμασταν με την γιώτα που είναι παλιά συμμαθήτρια και πίναμε καφέ και κλαίγαμε τα μουνιά μας. πως περάσανε τα χρόνια και άλλες μαλακίες, θυμάσαι τον τάδε, τον δείνα κλπ κλπ. πες πες θυμήθηκε η γιώτα μια συμμαθήτριά μας (που κάποτε ήταν και φίλη της αλλά τα σπάσανε) και όλα όσα τις είχε σούρει μετά τον τσακωμό. ότι ήταν φυτό, ότι ήταν μαμάκιας, ότι ήταν δήθεν καλό παιδί και χέστης. καταλαβαίνεις, απωθημένα μιας αποτυχημένης φιλίας. θυμάμαι στην τάξη της είχε κάνει τη ζωή πατίνι με τα υποννοούμενα και τις σπόντες που πέταγε ακόμα και όταν έφτανε η ώρα της εξέτασης. "μερικοί από εμάς δεν θα κάνουν τίποτα στην ζωή τους έτσι όπως κάθονται όλη την ώρα με το βιβλίο στο χέρι και διαβάζουν συνέχεια. η ζωή θέλει άλλα πράγματα". γύριζε και κοίταζε την καημένη την απουσιολόγο με την άκρη του ματιού της για να δει κατά πόσο έπιασε το υποννοούμενο. "θα γεράσουν και θα καταλάβουν ότι έχασαν όλα τους τα νιάτα επειδή διάβαζαν".

-ε, ήταν μαλακισμένη η κοπελίτσα, μου θυμίζει η γιώτα. και τι έκανε στην τελική στην ζωή της;

η αλήθεια είναι ότι δεν έκανε και καμμιά μεγάλη εφεύρεση. Σπούδασε και δουλεύει σε μια εταιρεία, παντρεύτηκε και ζει σε ένα άνετο σπίτι. Τίποτα ιδιαίτερο. Από την άλλη όμως, και μεις τα εξυπνοπούλια που κάτι τέτοια τα κοροιδεύαμε, τι κάναμε; η γιώτα δουλεύει ως πωλήτρια σε κατάστημα εσωρούχων και έχει φλεβίτιδα από τα εικοσιέξι της και εγώ συνεχίζω να γαμιέμαι λυκειακά. δεν μπορείς να το πεις αυτό πρόοδο....