love story

ο τρέχων γκόμενός μου, ο τωρινός δηλαδή, όχι αυτός που τρέχει, είναι ο μόνος που εκτίμησε ότι μου αρέσει γιατί είναι ωραίος. Όχι γιατί έχει προσωπικότητα. Όχι επειδή είναι έξυπνος. Όχι επειδή έχει χιούμορ. (Μπορεί καν να μην τα έχει όλα αυτά, χέστηκα!). Επειδή είναι ωραίος στο μάτι. Όλοι στράβωναν με αυτή την ξεδιάντροπη ρηχήτητά μου αλλά ποτέ δεν μου ήρθε να πώ "πωωωωω ρε μάνα μου μια προσωπικότητα που με κάνει να χύνω". Την πρώτη φορά που με ρώτησε "τι μου βρήκες;" του ειπα ότι είναι αξιογάμητος και πολύ μου αρέσει αυτό. Δαγκώθηκα όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν πολιτικά μη ορθό αλλά τον είδα που άρχισε να κορδώνεται περήφανα. Μετά μου εξομολογήθηκε πως όταν ήταν φοιτητής δούλευε σε μια καφετέρια στο κολωνάκι και τον ζητούσαν για συνοδό. Ερεθίστηκα και σκέφτηκα να του χώσω ένα πενηντάευρω στο σλιπάκι. Τότε επίσης διαπίστωσα ότι δεν φοράει.

Απο τότε έχω βρει κι άλλα πράγματα που μου αρέσουν πάνω του. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι πηδιέμαι μαζί του γι αυτά τα πράγματα. Ούτε ότι τρώω μαζί του γι αυτά τα πράγματα. Ούτε ότι υπομένω το μαρτύριο της σταθερής σχέσης γι αυτά τα πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι ο λόγος που το κάνω είναι επειδή είναι ωραίος, ψηλός και με ίσιο πούτσο. Έτσι το βράδυ όταν τα άλλα πράγματα έχουν τελειώσει έχω τον βασικό λόγο που με κρατάει σε αυτό και όχι σε ένα άλλο οποιοδήποτε κρεββάτι. Με καβλώνει αυτό που έχω πλάι μου.

the porn idol.

μου αρέσουν οι τσόντες, ειδικά οι πλαστικές αμερικάνικες, και ρε γαμώτο, μου συμβαίνει αυτό το πολύ περίεργο πράγμα που δεν μπορώ να πάω στο βιντεοκλαμπ να τις νοικιάσω. Ντρέπομαι. Δεν ντρέπομαι να τα κάνω, να τα λέω, να τα βγάζω φωτογραφίες. Αλλά ντρέπομαι να πάω στον άνθρωπο στον γκισέ με το αριστούργημα "γαμιάς της γειτονιάς" παραμάσχαλα και να δώσω τον καρτελάκι μέλους μου. γι αυτό και έχω μεγάλο πρόβλημα. no?

τι θλίψις.....

μια μέρα σαν κι αυτή, σε κάποια δήθεν πολοτισμένη και τυχερή γωνιά του κόσμου, μακάρια μέσα στον αγώνα της επιβίωσης, κάποιοι ψήνουν κρέατα, απομεινάρι παγανιστικής τελετής, και άλλοι στροβιλίζονται τριγύρω ανήμποροι να πάρουν ένα κοψίδι και ένα γυαλί, μπας και ξεγελάσουν την πείνα και δίψα τους.

και αυτό το λέμε γιορτή, όχι κατάντια, που μια μέρα σαν κι αυτή, εκδράμουν όλης της γωνιάς τούτης οι πεινασμένοι. Και είναι και πολλοί, πανάθεμά τους, σε, με.

o θάνατος του (κάθε) μικρού (ή μεγάλου) πρίγκηπα.

πόσο δεν μου αρέσει πια αυτό το βιβλίο. πόσο έχω σιχαθεί την κάθε μικρή, γλυκανάλατη γωνίτσα του. πόσο τα τσιτάτα του φαίνονται μπουρδολογίες ενός κοέλιο άλλης εποχής. "Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ό,τι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια". Απο ραβασάκια στην πρώτη γυμνασίου, σε λευκώματα με κόκκινο μαρκαδοράκι, σε τοίχους επαρχιακών πόλεων, σε παλιό κατοστάρικο... Δεν υπάρχουν "σημαντικά" πράγματα. Ως περαστικά, έτσι κι ασήμαντα.


δεν πιστεύω ότι είναι χαρακτηριστικό όποιου μεγαλώνει ηλικιακά, να παύει να βρίσκει χαριτωμένα ή σοφά (εξαρτάται από την σπιρτάδα του καθενός) τα παραμύθια. μάλλον φταίει η συνεχής εξέλιξη του είδους που δεν αφήνει περιθώρια για ονειροπολήσεις, παρά μόνο για βουτιές στο κενό. Μεγαλώσαμε διαβάζοντας για έναν μικρό πρίγκηπα που ποτέ δεν καταλάβαμε τι ήθελε να πει. Τώρα πια έχω την πεποίθηση πως αυτός αυτοκτόνησε στο τέλος. Στα τσακίδια.

εκεί να μείνεις!

αντιθέτως από πολλούς άλλους, μαζί και την βλογγερ theorema που εκτιμώ βαθύτατα, πάντα μου άρεσαν τα μεγάλα λόγια. Να τα λέω και να τα ακούω. Δεν μπορώ την τσιγγουνιά ειδικά όταν το αντίτιμο είναι το έξτρα δράμα. Οι φράσεις "σ'αγαπώ τόσο που θα σπάσει η καρδιά μου", "δεν θα σ'αφήσω ποτέ", "είσαι ο άντρας της ζωής μου" είναι στο καθημερινό μου πρόγραμμα ακόμα και όταν απευθύνομαι στον μανάβη μου. Είμαι επίσης γεννημένη για να ακούω καθημερινά τις φράσεις "είσαι το αστέρι στην μαύρη νύχτα μου", "είσαι ότι πολυτιμότερο έχω", "κανένας δεν με έχει καταλάβει και κυριεύσει όπως εσύ". Ο πήδουλος πρέπει πάντα να συνοδεύται από μεγαλεπίβολες φράσεις, ειδικά όταν δεν είναι αληθινές.

τα λέω, τα ακούω, τα ευχαριστιέμαι, δεν τα πιστεύω. Ή, για να είμαι ακριβής, δεν επενδύω πάνω τους. το σεξ, οι σχέσεις και τα πάντα θέλουν δράμα για να μένουν αλησμόνητα. θέλουν δάκρυ κορόμηλο, ρίμελ να τρέχει από την άκρη του ματιού, ροχάλες να φέυγουν από την αγανάκτηση και τα τοιάυτα. αλλιώς δεν σου αφήνουν τίποτα για να θυμάσαι.



τους στολίζεις με δέκα τσιτάτα γαλλικού κινηματογράφου που τους κάνουν να νιώθουν αξέχαστοι, χύνεις ένα δάκρυ όταν τους αφήνεις για να πας στον επόμενο και όταν σου στέλουν την φωτογραφία τους για να δοκιμάσουν αν σε συγκινούν ακόμη, για να δείξουν τι ομορφα που τους φέρθηκε ο χρόνος, πόσο πέτυχαν στην ζωή τους και τι κεφάτοι που είναι, απλώς λες στον εαυτό σου:
"εκεί να μείνεις και χαιρετίσματα στα παιδιά!"